மிப்யுனேவை குரோசவா இயக்கிய படங்கள் பதினாறு. அதற்கான காலமென்பது 1948லிருந்து 1965 வரை. அதில் குரோசவாவின் ஆகச்சிறந்த படங்கள் அடங்கும். குறிப்பாக, மிப்யுனே காசநோயினால் அவதியுறும் காங்க்ஸ்டராக நடித்த ட்ரங்கன் ஏஞ்சல் (1948), தனது துப்பாக்கியை மக்கள்கூட்டம் நிறைந்த பஸ் ஒன்றில் பறிகொடுத்துவிட்டு அந்தப் பிக்பாக்கெட்டை துரத்தும் போலிஸ்காரராக நடித்த ஸ்ட்றே டாக் (1949). அந்தத் துப்பாக்கி ஒரு கொலைக்குக் காரணமாயிருந்தது தெரியவந்து குற்றவுணர்ச்சியில் மூழ்கும் அந்த டிடெக்டிவ் போலிஸ்காரரின் பழிவாங்கும் உணர்வுக்கும் அந்தப் பிக்பாக்கெட் குழுவினருக்கும் உள்ள இடைவெளியை குரோசவா கட்டவிழ்ப்பது அமெரிக்கப் பிலிம் நுவார் படங்களிலிருந்து அவரது படத்தை வித்தியாசப்படுத்தும்.

1950ல் குரோசவா-மிப்யுனே கூட்டணியில் உருவான சினிமா உலகின் என்றும் அழியாத காவியமான ராஷோமொன், போலவே 1954ல் குரோசவா உருவாக்கிய செவென் சாமுராய், 1957ல் மேக்பெத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கம் பெற்ற த்ரோன் ஆப் பிளட், இரண்டு குழம்பிய நிலையிலுள்ள விவசாயிகள் ஒரு மௌனம் சாதிக்கும் யுவதியையும் அவரது பாதுகாப்பளாரான சாமுராயையும் தங்க பெட்டகத்துடன் எதிரிகளின் எல்லைகளைக் கடக்க நகைச்சுவையும் சாகசமும் நிறைந்த நிகழ்வுகளின் மூலம் உதவும் ‘த ஹிட்டன் போர்ட்ரஸ்’ (1958). அது ஜ்யார்ஜ் லுகாஸின் ‘ஸ்டார் வார்ஸ்’க்கு (1977) உந்துதல் அளித்தது.

1960ல் வந்த ‘த பேட் ஸ்லீப் வெல்’ ஷேக்ஸ்பியரின் ஹேம்லெட்டினால் அகத்தூண்டுதல் பெற்றது. தனது மாமனாரின் மேல் மிப்யுனே கொள்ளும் காழ்ப்பும் பழிவாங்க செய்யும் முயற்சிகளும் கடைசியில் அந்த மையக் கதாபாத்திரத்தின் தற்கொலையாக அரங்கேற்றப்படுவது குரோசவாவுக்கே உரிய படமாக அதை மாற்றியது. ஷேக்ஸ்பியரின் காப்பியத்தை அவர் ஆக்கபூர்வமாகத் தனதாக்கிக்கொண்டதை அது காட்டியது. சமீபத்தில் ஷேக்ஸ்பியரின் 400ஆவது ஆண்டு கொண்டாட்டத்தின்போது அதிகமாக மீள்வாசிப்புக்கு உட்பட்ட படம் அது. குரோசவாவின் ஜெடாய்ஜெண்டாய்ஜிகியின் ஒத்திசைவை ஒபிலியா கதாபாத்திரம் (யொஷிகொ இவாபுச்சி) நடக்கும்பொழுது காணலாம். அவர் முன்னர் நடந்த விபத்தினால் பெரிய காலணி அணிந்து வரவேற்புக்கு வரும்பொழுது தடுக்கி விழப்போவதாகச் சித்தரித்திருப்பது குரோசவாவின் படங்களில் காயம்பட்ட அத்தகைய குதிரைகளின் குளம்புகளின் நினைவுறலுக்கு வழிகோலுவதாக அமைந்துள்ளது. அதனைத் தொடர்ந்து வந்த குரோசவா-மிப்யுனே கூட்டணியின் யோஜிம்போ (1961) மற்றும் சாஞ்சிரோ (1962) சாமுராய் வகையறாப் படங்களே. செர்ஜியோ லியோனின் பிஸ்ட் புல் ஆப் டாலர்ஸ்க்கு (1964) வழிவகுத்த யோஜிம்போவில் ஒரு கிராமத்திலுள்ள இரண்டு குழுவினரிடமும் பாதுகாப்புக்காகப் பணம் பெற்றுக்கொண்டு அவ்வெதிரி கோஷ்டிகளை மோதவிட்டு அந்தக் கூச்சலும் குழப்பமும் நிறைந்த சூழலை ரசிக்கும் கதாபாத்திரத்தை மிப்யுனே தரித்த விதம் மக்களைக் கவர்ந்தது. அதே வேளையில் செவென் சாமுராய்க்கு அடுத்தக் காலக்கட்ட வரலாற்றில் (1860) அது நம்மை அணுகி வரும்பொழுது சாமுராய்கள் வேலையிழந்து அறமிழப்பதையும் குரோசவா சுட்டத் தவறவில்லை.

போலவே சாஞ்சுரோவில் சாமுராயாக ஆசைப்படும் இளைஞனுக்கு, அவனது தவறாகக் கைது செய்யப்பட்ட அரசதிகாரியாகயிருக்கும் மாமாவை விடுதலை செய்ய உதவும் கதாபாத்திரம் மிப்யுனேவுக்கு. அவர் அந்த இளைஞன் மற்றும் அவனது எட்டு நண்பர்களை ஒருவழியாக்கி வாழ்வில் உறவு, வீரம், மற்றும் மனிதம்/விழுமியம் பற்றிய முக்கியக் கேள்விகளை எழுப்புகிறார். 1963ல் வந்த ஹை அண்ட் லோ பற்றி மேலே பார்த்தோம். 1965ல் அவர்கள் கூட்டணியில் வந்த மறக்கமுடியாத படம் ரெட் பியர்ட். காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வெஸ் தனக்குச் சினிமா வரலாற்றிலேயே மிகவும் பிடித்தது என்று கூறிய படம்.

பல கதைகளை/அனுபவங்களை உள்ளடக்கிய கதையாடல்களாக ரெட் பியர்டை தொடர்ந்த படங்கள்தான் டொடெஸ்காடனும் ட்ரீம்ஸும். ரெட்பியர்டுக்குமுன் ரெட்பியர்டுக்குப்பின் என்று தனது படங்களை வகுத்துக்கொள்ளலாம் என்று குரோசவாவே ஒத்துக்கொண்டிருக்கிறார். ரெட் பியர்ட்டுக்கு பிறகு வரும் மைய கதாபாத்திரங்கள் எல்லாம் இருண்மையின் பிரதிபலிப்புகள்தான் ப்ரெஸ்ஸோனைப்போலப் பொதுவாக இருண்மையை நோக்கிய பயணமாகத்தான் பிற்கால மைய கதாபாத்திரங்களின் சித்தரிப்பு இருக்கிறது. குரோசவாவின் பயணம் மெதுவாகச் சவால்களை மீறி வாழ்க்கையின் மேல் இருந்த நம்பிக்கைகளை இழந்து கடைசியில் மடாடயோவில் வந்து முடிகிறது. மடாடயோ (Not yet - இன்னும் இல்லை அல்லது இன்னும் இறக்கவில்லை என்கிற தலைப்பைக்கொண்ட வயதான பேராசிரியரின் வாழ்வைப் பற்றிய அந்தப் படத்திற்குப்பின் நம்மைவிட்டு 1998ல் தனது 88வது வயதில் பிரிகிறார் குரோசவா. ரெட் பியர்டுடன் குரோசவா-மிப்யுனே உறவும் முடிவுக்கு வருகிறது.

ரெட் பியர்டில் குரோசவா தனது தத்துவார்த்தமான மனிதத்தின் சாத்தியங்களின் உச்சத்தை அடைகிறார் என்று சொல்லலாம். வயதான முனிவரைப் போன்ற தோற்றத்தைக் கொண்ட செந்தாடி என்றழைக்கப்படும் அந்த வயது முதிர்ந்த டாக்டர் சில்மிஷம் நிறைந்த அதற்குமுன் நாம் பார்ந்த சாமுராயிலிருந்து (யோஜிம்போ, சாஞ்சிரோ) முற்றிலும் மாறுபட்டவர். மிருகத்தைப்போன்ற உடல்மொழியும் பாய்ச்சலும் ஆற்றலும் நிறைந்த ராஷோமொன் மற்றும் செவென் சாமுராய் மிப்யுனே கதாபாத்திரங்களிலிருந்தும்தான். அந்த வயதான கனிந்த செந்தாடி டாக்டருக்கும் அவரிடம் பயிலவரும் நகரத்தில் டச்சு மருத்துவப் பள்ளியில் நவீன பயிற்சிபெற்ற இளம் டாக்டரான நொபொரு யாஷுமோட்டொவுக்கும் இடையிலான முரண்களில் மூலமாக வெளியில் முரடாகத் தெரிந்தாலும் உள்ளே மென்மையும் அன்பையுமன்றி வேறெதும் அறியாத அந்த முதிய டாக்டர் மூலமாக வாழ்வு எவ்வளவு முக்கியமானது அதில் சேவையின், கருணையின் இடம் என்ன என்பதை வாழ்வின் சிக்கலை, சோகத்தை எதிர்கொள்ளாமல் உணர முடியாது என்று புரியவைக்கிறார் குரோசவா. தனது மனதுக்கு ஒவ்வாத தன்னிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட தனக்கேயுரிய (நொபொருவின் பார்வையில் சர்ச்சைக்குரிய) விதத்தில் சிகிச்சையளிக்கும் செந்தாடி முதியவரை மெதுவாகப் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பிக்கிறான் நொபொரு. வாழ்வனுபவங்கள் மூலம், பல அன்றாட ஆயினும் வித்தியாசமான நோயாளிகளுக்கு அவர் அளிக்கும் ஆத்மார்த்த சிகிச்சைகளின் மற்றும் உதவிகளின் மூலம் நோய்க்கான சிகிச்சை உடலுடன் முடிவதில்லை எனபதை அவன் அறிகிறான். சமூக நீதியின் இன்றியமையாமையை உணர்கிறான். அவன் பயிற்சி முடிந்து கடைசியில் வசதியான படைத்தலைவருக்குப் பிரத்யேக மருத்துவராகும் வாய்ப்பை/ வாழ்வைவிட்டு மீண்டும் டாக்டரின் ஏழைகளுக்கும் சாதாரண மக்களுக்குமான மருத்துவ விடுதியை விரும்பி வந்தடைகிறான்.

ரெட் பியர்ட் படத்தின் மையமான பல நோயாளிகளின் கதைச்சரடு மிகையுணர்ச்சி சார்ந்து, ஆயினும் அதைக் குரோசவா வடித்திருக்கும் விதத்தினால், நாம் பார்க்கும்தோறும் அந்தக் கதைகளும் நிகழ்வுகளும் கண்களைக் கலங்க வைப்பது. டிக்கன்ஸிலும் மனம் லயித்த குரோசவாவை இங்கு நாம் காணமுடியும். மெலொடிராமாவை ரித்விக் கடக் போல, குரோசவா போலக் கையாள யார் இருக்கிறார்கள்? யாமமோடோவின் சிறுகதைகளுடன் தனக்கு அணுக்கமான தஸ்தாயெவ்ஸ்கியிடமிருந்தும் அகத்தூண்டலைப் பெறும் குரோசவா நமது மனதைக் கட்டிப்போடும் திரைக்கதையை நோயாளிகளின் வாழ்வின் மூலம் கட்டமைக்கிறார். நோபொரோவைப்போல நம்மையும் அந்தச் சிகிச்சையுலகத்திற்குள் அவர் உள்ளிழுக்கிறார் செந்தாடி எனப்படுகிற க்யோஜோ நீடே (டொஷிரோ மிப்யுனே) மூலமாக. படம் தொடங்கும் விதத்தில் அது மரபுக்கும் நவீனத்துவத்துக்குமான முரண்களைப்பற்றி இருக்கும் என்று நாம் எண்ணுகிறோம். கதையாடலின் போக்கு மனிதம் மற்றும் சமூகநீதி சார்ந்து படத்தை நகர்த்துகிறது.

நொபொரு மூலம் செந்தாடி என அழைக்கப்படும் டாக்டர் நீடே, நமக்கு ஒவ்வொரு நோயாளியையும் அவர்களின் பிரச்சினைகளையும் மீறி எளிதில் குணமாக்க முடியாத சீக்குகளிலிருந்து தப்பித்து ஓட வேண்டியதில்லை அவற்றைப் புத்தனுடைய கவனத்துடன் அணுகுவதே சிறந்த முறை என்று அவரது செயல்கள் மூலம் தெளிவுறுத்துகிறார். அதன் நீட்சியாகக் கருணை அவரிடம் தொடர்ந்து சுரக்கிறது. அதில் நொபொருவுடன் சேர்ந்து நாமும் கரைகிறோம். குரோசவா அவரது சாமுராய் படங்களைக்காட்டிலும் ஒரு லயமும் பதட்டத்திலிருந்து நீங்கிய ஒரு சந்தமும் ரெட்பியர்ட் கொண்டிருக்கும் என்று முதலில் அந்த மருத்துவ விடுதியின் கூரையில் தலைப்புகள் அவசரமற்று வந்து செல்லும் விதத்திலேயே அறிவித்துவிடுகிறார். போலவே, ஒவ்வொரு நோயாளிக்கும் அவர் காலவரையறையின்றிச் சிகிச்சை அளிப்பதும். முதலில் அங்குள்ள விளிம்புநிலை மனிதர்களின்மேல் கரிசனமற்ற நொபொரு யாசுமோட்டோ அங்கிருந்து தப்பிக்க நினைக்கிறான். அவன் அப்படி ஒரு நாள் சென்றுகொண்டிருக்கையில் தனது பாதையில் அங்கிருக்கும் குடிலிலிருந்து தப்பிக்க யத்தனிக்கும் ஒரு பெண்ணைக் காண்கிறான். பணக்காரத் தந்தையைக் கொண்ட அந்தப் பெண் ரெட் பியர்டிடம் சிகிச்சை பெற்றுவருகிறாள். உளநோயுற்ற அவள் தனது அழகினால் கடந்த காலத்தில் இருவரைக் கவர்ந்து கொன்றது தெரியவருகிறது. அவளுடைய நோயில் ஆர்வமில்லாத நொபொருவிற்கு, அவள் அவனது அறையில் திடீரென்று பிரவேசிக்கும்போது அவர்களுக்குள் நெருக்கம் ஏற்படுகிறது. அன்றைய குரொசவாவின் படங்களில் நடித்துள்ள க்யோகோ ககாவாவின் அழகு அவனைக் கட்டிப்போடுகிறது. ரெட் பியர்டின் ஆலோசனையை மீறி அவர்களிருவரும் அணைந்து அணுக்கம்
கொள்கையில் அவள் அவளுடைய பெரிய கொண்டை ஊசியை எடுத்து அவன் கழுத்தில் சொருக வரும்போது ரெட் பியர்ட் அங்குப் பிரவேசித்து அவனைக் காப்பாற்றுகிறார்.

குரோசவாக்கேயுரிய நீண்ட நேர கால அளவைக்கொண்ட காட்சித்துண்டின் மூலம் வெவ்வேறு திசையில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அவர்கள் இருவரையும் சட்டகப்படுத்திப் பின்னர் அருகிலமர்வதை மத்திம மற்றும் அணுக்க அளவிலான வகையில் சித்தரித்து அவர் தனது தனித்துவம் நிறைந்த அழகியலில், பெர்க்மேன் போன்ற மேதைகளிலிருந்து மாறுபட்டு க்ளோஸப் / அணுக்கக் காட்சித்துண்டின் பிரயோகம் அரியது என்று சொல்லிச் செல்கிறார். அவளது வாழ்வில் கடந்த காலத்தில் நிகழ்ந்த பாலியல் வன்முறையைப் பற்றி அவள் நினைவுகூறும்போது தன்னை மறந்து நொபொரு அவள் கதையில் ஒன்றுபட அவர்கள் தழுவிக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தருணத்தில் அவள் தனது கொண்டை ஊசியை எடுத்து அவனைத்தாக்க முற்படுகிறாள். அவள் தனது வாழ்வில் நடந்த கசப்பான நிகழ்வுகளை நினைவு கூறும் அந்த நாடகீய தருணத்தில் ஷாட்டைக் கண்ணுக்குத் துருத்தாமல் கட் செய்வதைப்பற்றி ஆசான் பாடமெடுத்திருப்பார். ஓடும் கேமராவைக் கொண்டு அசைவை மையமாகக்கொண்டு கட் செய்வதில் மட்டுமல்ல அவரது நிகரில்லாமை, கேமரா அசையாமலிருக்கும்போது கூட அவரது மேதமை தனித்து நிற்கிறது.
இன்னொரு முக்கிய அழகியல் சார்ந்து அதிகம் பேசப்பட்ட உட்கதையைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் ரொகுசுகே மற்றும் அவரது மகள் ஓகுனியின் பிரிவைப்பற்றிய கிளைக்கதையைச் சொல்லவேண்டும். சிறு வயதில் தனது தந்தையைப் பிரிந்த ஓகுனி உயிருடன் இருந்தவரை அவரைச் சந்திக்க முடியாமல் போன சோகத்தை. ஓகுனி சிறுமியாக இருக்கும்போது தனது கள்ளக்காதலனுடன் ஓடிவிடும் தாயினால் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறாள். பின்னர் அந்தக் காதலனை தன்னைவிட்டு ஓடிவிடாமல் கட்டிப்போட தனது மகளையே அவனுக்குக் கட்டிக் கொடுக்கிறாள் அந்தத் தாய். அதை அறியாத ஓகுனி தாயின் தொடரும் உறவின் ரகசியத்தை அறியும்போது அதிர்ச்சி அடைகிறாள். அச்சமயம் தனது மூன்று குழந்தைகளுக்குத் தந்தையான தனது கணவனை, தனது தாயின் கள்ளக்காதலனை அவள் கொன்றுவிடுகிறாள்.

ரொகுசுகே பலதடவை அழைத்தும் சிறுவயதில் அவரைத் தனியே விட்டுவிட்டு தனது தாயுடன் சென்றுவிட்ட குற்றவுணர்வினால் அவரைச் சந்திப்பதைத் தவிர்த்து வந்த ஓகுனி, ரெட் பியர்டின் மருத்துவமனையில் தனது தந்தையின் உயிர் பிரிந்த பின்தான் அவரைச் சந்திக்கிறாள். தனக்குக் குற்றவுணர்வுதானே ஒழிய அவர்மேல் எந்தவித காழ்ப்புமில்லை என்று கதறுகிறாள். மீண்டும் இக்காட்சியை ஒரு நீண்டகால அளவைக்கொண்ட காட்சித்துண்டின் மூலம் சட்டகப்படுத்தும் குரோசவா, இப்போது தனது அழகியலின் முக்கிய அம்சமான டெலிபோட்டோ லென்ஸைக்கொண்டு ஓகுனி, நொபொரு, ரெட் பியர்ட் மற்றும் விடுதியிலுள்ளவர்களின் மேலுள்ள போகஸை கதையாடலுக்குத் தேவையான நுண்ணிய உணர்வுகளுக்கு ஏற்ப மாற்றிக் காட்சியைக் கட்டமைத்திருப்பார். நீண்டநேரக் காட்சிகள் எப்படிப் புனைவுலகுக்கு ஒரு யதார்த்தத்தன்மையை வழங்குகிறது என்று இங்குப் பார்க்கலாம். ஆந்த்ரே பாஜான் சொல்வதுபோல டீப் போகஸ் என்கிற வைட் ஏங்கில் லென்ஸை அத்தகைய நீண்டநேர காட்சித்துண்டுகளில் உபயோகப்படுத்தாத பட்சத்திலும். நகிஷா ஒஷிமா போன்ற மேதைகள் வைக்கும் குற்றச்சாட்டான குரோசவா ஜிடாய் ஜிகியை கையிலெடுத்துச் சமகாலப் பிரச்சினையை அணுகவில்லை என்பதை இத்தகைய காட்சிகள் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றன. அத்தகைய விமர்சனங்களைக் கட்டவிழ்க்கின்றன. கிம்-கி-தக் போன்ற இயக்குனர்கள் அத்தகைய அழகியல் சார்ந்த சொல்லாடல்களை இன்றைய சமூகத்தின் மேல் ஒளிபாய்ச்ச விரித்தெடுத்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்லலாம்.

கீழைத்தேய கலைஞர்களின் அன்றைய சமூகத்தைப் பாலியல் எனும் ஆடியைக்கொண்டு பிரதிபலிக்கும் முயற்சியின் இன்றைய தொடர்ச்சிதான் அவர்களது சினிமா. குரோசவாவின் அழகியலும் அறமும் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு உலகைச் சார்ந்தவை என்றபோதிலும். மேற்கில் ப்ராயிடிலிருந்து தொடங்கும் ஒரு வலுவான கண்ணி மகனுக்கும் தாய்க்குமுள்ள உறவை ஈடிபஸ் மற்றும் மகளுக்கும் தந்தைக்குமான உறவை எலெக்ட்ரா காம்ப்லெக்ஸ் என்ற பாலியல் ஆடிமூலம் அணுகி சுருக்கும்பொழுது, அதை வைத்து ரெட் பியர்டில் ஓகுனிக்கு தனது தந்தையான ரொகு சுகேயுடனிருந்த உறவை நாம் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. அதேவேளையில் அவளது கணவன் அவள்தந்தையா அல்லது தனது தாயின் கள்ளக்காதலன் என்பதால் (மாற்றாந்) தந்தையா? அவள் குத்திக் கொன்ற அவன் அவளுக்கு யார் என்ற கேள்வியை முன்னிலைப்படுத்தி ஃப்ராயிடை தனது புகழ் பெற்ற ‘கௌச்சுக்கு’ எதிரிலுள்ள இருக்கையிலிருந்து எழுப்புகிறார் குரோசவா. எல்லாவற்றையும் ரிடக்டிவாக மட்டுமே பார்த்தோமென்றால், மேற்கில் ஒரு ரசிகன் ரஷ்ய இயக்குனரான சௌகுரோவின் ‘பாதர் அண்ட் சன்’ (2003) போன்ற படத்தை எப்படி உள்வாங்க முடியும், குறிப்பாக அந்த மகனுக்கும் தந்தைக்குமுள்ள அதீத பாசத்தை/உறவை. போலவே அதிலிருந்து முற்றிலும் அழகியலால் மாறுபட்ட ‘பெண் ஒன்று கண்டேன்’ (படித்தால் மட்டும் போதுமா, 1962)போன்ற பாடலையும் அதனைப் பீம்சிங் அவர்கள் காட்சிகளாக வடித்திருக்கும் விதத்தையும், முக்கியமாக, சிவாஜி மற்றும் பாலாஜியின் இயல்பான, அணுக்கமான நடிப்பையும்.

ட்ரங்கன் ஏஞ்சலிலிருந்து குரோசவாவின் பல காட்சிகள் ஓர் ஓவிய நிச்சலனத்தில் தொடங்கி அசைவின் விசைகொண்டு எழுந்து மீண்டும் ஓவிய சீர்மையை / அமைதியை நாடுவதைப் பார்க்கலாம். செவன் சாமுராயின் பல காட்சிகள் அத்தகைய ஓவிய பின்னணியிலிருந்து வந்த குரோசவாவின் அழகியலுக்கு நல்ல உதாரணங்கள். நிழற்படத்திலிருந்து வந்த சினிமா, காலவெளியை தனது மூலப்பொருளாகக்கொண்டு வாழ்க்கையைப் பிரதிபலித்து, அதை மீறிய ஒரு இடத்திலிருந்து கருணையுடன் அணுக வழி வகுத்து, வாழ்வில் மாற்றத்தைத் தரவல்ல சாத்தியங்களை உள்ளடக்கியது என்று நம்பிய அன்றைய குரோசவாவின் மகுடம் ரெட் பியர்ட். அதன்பின் தேய்பிறைதான். ரானில் புத்தனற்ற உலகில் வாழ நாம் பழகிக்கொள்ளவேண்டுமென்ற இருண்மையை மையமாகக் கொண்டு அவர் தீட்டியிருக்கும் ஓவியத்தின் இறுதிக் காட்சிகளே அதற்குச் சாட்சி. ரெட் பியர்ட் எனப்படுகிற டாக்டர் நீடே மனிதம் சார்ந்த குரோசவாவின் நம்பிக்கை மற்றும் உற்சாகத்தின் உச்சம். உதாரணத்திற்கு, தஸ்தாவெஸ்கியிலிருந்து உந்துதல் பெற்ற ரெட் பியர்டிலுள்ள ஒரு உட்கதை. டாக்டர் நீடேவுடனான உறவிலுள்ள தொலைவு குறைய ஆரம்பிக்கும் போது நொபொருவும் அவருடன் நோயுற்றவர்களைப் பார்வையிடச் செல்கிறான். அப்போது பாலியல் தொழிற்கூடமொன்றில் 12 வயது சிறுபெண் ஒருத்தி தொடர்ந்து இயந்திரம்போல் தரையைத் தேய்த்துக் கழுவிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து அவளை அங்கிருந்து சிரமத்துடன் மீட்டெடுத்து வந்த செந்தாடி அவளைப் பராமரித்து அவள் உடல்நலனை மீட்டெடுக்கும் பொறுப்பை நொபொரு வசம் ஒப்படைக்கிறார். இயந்திரமாக ஒடுக்கப்பட்டு இறுகிய அவள் அன்பினால் கசிந்து, பின்னர் நொபொரு உடல்நலமற்றிருக்கும் சமயத்தில் அவனைப் பராமரிக்கிறாள்.

குரோசவாவின் தனித்துவம் என்பது ஒடொயோ என்ற அந்தப் பெண்ணின் கதையுடன் சோபோ என்கிற சிறுவனின் கதையை ஒன்றிணைத்திருப்பதுதான். வறுமையில் வாடும் தனது குடும்பத்தினருக்காகச் சோபோ உணவைத் திருடுகிறான். அவனது நிலையை அறிந்து ஒடொயோ மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல் அவனுக்கு உதவிசெய்கிறாள். ஆயினும் ஒரு நாள் அவன் திருடியது தெரியவந்து குடும்பத்துடன் அவன் வீட்டிலுள்ளோர் தற்கொலை செய்வதற்காக விஷத்தை அருந்திவிடுகிறார்கள். அபாய கட்டத்தில் அங்கு வரும் சோபோவிற்காக ஒடொயோவும் அங்குள்ள தலைமைத் தாதியும் மற்றவர்களும் வித்தியாசமான பிரார்த்தனை ஒன்றைச் செய்கிறார்கள்.

ஜப்பானிய பண்பாட்டிலுள்ள நம்பிக்கையின்படி கிணற்றில் குனிந்து கீழுள்ள நீரைநோக்கி அவன் பெயரை உரக்கக் கூறிக்கொண்டிருந்தால் அவன் பிழைத்துவிடுவான் என்று நினைத்து, அவர்கள் அந்த மருத்துவவிடுதி வெளிமுழுவதும் சோபோ என்கிற அடிவயிற்றிலிருந்து எழும் ஒலியால் நிரப்பிவிடுகிறார்கள். கிணற்றில் அவர்கள் அவன் பெயரைசொல்லி அழைத்துக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் குரோசவா தனக்கேயுரிய விதத்தில் அதைக் காட்சிப்படுத்தியிருப்பார். ஒடொயோவும் தலைமை நர்சும் அவன் பெயரைச் சொல்லி கதறும்போது கேமரா அவர்களின் தொடரும் கூக்குரலுடன் கீழே கிணற்றுக்குள் அதன் உள்சுவரை உரசி கொண்டு உள்ளிறங்கும்.

ஆயினும் பாதி தூரம் வந்தபின்பு கீழ்நோக்கி டில்ட் செய்து பார்க்கையில் சோபோவிற்காக ஓலமிட்டுக் கொண்டிருக்கும் மேலுள்ளவர்களின் பிம்பம் கீழே கிணற்று நீரில் தெரியும். தளர்வான அணுக்கக் காட்சியில் தொடங்கி வாழ்க்கையைச் சிறிது தூரத்திலிருந்து சட்டகப்படுத்தும் தன்மையுடைத்த குரோசவா தானும் நடுக்கிணற்றிலிருந்து சோபோவுக்காகத் தனது கேமராமூலம் வேண்டுதலிலிருப்பது தெரியவருகிறது. ரெட் பியர்டில் குரோசவாவின் தன்வரலாற்றை நேரடியாக நினைவுறுத்தும் கதை என்றால் அது சஹாச்சியினுடையது. முதியவரான சஹாச்சி அங்கு ரெட் பியர்ட்டின் ஆணையையும் மீறி தன்னுடைய உடல்நலத்தில் கவனம் செலுத்தாமல் மற்றவர்களுக்கு வேண்டியதைச் செய்கிறார். அவர்களுக்கு உணவிற்கும் கம்பளி போர்வைக்கும் பணம் கொடுத்து உதவி புரிகிறார். ஆயினும் இன்று படுத்த படுக்கையாக இருக்கிறார்.

அவரை அங்குள்ள அனைவரும் நலம் விசாரித்துகொண்டிருக்கும் தருணத்தில் அடர்த்தியான மழைபெய்கிறது. அந்த மழையினால் அருகாமையில் மலைச்சரிவு ஏற்பட்டு எலும்புக்கூடொன்று கிடைத்தாகச் செய்தி வருகிறது. அது தன்னுடைய ஆசை மனைவியினுடையது என்று கூறும் சஹாச்சி தனது கதையைச் சொல்லத் தொடங்குகிறார். எப்படிக் கண்டதுமே காதல் ஏற்பட்டு, சிறிது தயங்கிய ஒனாகாவின் சம்மதம் பெற்று மணம் முடித்து இன்பமான மணவாழ்க்கை வாழ்ந்தாரென்று. திடீரென்று பூகம்பம் ஒன்று குறுக்கிட்டு தனது வீட்டை இழந்ததை, அந்தச் சிதைவுகளில் காணாமல்போன தனது மனைவியின் சடலத்தைப்பற்றி. பின்னர் ஒரு வருடம் கடந்தபின் அவர் ஒனாகாவை இன்னொருவரின் மனைவியாக ஒரு குழந்தையுடன் பார்த்து அதிர்ச்சியடைகிறார். இரவில் திடீரென்று அவருடைய வீட்டிற்கு வரும் ஒனாகா தனது செயலுக்கான காரணத்தைக் கூறுகிறார். எப்படித் தன் குடும்பத்துக்கு மிகவும் உதவிய ஒருவருக்குத்தன்னை மணமுடிக்கச் சம்பந்தம் செய்திருந்தார்கள் என்று. அதைமீறி தான் சஹாச்சியைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டு மகிழ்ச்சியாக இருந்ததை. ஆயினும் அந்தப் பூகம்பம் அவளுடைய நன்றிமறத்தலின் வார்த்தைத் தவறுதலின் அநீதியின் குரலாக ஒலித்ததை. அதைத் தான் சந்தோஷமாக வாழ உரிமையில்லை என்ற அறிவிப்பின் குறியீடாக எடுத்துக்கொள்ளும் அவள் தற்கொலை செய்துகொண்டதை சஹாச்சி கூறுகிறார். அதன்பின் அவருதவி செய்த அனைவரின் அருகாமையில் அவர் அமைதியாக இறக்கிறார். 1923ல் டோக்கியோவைத் தாக்கிய பூகம்பம் குரோசவாவின் வாழ்வில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதை தனது சுயசரிதையில் (Kurosawa, Akira, Something Like an Autobiography, Japan: Vintage, 1989 , / குரோசவா, அகிரா, சம்திங் லைக் என் ஆட்டோ பையோகிராபி, ஜப்பான்: விண்டேஜ், 1981) அவர் பதிவு செய்துள்ளார்.

டோக்கியோ - யோகோ ஹாமா நிலநடுக்கம் காண்டோ பூகம்பம் என்றும் அறியப்படுகிறது. செப்டம்பர் மாதம் ஒன்றாம் தேதி அன்று நடைபெற்ற நிலநடுக்கத்தினால் ஏறத்தாழ ஒரு லட்சத்து நாற்பதினாயிரம் பேர் உயிரிழந்தார்கள். 13 வயது சிறுவனாகத் தனது அண்ணனுடன் அங்குச் செல்லும் குரோசவா அந்தச் சிதிலத்தின் குரூரத்தை வாழ்வின் பேரிழப்பைப் பார்க்க முடியாமல் கண்களை மூடிக்கொள்கிறார். அவரது கலைவாழ்வுக்குத் தூண்டுதலாக இருந்த அவரது அண்ணன் “கண்ணைத் திறந்து பார்” என்கிறார். அப்படிக் கண்ணைத் திறந்தபின் பார்க்கும் இடம்தோறும் பிணங்கள் மண்டிக்கிடந்தன என்கிறார் குரோசவா. இடிபாடுகளில், பாலங்களில், தெருக்களில், ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வாய்க்கால்களில், வீடுகளில், வீட்டின் மச்சுகளில், கூரைகளில்… இழப்புகளின் காரணகாரியத்தை அறிய முடியாத குரோசவா இயற்கையின் பெரும் சீற்றத்திற்கும் பெரும் கருணைக்கும் தம்மை விரும்பி அளிப்பதைத் தவிர இப்புவியில் நமக்கு வேறுவழியில்லை என்ற தியானிப்பில் இருக்கும்போது இருபது வருடம் கழித்து மற்றொரு பேரதிர்வு தாக்கிற்று. அது இரண்டாம் உலகப்போர். இந்தமுறை இயற்கையினால் அல்ல மனிதனால் அவன் அதிகார வெறியால் உண்டான நெருக்கடி. அதன் உச்சமாக ஹிரோசிமா நாகாசாகியில் விழுந்த அமெரிக்க அணுகுண்டு. ஆகஸ்ட் 6 மற்றும் 9ம் தேதி 1945 அன்று அந்தக் குண்டுவீச்சில் கிட்டத்தட்ட மூன்றரை லட்சம் மக்கள் பலியானர்கள். அனேகமாக முற்றிலும் போரில் பங்கேற்காத சாதாரண மக்கள். அன்று 1923ல் கண்களை மூடிய குரோசவா மனிதத்தைத் தேடி 1965ல் ரெட் பியர்ட் முடியும் வரை ஒரு நீண்ட உள்நோக்கிய கடந்த கால அறங்களிலிருந்து தற்கால விழுமியங்கள்வரை தனக்கு ஆசுவாசம் தரக்கூடிய வெளியை தனது கதையாடல்களில் தேடினார். 1970லிருந்து தயாரிப்பாளரில்லாத இருத்தலியல் சிக்கல் அவரது அத்தகைய பயணத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது. கண்ணைத் திறந்த குரோசவா வாழ்க்கையின் இருண்மையைத் தனது கலைப்பொருளாக்கினார். அதனுடன் சேர்ந்தே அவரது சூழியல் சார்ந்த, ஹிரோசிமாவுக்கு முன்னரே 1923வது வயதிலிருந்தே அவரது ஆழ்மனத்தை ஆக்கிரமித்த, கரிசனம் மற்றும் அணு ஆயுத எதிர்ப்பு போன்றவை அவரது கருப்பொருளானது. உதாரணத்திற்கு, மிக முக்கியமாக ட்ரீம்ஸின் கடைசி மூன்று பகுதிகளான, மவுண்ட் ப்யுஜி இன் ரெட், த வீபிங் டீமன், மற்றும் வில்லேஜ் ஆப் த வாட்டர்மில்ஸ்.

இங்கு குறிப்பிட வேண்டியதென்னவென்றால் இவை நியூக்ளியர் அதிகார எதிர்ப்பும் சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த பதட்டமும் அவர் ஆழ்மனத்தில் பல ஆண்டுகளாகக் கனன்று அவரைக் கனவுகளாக வாட்டிக்கொண்டிருந்தது என்பதுதான். ட்ரீம்ஸின் நீட்சியாக அதற்குபின் ராப்ஸடி இன் ஆகஸ்டை இயக்குகிறார். அதன் கதையாடல் நாகசாகியில் விழுந்த அணுகுண்டினால் பிரிந்த அமெரிக்கக் குடும்பம் ஒன்றைப் பற்றியது. குண்டுவெடிப்புக்குப் பிறகு சிதறிய குடும்பத்திலிருந்து சுஜிரோ அமெரிக்கா வந்துவிடுகிறார். ஆதலினால் ஜப்பானில் தன் பேரக்குழந்தைகளுடன் வாழும் கேனுக்கும் அமெரிக்காவில் வாழும் அவளது சகோதரன் குடும்பத்துக்கும் நெருக்கம் இல்லாமல் போகிறது. மேலதிகமாக, கேனின் கணவன் நாகாசாகி குண்டுவெடிப்பில் 1945லேயே இறந்துவிடுகிறார்.

அமெரிக்காவில் வாழும் அவளது சகோதரன் உடல் நலமில்லாத நிலையில் அவர் குழந்தைகள் அவளை அமெரிக்கா (ஹவாய்) வர அழைக்கிறார்கள். ஆயினும் அதை அவள் மறுத்துவிடுகிறாள். பின்னர் அவள் சகோதரன் இறந்த பல ஆண்டுகள் கழித்து அவரது (பகுதி அமெரிக்க-பகுதி ஜப்பானிய) மகனான க்ளார்க் ஜப்பான் வருகிறார். தனது அத்தையான கேனுடன் வருடந்தோறும் நிகழும் நாகசாகி அணுகுண்டு நினைவு நிகழ்வில் கலந்துகொண்டு மூத்தோர் சடங்குகளில் பங்கேற்கிறார். தனது வயதான அத்தையின் நினைவுகள் தப்புவதையும் அவர் இன்னும் தனது மாமா உயிரோடு வருவார் என்று அவரது துணிமணிகளைப் பாதுகாத்து வைத்திருப்பதைக் கண்டு மனம் நெகிழ்கிறார். தனது அத்தையிடம் மன்னிப்பைக் கோருகிறார். ஆயினும் படத்தில் நடந்த விடயம் நிஜ வாழ்வில் நடக்கவில்லை. காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்சிடம், அவர் சூட்டிங்கின்போது ஜப்பானில் குரோசவாவை சந்தித்தபோது அமெரிக்கா, ஹிரோசிமா நாகாசாகி குண்டுவெடிப்புகளுக்கு இன்றுவரை மன்னிப்புக்கேட்காதது தன்னை நெருடுவதாகக் கூறுகிறார். போர் நாடுகளுக்கு ஊடாகத்தான், மக்களுக்கு நடுவில் நடப்பதல்ல என்கிறார்.

மொஹ்ஸீனா, கொச்சி பன்னாட்டு விமானநிலையத்தில் இறங்கும் தினத்தன்று நான் மீண்டும் அப்பார்ட்மெண்டிற்கு வந்து சேர்ந்தேன். மூன்று வருடமாக எழுதவும் படிக்கவும் முக்கியமானவர்களைச் சந்திக்கவும் எஸ்.ஏ. சாலையிலுள்ள ஸ்கைஃபை அபார்ட்மெண்டில் சஞ்ஜீவனின் எழுநூற்றி இரண்டாம் அறையை என்னுடையதைப் போல பயன்படுத்தி வருகிறேன். இந்த அறைக்கு ராசிப்பொருத்தம் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியதுண்டு. இங்கே அமர்ந்து எழுதி முடித்த நாவலுக்கு அகாதமி விருது கிடைத்தது. ஜன்னலைத் திறந்ததும் வானம். அதற்குக் கீழே கருமை நிறத்தில் மரங்களின் பசுமை. அதற்கிடையே தலையுயர்த்தி நிற்கும் சில கட்டடங்கள். சூரிய அஸ்தமனத்தின் சிவந்த மேகங்கள். மரங்களுக்கிடையிலூடே மறையும் கரிய பாதை. இரவுநேர நகரத்தில் எரியும் நியான் வெளிச்சத்தின் நிறங்கள். அறையிலிருந்தும் பார்க்கும் காட்சிகளை மொஹ்ஸீனாவுக்கு வாட்ஸ் அப் செய்து அனுப்பினேன். அவளது முதல் கேரள வருகையை முன்னிட்டு எனது அறைக்கு வெளியே தெரியும் கேரளம் என்கிற டேக்- ல் படங்களை அனுப்பினேன். மகிழ்ச்சியினுடைய, வியப்பினுடைய குறியீடுகளை அனுப்பித் தந்து அவள் மனம் திறந்தாள்.

மொஹ்ஸீனாவைச் சந்திக்கவேண்டும் என்கிற தீர்மானம் சட்டென ஏற்பட்டதல்ல. கன்னியாகுமரியில் படப்பிடிப்பு நடத்த முடிவு செய்யப்பட்ட ஒரு திரைப்படத்திற்கு அவளே கதாநாயகி என்கிற மின்னஞ்சல் அவளுக்கு அனுப்பப்பட்டது. அதற்காகத்தான் இந்தப் பயணம். மும்பை விளம்பரப் படங்களிலிருந்து ரவிச்சந்திரன் கண்டடைந்த இளம்பெண். அவள் ரவியின் காமிரா வழியாக முதலில் ஒளிர்ந்து வந்தாள். மிக்ஸட் காம்ப்ளக்ஷனில் ஒரு முகம், தேவையெனில் இதோ இங்கே இருக்கிறது என்று அன்றைக்கே சொல்லியிருந்தான். என் மேசையில், மூன்று நாட்களுக்கான பணிகளைத் தயாரித்து வைத்திருந்தேன். போட்டோ ஷாட், விரிவான திரைக்கதை வாசிப்பு, திரைப்படத்தின் முக்கியச் சம்பவங்கள் நடக்கும் மட்டாஞ்சேரியின் தெருக்களில் அலைந்து திரிய ஒருநாள். மற்றவை அவளைத் தீர்மானித்த பிறகு, கன்னியாகுமரிக்கு ஒரு கார் பயணம். ஏழு நாட்கள் அவள் எங்களுடன் இருக்கவேண்டும் என்கிற ஒப்பந்தம் மின்னஞ்சலில் இருந்தது. அதை அவள் நிறைந்த மகிழ்வுடன் ஏற்றுக்கொண்டாள்.

‘கிரேட் கிலாட்… பிகோஸ் ஐயம் ஸோ கம்ப்ர்ட்டபிள் வித் யூ…’

விமானம் மதியம் வந்து சேரும். இருப்பினும் பேக்கேஜ் கிளியர் செய்து வெளியே வர எப்படியும் கூடுதலாக ஒரு மணிநேரம் தேவைப்படும். எனவே சற்றுத் தாமதமானாலும் பரவாயில்லை. செல்ப் டிரைவ் செய்து முப்பத்தைந்து நிமிடத்தில் விமான நிலையத்தை எட்டிவிடுவேன். லிப்டில் கீழே வந்த போது அப்பார்ட்மெண்ட் மேலாளர் பார்க்க விரும்புவதாக வரவேற்பறை ஸெரீன் சொன்னாள்.

‘ஜெஸீந்தா லீவ் முடிச்சிட்டு வந்துட்டாங்களா…?’

‘மேம் ஆபீஸ்ல இருக்காங்க…’

‘அவசரமா…?‘

‘யெஸ் சார். எப்ப வந்தாலும் பார்க்கணும்னு மேம் சொல்லியிருந்தாங்க…?‘

ஜெஸீந்தாவின் அறையில் அவள் யாரிடமோ உரத்தக் குரலில் சண்டையிடுவதைப்போல பேசிக்கொண்டிருந்தாள். கதவைத் தட்டியபோது உரத்த பேச்சுக்கிடையிலும் ‘வாங்க..’ என்றாள். என்னைப் பார்த்ததும் போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தவரிடம் ஏதோ காரணத்தைச் சொல்லி உரையாடலைத் துண்டித்துக்கொண்டாள். பிறகு அதே குரலில் என்னிடம் பேசினாள்.

‘இருந்தாலும் அனீஷ், நீங்க பண்ணின காரியம் சரியில்ல… எதுக்காக நீங்க சந்தோஷுக்குப் பணம் குடுத்தீங்க…?’

சட்டென எனக்கு எதுவும் விளங்கவில்லை.

‘என்ன நடந்துச்சு…?’

‘திரும்பி வந்தபோது, நீங்க அந்தச் செக்யூரிட்டிக்குப் பணம் ஏதாவது குடுத்தீங்களா…?’

‘ஆமாம்… குடுத்தேன்… போன தடவை நான் புறப்படற நேரத்துல கொஞ்சம் லக்கேஜ் இருந்துச்சு… காலைல கௌம்புறப்ப சந்தோஷை உதவிக்குக் கூப்பிட்டேன். அதுல ஏதாச்சும் தப்பு இருக்குதா…?’

‘தயவு செஞ்சு அனீஷ், அவனுங்களுக்கெல்லாம் பணம் குடுக்காதீங்க…’

‘என்ன ஜெஸீந்தா… என்ன ஆச்சு. நமக்கு உதவி பண்ணின ஒருத்தருக்குச் சந்தோசமா குடுக்கறோம் அவ்வளவுதானே…’

‘அனீஷ், நான் அனுபவிச்ச டென்சன் என்னன்னு தெரியுமா…’ ஜெஸீந்தாவின் குரல் சற்றுத் தணிந்தது. அப்போதும் அவளது குரலின் உச்சம் குறைந்திருக்கவில்லை. வழக்கமாக வேலை முடிந்ததும் ஒரு நிமிடம் கூட அங்கு நிற்காமல் கிடைக்கும் பஸ்ஸில் வீட்டுக்கு விரைவான். வீட்டில் அவனுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். மனைவி லைஸா, இரண்டாவது குழந்தையைப் பெற்றெடுத்து, குளித்து முடித்த தொண்ணூறாம் நாள் வேலியருகில் வந்து கய்யும்மாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தவள் பிற்பாடு காணாமல் போனாள். குழந்தை ஐந்து நாட்கள் இடைவிடாமல் அழுதுகொண்டிருந்தது. அப்போதெல்லாம் சந்தோஷின் அம்மா புட்டிப் பாலைக்கொடுத்து அழுகையை நிறுத்தினாள். சந்தோஷும் போலீஸ்காரர்களும் ஊர் முழுக்கத் தேடினார்கள். கடைசியில் ஐந்தாவது நாளன்று நான்குமணிக்குப்பிறகு, மண்ணெண்ணெய் வியாபாரத்திற்கு வரும் பேபிக்குட்டியுடன் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு வந்து கையெழுத்து போட்டாள் லைஸா. தன்னை யாரும் கடத்திப் போகவில்லையென்றும், தனது விருப்பத்தின்பேரில் வெளியேறியதாகவும் சட்டப்படி சந்தோஷின் மனைவி இல்லையென்றும் தற்போது கோயில் எதிரிலும், குருமண்டபத்தின் எதிரிலும் நின்று பேபிக்குட்டியால் தாலி கட்டப்பட்ட தான் அந்த ஆளுக்குக் கட்டுப்பட்டு வாழ்வதாகவும் எழுதிக் கொடுத்தாள். போலீஸ் ஸ்டேஷனில் லைஸா இருப்பதை அறிந்த சந்தோஷ் ஓடி வந்தான். அப்போது அவன் கடும் வசைகளைத் தூற்றிக்கொண்டிருந்தான். வாயால் சொல்லக்கூடாத வார்த்தைகளைச் சொன்னதற்காகப் பாரா நின்றிருந்த குண்டு போலீஸ்காரன் ஒரு அடி கொடுத்தான்.

‘பொஞ்சாதி ஓடிப்போனதோட வருத்தம் சாருக்குப் புரியாது’ என்று கத்தியபடி லைஸாவையும் அவளுடன் நின்றிருந்த மண்ணெண்ணெய் வியாபாரி பேபிக் குட்டியையும் திட்டினான். பிறகு அவனுடைய தாய் தந்தையரையும் ஊரிலுள்ள மாற்றான் மனைவிகளைக் கடத்திச் செல்பவன்களையெல்லாம் திட்டித் தீர்த்தான். அதைக் கேட்ட போலீஸ்காரர்கள் வாயடைத்து நின்றார்கள். அவர்கள் சொல்வதைக் காட்டிலும் அதிகமான வசைகளைச் சொல்கிறான். அவையெல்லாம் தடித்த வார்த்தைகள் என்றும் ஒருமுறை கேட்டுவிட்டால் காதில் அறையவேண்டிய அவசியமில்லை. அந்த வசைகளைக் கேட்டாலே செவிப்பறை அடைத்துவிடுமென்று போலீஸ்காரர்களுக்குத் தோன்றியது.

ஏதோ ஒரு போலீஸ்காரன் அந்தக் கெட்டவார்த்தைகளை மொபைல் போனில் பதிவு செய்துகொண்டிருந்தான். கெட்ட வார்த்தைகளைக் கேட்ட பிறகும் எந்தக் கூச்சமுமின்றிச் சந்தோஷின் எதிரிலேயே போலீஸ்காரனிடம், ‘சார், எங்க கூடவே வந்து வண்டியில ஏறுறதுக்கு உதவிபண்ணுங்க.’ என்று லைஸா சொன்னபோது வாயைப் பிளந்து அவளது வேசித்தனத்தைச் சொல்லிக் கூச்சலிட்டான். சந்தோஷ் ஸ்டேஷன் எதிரில் மல்லாந்து படுத்தான். அப்போது அவனது குரல் உச்சத்தைத் தொட்டது. லைஸாவும் பேபிக்குட்டியும் சுற்றிலும் நடப்பது எதுவும் தங்களுக்குப் பாதகமில்லை, ஊர்க்காரர்கள் ஏதோ நாடகம் பார்க்கிறார்கள், நாங்கள் இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்லர் என்கிற தோரணையில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த வாடகை காரிலேறிப் போனார்கள். போகும்போது யாருக்கும் தெரியாமல் போலீஸ்காரனின் கையை நன்றியுடன் பற்றினாள் லைஸா. அது கையூட்டு என்பதைப் படுத்தபடியே சந்தோஷ் புரிந்துகொண்டான்.

‘காசை வாங்கிட்டு பொம்பளையக் கூட்டிக் குடுக்கற போலீஸ்காரா’ என்று காதைக் கூச வைக்கும் வசையைச் சொன்னபோது போலீஸ்காரன் சந்தோசைத் தூக்கி நிறுத்தி ஓங்கி அடித்தான். சுயவுணர்வைக் கொண்ட ஒருவன், அந்த அடியில் அப்போதே செத்துப் போயிருப்பான். ஆனால் அனைத்தையும் இழந்த சந்தோஷ் மீண்டும் வீறுகொண்டு வசையின் அளவைக் கூட்டிக்கொண்டிருந்தான். இரண்டு போலீஸ்காரர்கள் சேர்ந்து போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குள் இழுத்துச் சென்றார்கள். அக்காட்சி நிறைவடைந்ததும் பொதுமக்கள் கலைந்து போனார்கள்.

பின்னர், சந்தோஷ் குழந்தைகளுக்காக மட்டும் வாழ்ந்தான். பிளம்பிங் வேலைக்காகவும் எலக்ட்ரிக் வேலைக்காகவும் யாராவது அழைத்தால் போய்ச் செய்து தருவான். கிடைக்கும் பணம் முழுவதையும் அம்மாவிடம் ஒப்படைக்காமல் கொஞ்சம் காசை பிவரேஜ்காரனுக்குக் கொடுத்து வாழ்ந்து வந்தான். அச்சமயத்தில் மீண்டும் மண்ணெண்ணெய் வியாபாரி பேபிக்குட்டியைப் பார்த்தான். அக்காட்சியை மற்றவர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். எனவே, இவர்களிருவரும் இப்போதும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இல்லையென்றால் இருவரில் ஒருவர் இறக்க நேர்ந்திருக்கும். அச்சம்பவத்திற்குப் பிறகு ஊர்க்காரர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து சந்தோஷை மது விடுதலை மையத்தில் சேர்த்தார்கள். சமுதாயத்திற்குப் பயன்படக் கூடியவன் சந்தோஷ் என்பதை மது விடுதலை மையத்தில் சேர்க்கும்போது பஞ்சாயத்து உறுப்பினரான சதாசிவன், அருட்தந்தையிடம் சொன்னான்:

‘சாராயம் குடிக்கற இந்தச் சந்தோஷ்; பாவம் பாதர். ஊர் ஆளுங்களுக்கு ரொம்பவும் வேண்டப்பட்டவன்… இவன் இல்லாம போனா அந்தக் கொழந்தைகளும் கெழவியும் ரொம்பக் கஷ்டப்படுவாங்க…‘ வழக்கமாக, குடிகாரர்களை இத்தகைய மையங்களுக்குக் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும்போது, உதறித்தள்ளி ஓட்டம் பிடிப்பார்கள். சந்தோஷ் அருட்தந்தையின் கையைப் பற்றி உள்ளே போனான். ‘இந்த வெகுளிக்குத் திருந்தவேண்டுமென்றும், இப்பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறவேண்டுமென்றும் ஆசை உண்டு. இவனை நானொரு சிறந்த பிரஜை ஆக்குவேன். கர்த்தரைச் சுற்றிலும் நன்மையின் தேவதைகளை நிற்க வைப்பேன்’ என்று அழைத்து வந்தவர்களிடம் சொல்லிவிட்டு அருட்தந்தை உள்ளே அழைத்துப் போனார். மக்கள் சந்தோஷின் கதையை மறந்து போனார்கள். மையத்தின் அருட்தந்தை சந்தோஷுக்கு ஒரு நிரந்தர வேலை இருக்கட்டும் என்று சொல்லி ஸ்கைஃபை அப்பார்ட்மெண்டில் ஒப்படைத்தார்.

‘இவனுக்குத் தெரியாதது எதுவுமில்ல. ஒரு வீட்டுக்குத் தேவைப்படற எல்லா வேலைகளையும் செய்வான். இவனைக் கூட வெச்சுகிட்டா உங்களுக்கு ஒத்தாசையா இருப்பான்’ என்று அருட்தந்தை சொன்னபோது ஜெஸீந்தா சந்தோஷை மேலாளரிடம் ஒப்படைத்தாள். ஒரே சபையைச் சேர்ந்த வாழ்க்கையில், வழி நடத்துபவனின் அனுமதியின் பேரில் காரியங்களை முன்னெடுத்துச் செல்பவள் ஜெஸீந்தா. வெறும் எளிய வார்த்தைகளால் பார்க்கலாம் என்று அருட்தந்தையைத் தட்டிக் கழிக்காமல் செக்யூரிட்டி வேலையை உறுதிப்படுத்தினாள். அவன் போனதும் அருட்தந்தை சொன்னார்: ‘ஜெஸீந்தா, அந்தப் பையனை நல்லா பார்த்துக்கணும். அவனொரு அப்பாவி… ஆனா, பணத்தை மட்டும் குடுத்திராதே. அதை அவனோட அம்மாகிட்ட ஒப்படைக்கணும். காசு கெடைச்சா சிலர் வழி மாறிப் போயிடுவாங்க… அந்தக் கசப்பான அனுபவத்தோட சாட்சியம் முடிச்சு, அதிலேர்ந்து மீட்டெடுத்து இவனை உன்கிட்ட ஒப்படைக்கிறேன். இருந்தாலும் அவனோட விஷயத்துல காசுங்கறது சாத்தானைக் கூடச் சேர்க்கற மாதிரி. என்ன நடக்கும்னு சொல்ல முடியாது. காசு கைக்கு வந்திட்டா அப்புறம் எந்தச் சிலுவையாலும் அவனைச் சரிப்படுத்த முடியாது. கொஞ்ச காலம் அந்த விஷயத்தைக் கவனத்துல வெச்சிட்டா போதும்.’ அருட்தந்தை சொன்னது உண்மையாக இருந்தது. தன்னுடன் வைத்துக்கொள்ளத் தகுந்த ஒரு வேலையாள் இத்தனை காலம் கிடைக்கவில்லை. பைப் வேலையாக இருந்தாலும், எலக்ட்ரிக் வேலையாக இருந்தாலும் அல்லது லிப்டாக இருந்தாலும் பழுது பார்த்துவிடுவான். ‘பழசையெல்லாம் மறந்து நிம்மதியாகப் போயிட்டிருந்தான். சம்பளத்தைச் சந்தோஷோட அம்மாக்கிட்ட குடுப்பேன். அவன் கையில் அதிகமான காசு வராம பாத்துக்குவேன். அப்பத்தான் அனீஷ் அவனுக்கு இருநூறு ரூபாய் குடுத்தீங்க… அது அவனுக்கு வெல்லக்கட்டி மாதிரி… குடியை நிறுத்தி நல்லபடியா போய்க்கிட்டிருந்தப்ப கைநெறய காசு கெடைக்குது…

கெடைச்சதும் செலவு பண்ணணுமே. டூட்டியில இருக்கற ரிசப்ஷன் பொண்ணு சொன்னா, ‘மேடம் சந்தோஷ் என்னமோ வழக்கத்துக்கு மாறா தெரியறான்… இன்னைக்கு அதிகமா சிரிக்கறான். போறவங்க வர்றவங்ககிட்டயெல்லாம் சும்மா ஒவ்வொன்னா பேசிக்கிட்டிருக்கான்…‘நான் கூப்பிட்டுக் கேட்டேன். ஆனா அப்பவும் அவன் குடிச்சிருக்கான்னு கண்டுபிடிக்க முடியல. பெறகு மதியம் வரைக்கும் எந்தப் பிரச்சினையும் கெடையாது… நாலுமணிக்குப் பெறகு அவனைக் கூப்பிட்டேன். அப்பவும் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்ல. சாயங்காலம் வாட்டர் டேங்க்ல ஒரு ரிப்பேர் வேலைவந்தப்ப அதைச் சரிப்படுத்தறதுக்கு ஒரு ஆளை கூட்டிட்டு வர அனுப்பினேன். ஸ்கூட்டர் எடுக்கட்டுமான்னு கேட்டு அதையும் எடுத்திட்டுப் போனான். நேரம் அதிகமானதால வந்த ஆளைக் கொண்டு போய் விடறதுக்காக ஸ்கூட்டர் எடுத்தான். அதுக்குப் பெறகுத்தான் பிரச்சினை தொடங்குச்சு… அதெல்லாம் புலிவாலாயிடுச்சு… எந்தத் தகவலும் இல்ல… கெடைச்ச காசு எல்லாத்துக்கும் லிக்கர் வாங்கிக் குடிச்சிட்டு அவன் வண்டி ஓட்டியிருக்கான்னு போலீஸ்காரன் கூப்பிட்டுச் சொன்னப்பதான் எனக்குத் தெரிஞ்சது. அனீஷ் அந்த ஸ்கூட்டரைப் பார்க்கணும். அதைப் பார்த்த ஓட்டுனவனோட நெலைமையை ஊகிக்க முடியாது… ஆனா அவன் எப்படித் தப்பிச்சான்ங்கறது இப்பவும் எனக்கு ஆச்சர்யமா இருக்குது. அவனைக் காப்பாத்தறதுக்காக ஒதுங்கின ரெண்டு கார்லயும் ஒரு பைக்கலயும் பயணம் பண்ணினவங்க இப்பவும் ஆஸ்பத்திரில… அதோட கேஸ் வேற… இதெல்லாம் அனீஷ் குடுத்த அந்த இரு நூறு ரூபாவோட வேலை… ஸ்டேஷனுக்குப் போனப்பத்தான் அவன் பேர்ல வேற சில கேஸ்களும் இருக்கறதைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்…

‘சந்தோஷ் இப்ப எங்க… அவனுக்கு ஏதாச்சும்…’
என்னுடைய பதட்டத்தைப் பார்த்து ஜெஸீந்தா சற்றுப் பொறுமையடைந்தாள்.

‘அவனை வேலையை விட்டு நிறுத்திட்டேன். இந்த மாதிரியான ஆளுங்களை வேலைக்கு வெச்சா நமக்குப் போலீஸ் ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியே வர நேரம் இருக்காது…’

‘நல்ல ஒரு இளைஞனா இருந்தான்.’

‘அது நிஜம்தான்… ஆனா அவனை அனீஷ் வழி தவற வச்சிட்டீங்க… இனியாவது ஆளையும் தரத்தையும் பார்த்து எதையாவது பண்ணுங்க…’

மனுஷனோட குணத்தைத் தெறந்து பார்க்கமுடியாதே ஜெஸீந்தா…’

‘இல்ல… நான் சொன்னேன். அவ்வளவுதான்…’

விமான நிலையத்தை நோக்கி காரைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தபோது ஏதோவோர் அலைக்கழிப்பு என்னைச் சூழ்ந்துகொள்வதைப் போல. ஒவ்வொரு புராஜக்ட்டும் ஒரு படைப்பு. அதற்கான நகர்வுகளில் சில மனத்தடைகள் ஏற்பட்டு என் வழிகளைத் தடுப்பதுண்டு. மொஹ்ஸீனாவை நான் சந்திக்கச் செல்வது முதல்முறை. அந்தச் சந்திப்புக்கு முன்னர்ச் சற்றும் விரும்பத்தகாத செய்தி என்னை ஆட்டுவிக்கிறது. அல்லது நிகழக் கூடாத ஏதோ நடக்கப் போகிறது என்கிற பீதி என்னைக் கீழ்ப்படுத்துகிறது. விமான நிலையத்திற்கான திருப்பத்தைத் தாண்டியதும் ஸ்கூட்டர்காரன் ஒருவன் ஒருவழிப் பாதையை மீறி எனது காரை திடுக்கிட வைத்தான். நான் வெலவெலத்து போய் அவனைக் காப்பாற்றுவதற்காக வாய்விட்டு அலறி, பிரேக்கை மிதித்து நிறுத்தினேன். அந்நிமிடம் வானத்தில் மின்னலைப் போல ஒரு நெருப்புக்கோளம் வெடித்துச் சிதறியது. ஒளிரும் நெருப்புத் துண்டுகள் பெரிதாகி, தெறித்து விழுவதைக் காரிலிருந்து கவனித்தேன். நிறையப் பேர் என் காரை நோக்கி ஓடி வருவதையும் ஸ்கூட்டர்காரன் என் காரிலிருந்து தப்பித்து, சாலையின் நடுப்பகுதியைக் கடந்து, பாய்ந்து போவதையும் பார்த்தேன். ஆட்கள் என் காரைத் தாண்டி விமான நிலையத்தை நோக்கி விரைந்தார்கள். வானத்தில் ஒரு விமானம் தீப்பற்றி வெடித்தது என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தவர்கள் சொல்வது எனக்குக்கேட்டது. நொடிப்பொழுதில் என்னெதிரில் சாலைத்தடுப்புகள் உயர்ந்தன.

மெகா சைஸ் மீன்

பொறித்த மீனை தட்டில் வைத்து
நீர்விட்டு பிசைந்த சோற்றில்
கை வைக்கப் போகிறேன்
உப்பின் சுவையுணர்ந்த மீனோ
மீண்டும் கடலில் விழுந்தோமென நினைத்து
என் சுட்டுவிரலைக் கடித்துவிட்டு
தட்டைச் சுற்றி நீந்தத் துவங்கியது
ஒவ்வொரு பருக்கைகளாய்
தின்று பார்த்துவிட்டு
சுடுசோற்றின் சுவை பிடித்திருப்பதாய்
வால் ஆட்டியது
புரட்டியெடுக்கப்பட்ட
மிளகாய்த்தூளின் எரிச்சல் தீர
தண்ணீரை குடித்துவிட்டு
கடைசியாய் தட்டில் தலைமோதி உயிர் நீத்தது
அலை ஓய்ந்த கரையின் நிச்சலனத்தோடு
இமைகளை மூடுகிறேன் முடியவில்லை
நாளை இரையாக போகும்
மீனனென பயம் தொற்றிக்கொள்ள
பேரிருளில் விழிகளை
உருட்டியபடி சாய்ந்திருக்கிறேன்
மீன்கள் வேறு என்னைப் போலவே
இப்படி விழித்துக்கொண்டே உறங்குமாமே.

வித்தை

வேடிக்கைப் பார்க்கும் கூட்டத்திற்கு நடுவே
சாட்டையால் விளாசிக்கொள்ளும்
வித்தைக்காரன் நிற்கிறான்
ஆங்காங்கே ரத்தம் கட்டி நிற்கும் அவன் உடலில் விழும் ஒவ்வொரு அடியும்
அந்தரங்கம் வரை நடுங்க செய்கிறது
மூக்கொழுக உடன் நிற்கும் சிறுமி
உருமி கொம்பை உரசித் தேய்கிறாள்
உச்சக்கோபத்தில் சண்டைக்கு நிற்கும்
காளையின் செறுமல் சத்தம்
அதரங்களைக் கிழித்துப் பாய்கிறது
கொதிக்கும் சாலையில்
துண்டை விரித்து மகனைப் படுக்கச் செய்து
இடுப்பிலிருந்து உருவிய குறுங்கத்தியை
காட்டியவன்
கைகளை நீட்டி மேலாக கிழிக்கின்றான்
பொங்கும் குருதி அவன் மகன் மீது
விழுகையில்
பசி கொண்டெழும் நாக்குகள்
பார்வையில் ருசிப் பார்க்கின்றன
எல்லாம் முடிந்தபின்
நழுவுகின்றவர் மத்தியில்
மனிதாபிமானியான ஒருத்தர் மட்டும்
என்ன தருவது என யோசித்து
ஒரு முடிவுக்கு வந்தவராய்
சலனமேதுமில்லாமல் கேட்கிறார்
முதல் தர சாட்டையும் கத்தியும்
என்ன விலை வரும்?

கவண்

நான் பிறக்கும்போது எங்கள் முதுகில்
பாலத்தின் பாரம் சுமத்தப்பட்டது
என் தகப்பன் பழைய தகரத்தகடு
வெட்டி சீழ்ப்பிடித்து இறந்து போனவன்
என் தாயோ பிறந்ததிலிருந்து
என்னிடத்தில் பேசத் துணியாதவள்
வெளிச்சத்திற்கு வராது
இருளுக்கென பழக்கப்பட்ட எங்கள் கண்களில்
பயம் மட்டும் வடியாதிருக்கப் பணிக்கப்பட்டோம்
கைக்குழந்தையாய் இருந்த என் தங்கையை
வெறிநாயொன்று தூக்கிச் செல்ல நேரிட்டதை
வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டு நிற்கும்படியாகிற்று
இது போதாதென இருள் நதியென புரளும்
அதனடியில் சதாசர்வகாலமும்
பெருச்சாளிகளுடன் சமர் செய்கிறோம்
கள்ளச்சந்தையில் விற்கும் எலிப்பொறிகளுக்கு
மசிய மாட்டோமென
அச்சுறுத்தும் அதன் சிறுத்த கண்கள்
எங்களை வேவு பார்த்தவண்ணமிருக்கின்றன
சிறுவயதில் என்னையும் கூட
ஒரு முரட்டு பெருச்சாளி இழுத்துச் சென்றிருக்கிறது
சாட்சியமாய் என் மர்ம ஸ்தானத்தில்
தழும்பிருக்கிறது பாருங்களேன்
ஒரு பின்னிரவில் எல்லாமும் மாறிவிட்டது
முக்கிய பிரமுகர் வருகைக்காக
பாலத்தினடியில் இருந்து
வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்ட போதுதான்
அம்மா கேட்டாள்
உன் தங்கையை தூக்கி சென்ற நாயை
ஏன் நீ கல்லால் அடிக்கவில்லை.

பிரார்த்தனை

வீடு அமைதியாய் இருக்கிறது
எதுவும் அசைவதாய் இல்லை
கடிகாரத்தின் நொடிமுள் ஓசை
மௌனித்திருக்கும் தசைநார்களை ஊடுருவிச் செல்கின்றன
மூச்சுவிடும் ஓசையைக் காது கூர்ந்து
அவதானிக்கிறேன்
மூளை வீடெங்கும் ஓடித்திரியும் எலியென
சரசரத்துக்கொண்டிருக்கிறது மண்டைக்குள்
நேற்று என்ன தின்றோம் என
திரும்பத் திரும்ப வயிறு கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது
தின்பதற்கு எதுவுமில்லாத நேற்றைய இரவைதான்
கடைசியாக நான் உண்டிருக்கவேண்டும்
தரித்துப் போட்ட கால்களை விட்டு
மெல்ல ஊர்ந்து சுவரேறும் சிலந்திப்பூச்சியை
பரிதாபத்திற்கு இடமின்றி தூர எறியும் என் கைகளால்தான்
என் எதிர்காலம் நோக்கி பிரார்த்தித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
கதவு தட்டும் ஓசைக் கேட்டு ஓடிச் சென்று திறக்கையில்
பக்கத்து வீட்டிற்கு ஆர்டர் கொண்டு வந்திருக்கும் பையன்
என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கின்றான்
அவன் கடவுளேதான்
ஆனால் என் கடவுள் அல்லவே.

பிணமேடை

பிணக் கூறாய்வு மேடையில்
கிடப்பதைப் போலப் படுத்திருக்கிறாள்
கண்களுக்குத் தெரியாத ஆயுதங்களால்
அறுத்துக்கொண்டிருந்தவன்
சோர்ந்து போய் விழுகிறான்
என்றாவது ஒருநாள்
உயிர் எழுதல்
நம்பிக்கையில்
புரண்டு தள்ளிப் படுக்கிறாள்
வியர்க்காத உடல் எரிகிறது.

வேட்டை

காலடிகள் உருவாக்கிய பாதை
பருத்த பாம்பெனக் கிடக்கிறது
பாதையில் இளைப்பாறிப் பின்
இரைதேடி நடக்கும் முயலுக்கு
முளைக்கின்றன பாம்பின் பற்கள்
அது
என்னவாகவோ இருக்கட்டும்
மேலிருந்து இறங்கும் பசித்த நகங்களுக்கு
அன்றைய
முதல் இரை சிக்கியது.

முகம் பார்க்கக் கூசுபவன்

அறுத்துக் கட்டிக் கொடுத்து
அனுப்பியாகிவிட்டது
மேடையைக் கழுவியபடி
ஆயுதங்களை ஒழுங்குசெய்கிறான்
மிகக் கூர்மையான ஆயுதங்களைத் தேர்ந்து
கூர் மழுங்கியவற்றை
ஒதுக்கி வைப்பவன் முகத்தில்
கருணையின் ஒளி
ரத்தக் கவிச்சியோடு வெளியேறும்
நீர்ப்பாதையில் அவன் நட்டுவைத்த
செடியில்
பூக்கள் பூத்திருக்கின்றன
உடல் அலுப்போடு
வாசலில் அமர்பவன் காலடியில்
உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது
முன்பொரு நாள்
அநாதைப் பிணத்துடன்
சேர்ந்து வந்த நாய்
அந்தரத்தில் ஒலிக்கும் பாடலோடு
பார்த்த முகங்களைத்
தூர வீசுகிறான்
குறிகளைக் கூடக் கூச்சமின்றிப் பார்க்கும்
அவனால்
பிணங்களின்
முகங்களைப் பார்க்க முடிவதில்லை.

குணச்சொல் மறந்த பெருந்திணைக் கலப்பை

நீளும் நாளின் சந்தான சேதம்
பாசி உலர் கற்களின் நீர்முகக் கனவில்
செல்லச் சலனநதியின் மடல் நீட்டும்
தாழைதேசக் கவிஞனின் வேட்டுவக் கவனம்
நான்காவது தினுசில்
தூரத்துச் சங்கீதம் பாடும் பல்லாண்டு
தேர் கண்டு நேர் கொண்டு
கரைபிடிக்கும் கடல்மரம்
ஜன்யத்தில் குறைவுற்ற மத்திம ராகம்
தூரத்தை அருகழைத்துக் கேள்
எங்கே அந்த மாய மனச் சரணம்
வெய்யிலாடிய இலைகள்
நிழல்பெறும் கிளைநேரம்
யுவதிகளின் ஏழு நிர்வாணம் பார்
கபால வடிவ மந்தகாசம்
மரம் வெட்டும் சொல்
கசப்பு நடுங்கும் எல்லாம்
உள்மனக் காலம் கேள்வியில் வளைய
உயிர்ச்சொல் தேடும் வளர்ப்புப் பிராணி
குணச்சொல் மறந்த கலப்பை
மலர்ந்து நாறா தீம்பெயல் கொன்றை
பெருந்திணையின் ஒன்பதாவது ஜாலசூத்திரம்
சினைக்கயல் பெருங்கடல்
நிகர் பகரும் பெயர்மேகம்
நீல்நிறச் சிவப்பில் வைகறைமலர் வாடும் மேற்கில்
துறந்ததெனத் துறந்த சமுத்திரக் கானல்பறவை
பரிபாலன நாதனின் அபயத் தருணம்
ஒரு நூறு ஒளிக்காலக் கனிவு
சிற்பித்து முடிந்த ஏழாம்நாள்
சிற்பகனுக்கு விடுமுறை
புத்தியில் ஊனமில்லை
விழி பார்க்கும் வழியில்
உறக்கத்தின் ஆகம எடை ஒரு கல்முலை.

அதிசயத் தாளம்

ஆரஞ்சு ஓட்கா
அக்குவாஃபீனா
மசால்பூரி
டம்ளர் மஞ்சள்பூ
சப்பாத்திக்கள்ளி
வெற்றிலை
பாக்கு சுண்ணாம்பு சிகரெட்
பழக்கமில்லை
சிறு வனக்குரங்கு மனம்
செங்கல்குதிரை
நவீனனின்
சவாரித் தாவல்
ஜோடிப் பறவை
நுனிக்கிளை ஊஞ்சல்
நகுலன் : சுசீலா
யூக்கலிப்டஸ் காக்கைகள்
இடம் சேர
பை நிறையா சூரியமேற்கு
எதைப்போல் சொல்வது?
செத்தவனுக்கு
பஞ்சாங்கச் சிரிப்பு
இருந்து
இருந்து
இப்படி ஆகிவிட்டது
விருந்து வரக் கரைந்த காக்கை
பசலைத் தின்ன
பகுதி மலர்ந்தது மலர்மரம்
சர்ப்பம்
சற்றே பெரிய புழு
என்றது அகவல்பறவை
மழையின் மூளையில்
ரகசியம் பேசும்
காற்றின் காலொடிந்த கடிகை
சமுத்திரக் கண்கள்
பூ உதிர்க்க
அதிரும் பூனை
சங்குமனிதன்
புராதன உறக்கம்
மார்புவரை வளர்ந்த தாடி
பலம் பரிட்சிக்கும்
வாசகமில்லா கல்லறை
தளிருடல்
அதிசய தாளம்.

வான்மழை

ஆழ வேரூன்றிவிட்ட
மரங்களுக்குத்தான்
வான்மழை இருக்கிறது
தொட்டிச் செடிகளுக்கும்
தோட்டச் செடிகளுக்கும்
நாம்தான் நீரூற்றவேண்டும்
அனைத்தையும்விட முதன்மையானது
அதுவும் வான்மழையாக
இருக்கவேண்டும் என்பதே.

ஒளிர்கிறது முழு நிலா

ஒளிர்கிறது முழுநிலா
போகுமிடமென் றொன்றில்லாப்
பெருவெளியைக் கண்டடைந்துவிட்ட
பெருங்களிப்புடன்!

கூடிவிட்ட கார்மேகங்களின் கீழ்

கூடிவிட்ட கார்மேகங்களின் கீழ்
ஓர் மவுனம்
மனிதனைத் தவிர அனைத்துயிர்களும்
புரிந்துகொண்டமையும்
மிழற்றவொண்ணா
நெகிழ்ச்சியில் மூழ்கிவிட்டமையுமான
அமைதி
அங்கங்கே மொட மொடக்கும்
மேகத்தின் குரல்களோடு
வீசிவரும் குளிர்காற்றில்
சிலிர்க்கத் தொடங்கிய
மரங்களின் கொண்டாட்டம்
மழை, வெள்ளம், ஊற்று என்பதெல்லாம்
துளிகள் கூடிப் பிறந்தவையும்
பிறப்பவையும்தான் எனும்
இரகசியத்தை உரைப்பதுபோல்
ஊசி ஊசியாய் முத்து முத்தாய்ப்
பொழியத் தொடங்கிவிட்ட மழைத்துளிகள்
இப் பேருயிரோடு
வாழத் தகுதியான பிறவிகளில்
நாங்களும் ஒருவர் எனும்
உறவு நெருக்கம் பூண்டவர்களால்
குறுக்கே குறுக்கே கடந்து செல்லும்
பறவைகள்
மனிதர்களைத் தவிர
நேசமற்ற ஒன்றைக் கூடக் காணமுடியாப் பேரமைதி
பெருங்குறை.

ஒளிரும் பொருள்களெல்லாம்

ஒளிரும் பொருள்களெல்லாம்
தங்கள் அழகை உமிழ்கின்றன
பெருவெளியோ
ஒளிரும் முழு நிலவையே
உயர்த்திப் பிடிக்கிறது
முழுநிலவோ
ஒளிரும் பொருள்களிலேயே
உள்ளம் கரைகிறது.

வானத்தோடு நின்றுவிடவில்லை

வானத்தோடு நின்றுவிடவில்லை
முழுநிலா
வந்து வந்து எட்டிப் பார்க்கிறது அது
சாளரம் தோறும் தோறும்
சலிப்பில்லா நெஞ்சத்தோடு
இந்தக் காதலும் பார்வையும் சந்திப்பும்
எத்துணைக் காலங்களாய்
நிகழ்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன
நிகழாதவை குறித்த கவலையேயின்றி
காதலின் இரகசியத்தை மட்டுமே காட்டியபடி
நிகழாதவைகள் குறித்த கவலைகள் வேதனைகள்
கண்ணீர் வடிக்கின்றன
கவலைகளற்ற காதல்
கண்ணீரை அறியும் காலத்தில்
கட்டுகிறது
அது தன் தேன்கூட்டை
வானத்து மாளிகையை
கார் மேகங்களை.

அங்கே இருப்பது

இந்த இன்மைக்கு அப்பால்
ஏதுமில்லை
இப்பால் இருப்பதுவே
இந்த உலகம்
எரியும் ஓர் பேரறிவுக் கனவே
இந்த இன்மை என
இந்த உலகும் இன்மையும்
ஒருவரை ஒருவர் தீண்டும் வேளை
ஒரே பெருங்களமாக
பேருயிராக
காதல் ஒன்றே அங்கே இருக்கிறது
காதல் ஒன்றே ஒரே தீர்வாக
காதலின்மையினை எரிப்பவனாக
ஆகக் கடினமானதாகிவிட்ட
மிக எளிமையான ஓர் கண்டடைதலாக
செயல்கள் பிறக்கும் புனிதக் களமாக
பெறு பேறாக
நம் தவறுகளுக்கெல்லாம் இடம் கொடுக்கும்
பெரும் சுதந்திரமாக
தயையாக
தன்னந் தனியாக
நாம் புரிந்தே ஆகவேண்டிய
புன்னகையாக
அது அங்கே இருக்கிறது.

ஒரு நினைவூட்டலின் விலை

நீண்ட உறவுக்குப் பின்
நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது
சென்றுவிடும் ஒரு காதலன் எனக்கிருந்தான்
அதில் பிரச்சினையில்லை ஆனால்
ஒவ்வொரு முறையும்
அவன் சென்றபின்
அவன் விட்டுச் சென்ற condom
என் பாதத்தில் இடறும்
தூக்கம் கலைந்துவிடும்
தூக்கத்தின் முன்பான அமிழ்தம்
கசந்து போய்விடும்
ஒருமுறை அவனிடம்
தயங்கியபடி சொன்னேன்
“அதை மறக்காமல் எடுத்துப்போட்டுவிடு”
“எதை?”
அவனுக்கு உண்மையில் புரியவில்லை
கடுமையாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு
பதில் சொன்னேன்
என் கூச்சத்தை மறைத்துக்கொள்ள
அது ஒரு வழி அதன்பின்
அந்த அறைக்குள்
எந்த அறைக்குள்ளும்
நாங்கள் பார்த்துக்கொள்ளவில்லை
ஒரு நினைவூட்டலில்
வற்றிவிட்ட காதல் நீரூற்றுக்காக
பல இரவுகள் பல பகல்கள்
மோட்டுவளையைப் பார்த்தேன்
அவன் நல்ல காதலன்
மற்றபடி என்னைத் தன் கையில் வைத்துத்
தாங்கிக்கொண்டிருந்தான்
அதன்பின் நான் காதலித்தவர்களுக்கு
நினைவூட்டத் தேவை இருந்ததில்லை
ஆனால் அவர்கள் கைகளில்
பெண்கள் கூட்டங்கள்
நெருக்கியடித்து நின்றுகொண்டிருந்ததால்
நான் இறங்கிவிட நேர்ந்தது.

உறவுக் கலை

கவனமாக
இப்பக்கமும் அப்பக்கமும் பார்த்து
எட்டுத் திசைகளிலும்
உறவுகளைப் பராமரிப்பது
ஒரு அன்றாடக் கலை
ஒரு வாழ்க்கை முறை
அதைச் செய்பவர்கள் மேல்
எனக்குப் புகாரில்லை
அவர்களை எட்டுத் திசைகளிலிருந்தும்
கைகள் பதறித் தாங்குகின்றன
நான் நன்கறிந்த கைகளும்
அவற்றில் உண்டு
ஒரு தண்ணீர் டம்ளரை நான் இடறியதற்கு
என்னை அறைந்த கைகள் அவை
எனக்குத் தெரியும்
இப்போது அமிலம் தெறித்தாலும்
அவை பின்னிழுத்துக் கொள்ளாது
இதற்கெல்லாம் ஒரு தர்க்கம் இருக்கவேண்டும்
என்னால் அந்தத் தர்க்கத்தைக்
கற்பனை செய்ய முடியவில்லை
கொஞ்சம் வருந்தி
கொஞ்சம் மறந்து
எதுவும் எழுதப்படாத
வெற்றுச் சிலேட்டை
என் இதயம் என
எடுத்து மாட்டிக்கொள்கிறேன்.

மற்றதெல்லாம் விஷயமேயில்லை

கவிதை எழுத எனக்கு
நாள் நட்சத்திரம் வேண்டாம்
நேரம் காலம் வேண்டாம்
எனக்கே எனக்கான அறை
மேலதிக வசதிதான்
ஏன், பத்திரிகை வேண்டாம்
பேஸ்புக் போதும்
பூசலார் நாயனார் மனதுக்குள்ளேயே
கட்டிக் காட்டியிருக்கிறார்
விமானத்தையும் சிகரத்தையும்
மதிலையும் திருக்குளத்தையும்
கவிதையின் கோயில்
அவ்வாறே அமைகிறது
ஒரு கவிஞருக்கு வேண்டியதெல்லாம்
உள்ளே
அப்பாலான
கோபுரத்திலிருந்து
அழைக்கப்படும்போது
எங்கே பறந்துகொண்டிருந்தாலும்
திரும்பத் தயாராக இருப்பது மாத்திரமே
ஆனால் அதற்கு நீ
முதலில் ஒரு புறாவாக இருக்கவேண்டும்.
கருப்பை முட்டையுள் பறவைகள் பல நிறம் கலந்த சித்திரம்
நவநீதம் சொல்கிறது. பல வண்ணக் கோபுரம் உடைந்து சிதறி
இறுதியில் ஒரே வெண்மையில் உறைந்து நிற்பதை நாஸ்திகரான
ஷெல்லி பாடுகிறார். தத்துவமும் கவிதையும் அரைகுறையாய்த்
தெரிந்த உலோக வியாபாரி மஞ்சள் என்ற ஒரு வர்ணத்தையே
சேமித்து வைத்திருக்கிறான். மங்கலம், அசுத்தம், ஆபாசம் எனப்
பல அர்த்த அடுக்குகள் உடைய வர்ணமான மஞ்சளைப் பித்தளை
வெண்கலத் துயர் மஞ்சளுடன்தான் அடையாளப்படுத்திக் கொள்
கிறான் அவன். வின்சென்ட் வான்கோவைக் கடைக்கு அழைத்
திருந்தால், பித்தளைத் திருவாட்சி சித்திரை வெயிலைப் புணரும்
கணத்தில் அவருக்குப் புதிய மஞ்சள் சேர்க்கை கிடைத்திருக்கக்
கூடும் என்றும் நினைத்துக்கொள்கிறான்.
கடை செயலாக இருந்த காலத்தில், நகுலன் வரைந்த
யுவ - கஞ்சா - கவிஞர் சாயலில் இருந்த இரண்டு
இளைஞர்கள் கடைக்கு வந்து, உங்கள் பெயரைப்
பார்த்து இளையவராக இருப்பீர்கள் என்று நினைத்து
வந்தோம் என்றார்கள். அவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு விதத்
தில் துரோகம் செய்துவிட்டது போல் இருந்தது அந்த
கணத்தில். கடைக்கு வெளியில் வரிசை போட்டிருந்த
கறுத்துப்போன பித்தளை அண்டாக்களைக் காண்பித்து
அவை என்னைவிட வயதானவை என்றேன் சிரிக்காமல்.
மதுரை வெயிலின் உக்கிரம் அன்று சற்றுக் குறைவாக
இருந்ததாகச் சொன்னார்கள் அவர்கள் சமாதானமாக.
மதுரை தெற்கு வெளி வீதி வியாபாரியின் மனைவி உலகறியாத
மாணவனை ஏமாற்றிக் கற்பழித்தது ஏன் என்று வினவுகிறான்.
ப. சிங்காரத்தின் பாண்டியன். தெற்கு வாசல் பித்தளைப் பட்டறையில்
சோட்டா வியாபாரிக்கு நேர்ந்தது வேறு வித அனுபவம் என்றாலும்
ஒரு வகையான கன்னிமை கழிப்புதான் அது. அழகிரிப் பத்தர்
பட்டறையிலிருந்து பித்தளைக்குடம் தீர்ந்து வரத் தாமதம் ஆனதால்
வேவு பார்க்க அனுப்பப்பட்டுப் பள்ளிப் பிராயத்தில் தெற்கு வாசல்
போன அனுபவம் அது. ‘சரக்கு வரலேன்னு சின்ன மொதலாளியை
அனுப்பி வச்சாங்களோ, எல்லாம் சப்ஜாடா அடுத்த வாரம் கடைக்கு
வந்துடும்’ என்று நக்கல் குரலில் புத்தர் சொன்னதைக் கூச்சத்துடன்
கேட்டு வந்து கடையில் ஒப்பித்த கணம் நினைவில் இருக்கிறது.
கண்காணிக்கப் போனவன் தீர்ந்த சரக்கு, வார், வில்லை இருப்பு
எல்லாவற்றையும் ஒரு பார்வையில் கவனித்து வந்து சொல்லத்
தெரியாத கூறு இன்மைக்காகக் கணக்குப்பிள்ளையிடம் வாங்கிக்
கட்டிக்கொண்டதும் மறக்கவில்லை. யோசித்துப் பார்க்கும்போது
இருப்பு எப்பொழுதுமே உதைத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது என்று
தோன்றுகிறது.
பற்றுக்கணக்கை வரவு ஏட்டில் வைத்தால் இருப்புத்
தொகை உதைக்கும் என்ற எளிய தகவலைக் காமத்
தின் வழியே கண்டறிகிறார் ஆ. மாதவனின் சாலைக்
கம்போளக் கணக்குப்பிள்ளை இளைஞன். கணித
மும் காமும் எங்கோ ஒரு புள்ளியில் சந்திக்கத்தான்
செய்கின்றன. அதைக் கற்றுக் கொடுத்த கடைத் தெரு
தான் பற்றும் வரவும் ஆக உறவுகளைப் பிரித்துப்
போடவும் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறது. பார்க்கப்
போனால் முகமூடி உறவு சுயத்தின் விலக்கம் எல்லா
வற்றையும் பெருந்தொற்றுக் காலத்துக்கு முன்பே
கற்றுக் கொடுத்துவிட்டது கடைத்தெரு. மறக்க
வில்லை எதுவும் கடையை விட்ட பிறகும்.

செவ்வணக்கம்!

தொண்ணூறுகளின் சிற்றிதழ்களை எமது சிற்றூருக்குத் தருவித்து வாசிக்கும் பழக்கம் இருந்தது. எத்தனைச் சிற்றிதழ்களை அறிகிறோமோ அத்தனைக்கும் சந்தா கட்டிவிடுவது வழக்கம். அக்காலத்தில் நானும், மவ்னம், என்றொரு சிறுகவிதையிதழ் ஒன்றை நடத்தியதால், ‘மாற்றுப் பிரதியாக’ பல இதழ்கள் எனக்குக் கிடைக்கப் பெற்றன.

அந்த வகையில் கவிதாசரண் என்ற பல்சுவை இதழ் ஒன்றும் சென்னையிலிருந்து வந்து சேர்ந்தது. பொதுவாக சிற்றிதழ்கள் என்பவை ஒரு மாற்றுப்பண்பாட்டுச் சிந்தனையை முன்னெடுக்கும் உண்மையான மாற்றுகள் என்று அப்போது நாங்கள் நம்பினோம். மேலும் சிற்றிதழாளர்கள் அனைவரும் தற்கொலைப் படைக்குச் சமமானவர்கள் என்று சுகன்
உள்ளிட்ட அனைத்து அரங்குகளிலும் நான் சொல்லிவந்தேன். அக்களத்தில் உருவான படைப்பாளர்களில் ஏராளமானோர். பின்னாளில் சிறந்த ஆளுமைகளாக மலர்ந்தனர். இத்தகைய மாற்றுச்சிந்தனை மற்றும் பண்பாட்டுக்குறிகளைக் கொண்டிலங்காத இதழ்களை சிற்றிதழ்கள் என்ற வகைமையில் தனிச்சுற்றுக்கு மட்டும் என வெளியிடப்பட்டாலும் - நாங்கள் ஏற்பதில்லை.

ஆரம்ப கால கவிதாசரணும் அங்ஙனமே வெளிவந்தது. ஆனால் அதன் ஆசிரியர் கவிதாசரண் தன் வயதையும் மீறி இளமைத்துடிப்புடன், கற்கும் பேராவலுடன் பல்துறை இலக்கியப் பள்ளிகளை ஆர்வமுடன் அறிந்துகொண்டே வந்தார்.

பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டபோது கவிதாசரண் இதழில் கவிதாசரண் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியிருந்தார். அக்கட்டுரையில் ஒரே பாய்ச்சலில் அசலாக இந்த, மாற்று என்ற வெளிச்சத்திற்குள் வந்து விழுந்திருந்தார். அதன் பிறகு கவிதாசரண் ஒரு தீவிரமான மேலாண்மைகளின் எதிர்ப்பிதழாக மாறியது.

இந்த மாற்றத்திற்குப் பின்னரே தமிழகத்தின் முக்கிய படைப்பாளுமைகள் கவிதாசரணில் எழுதத் தொடங்கினர். நாங்களும் நிறைவான தோழமை கொள்ள இதுவே வழிவகை செய்தது. இப்படித் தொடங்கிய எங்கள் நட்பு உடனே பதில் கடிதம் எழுதவில்லையெனில் சிறு குழந்தையைப் போல் கோபித்துக்கொள்கிறீர்களே! என வளர்ந்து, எழுத்தாளர் சுஜாதாவை சந்தியுங்கள், அவர் உங்களது முதல் கவிதை நூலை அச்சிட உதவுவார் என்று
ஆற்றுப்படுத்தியதில் இன்னும் வலுவடைந்தது.

பின்னர் நான் பிழைப்பின் பொருட்டுத் தஞ்சைக்கு இடம்பெயர்ந்தேன். என் எழுத்தியக்கம் குறையத்தொடங்கியது. ஆனால் கவிதாசரண் ஒரு அசுர பலத்துடன் விரிந்து பரவத் தொடங்கியிருந்தது. எந்தச் சமரசங்களும் இன்றி தன் சொந்தப் பணத்தைச் செலவிட்டு, தொய்வில்லாமல் இதழ்களைக் கொண்டு வந்துகொண்டிருந்தார். இதழாய் எழுத்தியக்கமாய் என்கிற அறிவிப்போடு தன் வாழ்நாளின் இறுதிவரை அசல் மாற்றாக ஒடுக்கப்பட்ட அனைவரின் விடுதலையைக் கோரும் தொனிக்கும் படைப்புக்களமாக கவிதாசரண் தன் இதழை வளர்த்தியாக்கி வந்தார்.

இவற்றைத் தவிர, அதாவது இதழ் தொடர்பான செயற்பாடுகள் தோழமைகள் தவிர்த்து, கவிதாசரண் என்ற அந்த மாற்றுச் சிந்தனையாளர் குறித்தும் அவரின் தனிப்பட்ட வாழ்வு குறித்தும் அவரின் இயற்பெயர் உட்பட எதுவுமே எமக்குத் தெரிந்ததில்லை. கவிதா சரணின் திருமதி உடல் நலமின்மையால் அவதியுறுகிறார் என்றும், பின்னர் காலமான செய்தியும் வந்தன. வேலைச் சுமைகளால் எமக்குள் இறுக்கமான மௌனமே நிலவியது.

காலம் நிர்தாட்சண்யமாகத் தன் கடமையைச் செய்யும்தானே…? செய்தது. 22.08.2016 ஆம் நாளிட்டு எனக்கொரு மடல் கவிதாசரணிடமிருந்து வந்தது, அவரின் நூல் ஒன்றுடன். வணக்கம் கவிஞர் இலக்குமி குமாரன், தீரும் காலங்களில் தீராமையாகச் சில பெயர்களில் ஒன்று வந்து நெருக்கும். சில போதுகளில் கவிதைக்கான மானுடப்பெயரைச் சொல்லிவிட்டால்தான் என்னவென்று மனம் கிடந்து தவிக்கும். இரண்டுக்குமான பொதுமையாக இலக்குமி குமாரன் இருப்பதைப் பொருட்படுத்த நேர்ந்தமைக்கு மகிழ்ச்சி.
இந்நூல் இருமுறை அனுப்பப்பட்டு எனக்கே திரும்பிவிட்டது. இம்முறை உங்களுக்குக் கிடைக்கும் கிடைக்கவேண்டும்.

இதுபோலொரு நூல் எனது எழுதியல் திட்டமிடலில் ஒருபோதும் வடிவமைப்புக்கு வந்ததில்லை. என்னை மீறி வந்த கனவு என்னைத் தின்று தீர்த்த நினைவருக்கு, என்கலாமா? மனமும், உடலும், பொருளும் கந்தரகோலமான ஒரு தருணத்தில், வெறுமையில் அடையாளமற்றுப் போவதைவிட இந்த உப்புக்கரைசலில் நீந்திக் கரைசேர்வது தேவலையாக இருந்தது. அதனாலும் கூட இந்த நூல் வகைப்பாடில்லாமல் வந்தடைந்தது. இதன் கற்பிதத்துக்கும் எதார்த்தத்துக்கும் இடை வழியாக பட்டுப்பந்தின் அரூப இழையை நடைபாவாடையாக்கி நலங்கிட்டுப் பார்க்கலாம். இலக்குமி குமாரனிடம் இந்தத் தருணத்தில் இதனைக் கேட்கத் தோன்றுவது தப்பிதமாய் இருத்தலாகாது. அவர் இதை வாசிக்கட்டும். ஊடாக வரும் தனது மனப்பதிவை சார்பாகவோ, எதிராகவோ - குறித்தனுப்பட்டும். என்னை வந்தடைந்த சிறப்புக் குறியீடாக அது நேர்த்திசெய்து கொள்ளட்டும், இயலவில்லையெனில் அவர் பொருட்படுத்தாமைக்குள்ளாகட்டும்.

அன்புடன்
கவிதா சரண்.

தன்னால் தாள்களில் நேரடியாக எழுத இயலவில்லை என்றும், தட்டச்சு செய்ய மட்டுமே இயல்கிறது என்றும் தொலைபேசி உரையாடலின்போது சொன்னார். தான் திருச்சி வந்துவிட்டதனையும், தன் அந்திமத்தில் செய்யவேண்டிய பணிகள் குறித்தும் சிறிது சொன்னார்- அந்த உரையாடலில். அவர் அனுப்பித் தந்த, ‘அலர் எனும் மகா உன்னதம்’ என்ற தன்வரலாற்றுக் குறிப்புகள் நிறைந்த புதினத்தைப் போன்ற வகைமை சாராத - சற்றே நான் லீனியர் தன்மை கொண்ட - ஆக்கமாக அமைந்த அந்த நூல் பற்றி என்னிடம் எதிர்பார்த்த அந்தத் திறனாய்வுக்கட்டுரையை, என் மகன் பெருவிபத்தொன்றில் சிக்கியதால் அவர் கேட்டபொழுதிலும் மட்டுமல்லாமல் அவர் காலத்திற்குள்ளாகவும் என்னால் எழுத இயலாமல் போய்விட்டது. இது குறித்துப் பின்னாளில் தொலைபேசியில் சிறிது வருத்தமுற்றார்.

இருந்தாலும், நானும் கவிஞர் கவிஜீவனும் அவரை திருச்சியில் அவர் வீட்டில் சந்தித்தோம். மிகவும் தளர்ந்திருந்தார். உதவிக்கு அவரின் வயதான மாமன் மகள் உடனிருந்தார். அந்திமம் கவிழ்ந்திருந்த அந்த வீட்டின் தனிமையொளியில் நாங்கள் அனைவரும் இட்லியும் சாம்பாரும் உண்டோம். இன்னும் சில இதழ்கள் (கவிதாசரண்) கொண்டு வந்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையுரைத்தார். மோசமான இழுப்பு நோயால் துன்புற்றவண்ணமிருந்தார். ‘அலர் என்னும் மகா உன்னதம்’ என்ற அந்தத் தன் வரலாற்று ஆவணத்தில் அவரைப் பற்றியும், அவரின் பால்யம் குறித்தும் விசாலமான தியாக வாழ்வு தொடர்பாகவும், அறிந்துகொள்ள இயல்கிறது. அதனினும் மேலாக தான் தன் வாழ்வில் தவறவிட்டிருந்த அலர் என்னும் அந்தப் பெண்மணியை - தனது 80வது வயதிலும் அவரின் 68வது வயதிலும் - தன் அந்திமத்தில் சந்தித்து வாழ்வில் பெற்றிராத பெரும் பேறுகளைப் பெற்றதாக மகிழ்கிறார் கண்ணீர் மல்க. அவர் பற்றிய நினைவுகளைச் சொல்லிச் செல்கிறபோதும், பின்னாளில் அவரைச் சந்தித்துப் பெற்ற அனுபவங்களையும் மனத்தவிப்புகளையும் பதிவு செய்கிறபோதும்தான் அந்நூல் ஒரு புதினத்தின் தன்மையைப்பெறுகிறது. வாசகரையும் தீராச்சோகத்தில் ஆழ்த்தும் அருமையான நேர்த்தியான கதைசொல்லல் அவர்க்குச் சாத்தியமாகியுள்ளதை வாசிக்கிற யாரும் உணர இயலும்.

அந்திமத்தில் அனைவர்க்கும் வருகிற விசனம்தான். என்ன வாழ்ந்தோம்… சரியாக வாழ்ந்தோமா எதற்கென வாழ்ந்தோம்… நமது வாழ்வின் செய்திதான் என்ன என்பன போன்ற கேள்விகள் முளைத்து விலா எலும்புகளைத் துளைக்கின்றன.

எனவே, அறுபது வயதைத் தொட்டவுடன் ஒரு விரைவு கூடிவிடுகிறது… அது போராட்ட வாழ்வாக இருந்தாலும் இலக்கிய வாழ்வாக இருந்தாலும். இப்படியொரு மனத்தவிப்பில் எழுதப்பட்ட வாக்குமூலமாக இந்த நூல் அமைந்துள்ளது. நிற்பது… காலங்கடந்து நிற்பது… காலத்தை ஊடறுத்துப் பயணித்து நின்று நிலைப்பது, என்ற லேசான சுயநலம் என்பது திட்டமிடப்படாமலேயே பொதுவெளியில் புழங்க வரும் ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கும்தான் இழையோடி… கல்லில் நிற்க இராசராசன்களும் இல்லை. பல்லவர்களும் எனப்படுவது மக்களின் சொல் - இந்தத் தூண்டல் தவிப்பாகிவிடுகிறது அந்திமத்தின் தொடக்கத்தில்… கவிதாசரண் தன்னை ஒடுக்கப்பட்டோரின் போராட்ட வரலாற்றில் கரைத்துக்கொள்ள முழுமனதுடன் விரும்பியே தன் வாழ்நாளைச் செலவிட்டார். அவரின் போர்குணமிக்க அறிவுத்தேடலை ‘அலர் எனும் மகா உன்னதம்’ எனும் அந்த நூலில் வாய்ப்புள்ள இடங்களில் எல்லாம் பதிவு செய்கிறார். அவரும் அவரது துணையராகிய கவிதா சரணும் உரையாடிக்கொள்ளும் ‘உலகத்து சாமானியனை விடவும் இந்தியச் சாமானியன் தீண்டாமையைப் பிடிமானமாகக் கொண்ட, சாதிங்கற கூடுதல் விலங்கைப் பூட்டிக்கொண்டிருக்கிறான், என்பதைத் தவிர மற்றபடி உலகம் முழுக்கவும் இன வேற்றுமை, நிறவேற்றுமை, மொழி வேற்றுமை, அதிகார அத்துமீறல், எளியோர் மீதான வன்கொடுமை, தேசிய இன எழுச்சிக்கான ஒற்றைத்துவ ஒடுக்குமுறை, உலகளாவிய பண்பாட்டுச் சீரழிவை முன்னெடுக்கும் ஊடக வாணிகம், நுகர்பொருள் வாணிக காலனியாக்கம், என பஞ்சைகளைக் குப்பை கூளமாக்குகிற வல்லடித்தாக்குதல்கள் எல்லாம் நடக்கத்தான் செய்கின்றன. ஒரு விலங்கு தன்னோட இரைக்காக மட்டுமே கொலை செய்கிறது. ஆனா மனுசன் மட்டும்தான் கொல்லுகிற சந்தோசத்துக்காகவே கொல்லுகிறவன். உலகத்துல சமத்துவத்த நிலைப்படுத்துகிற அதிகாரமோ, அதிகாரத்தை ஏவல் நாயாக்குகிற சமத்துவமோ இன்னும் எட்டாத கனவாத்தான் இருக்குது…’ என்ற பகுதி இதற்குச் சான்றாக அமைகிறது. மறுக்கும், மீறும், கலகம் செய்யும் படைப்புகளை ஆர்வத்துடன் தனது இதழ்களில் பதிவு செய்ததோடு மட்டுமில்லாமல் ஒடுக்கப்பட்டோருக்காகத் தன் சொத்துக்களைச் செலவிட்டு அறக்கட்டளை நிறுவ விழைவதாக இந்நூலில் ஒரு குறிப்பு வருகிறது. ‘என்னிடத்தில் ஒரு கோடியே முப்பத்திரண்டு லட்ச ரூபாய் முகமதிப்புள்ள நூல்கள் முடங்கியுள்ளன. எல்லாம் நானே எழுதி வெளியிட்ட நூல்கள். அவற்றை வெளியிடத் தெரிந்த அளவுக்கு விற்று முதலாக்கும் தந்திரத்தைக் கற்கவில்லை. விற்பனைக் கழிவு, போக்குவரத்துக் கட்டணம், அனாமத்துச் செலவு எனச்சுமார் 40% கழிந்து போனாலும், ஒரு எண்பது லட்ச ரூபாய்க்குக் குறையாமல் அதன் விற்பனை மதிப்புதேறலாம்.’

‘எனக்கொரு வீடு இருக்கிறது. நானாகச் சம்பாதித்துக் கொண்ட வீடு. எல்லாவற்றையும் கணக்கிட்டு ஒரு இரண்டு கோடி தேற்றினால், ‘ஒடுக்கப்பட்டோர் நலன்களை மதிப்பிடுவதற்கான அறக்கட்டளை’ ஒன்று நிறுவலாம். இந்திய சமூகத்தில் கூடியமர்ந்து கூச்சல் போடக்கூட ஒரு பொதுக்களம் இல்லை. என் அறக்கட்டளை அதற்கு உதவலாம்.’ என்ற பகுதியும் ஒடுக்கப்பட்டோர் விடுதலைக்காகத் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட கவிதாசரணின் மனம் வெளிப்பட்டு அவரை வணங்கச் செய்கிறது. அந்த அறக்கட்டளை நிறுவப்பட்டதா எனத் தெரியவில்லை. நிறுவப்பட்டிருக்கலாம். அலர் என்ற உன்னதம் அதனை நிர்வகிக்கலாம்.

‘இதழாய் எழுத்தியக்கமாய்…’ வாழ்ந்த கவிதா சரணின் வாழ்க்கையும், இதழ்ப் பணியும் ஒரு கனலும் தீக்கங்கு போல தமிழ் இலக்கிய / இதழியக்க வரலாற்றில் என்றும் நின்றெரிந்து; ஒடுக்கும் அனைத்து மேலாண்மைகளுக்கும் எதிராகக் காலத்தை ஊடறுத்து நின்று நிலைக்கும் என்றே நம்புகிறேன். அவர்க்கு எமது மற்றும் மணல்வீட்டின் வீரவணக்கம்.

அன்புடையீர் வணக்கம்.
பேரிடருக்குப் பிறகான பெருமழை ஓர் ஊழிக்காலம் போல் வந்து சனங்களை உறுத்திவிட்டுச் சென்றிருக்கிறது. அல்லல் மேல் அல்லல்பட்டே அவர்கள் இப்பொழுது தங்கள் அன்றாடங்களுக்குத் திரும்பியிருக்கிறார்கள். கண் கெட்டாலும் ஊன்றுகோல் கிடைத்தது போல மனதுக்கு ஆறுதலாக இருக்கிறது. நம் உழவர் பெருங்குடியினரின் போராட்டம் பெற்ற வெற்றி. ஒன்றிய அரசுக்கெதிரான நீண்ட நெடிய போராட்டம் முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது. அறப்பிடிவாதத்துடன் போராடிய நம் தோழர்களுக்கு நெஞ்சார்ந்த செவ்வணக்கம்.


உலைக்களமாக இருக்கவேண்டிய நம் இலக்கியத்தளம் விளம்பரக்காடாகி ஒன்றிரண்டு தசாப்தங்களாகிவிட்டது. என்றாலும் ஓயாது இன்னுமே அதன் ஆர்ப்பரிப்பு, இரைச்சல் நாள்பட்ட ரோகமாய்த் தொடர்கின்றது. எழுத்து வாசிப்பு என்பதெல்லாம் அவரவர் விருப்ப செயல்பாடு ஆத்ம திருப்தி.

அவதானம், விவாதம், உரையாடல், விமர்சனம், மதிப்பீடு, அங்கீகாரம் என்பவை படைப்பால் விளையும் எதிரீடுகள். வாய்த்தால் நலம் அன்றேல் அஃதொரு பெரும் பிழையன்று. அதையுணராத அறிந்தும் அறியாத சிவமணிகளாகிய நம் அண்ணாவிகள் கிடந்து அங்கலாய்ப்பதுவும் அழுது புலம் விழுந்து புரள்வதுவும் காணச் சகிக்கவில்லை. தானாகப் பழுப்பது நல்லதா இல்லை தடியால் அடித்துப் பழுக்க வைப்பதா.

உப்பிருந்த பாண்டமும் உபயமிருந்த நெஞ்சமும் தட்டியல்ல, தானே திறக்கும்.

உண்கின்ற சோற்றுக்கு உப்பைப் போட்டுத் தின்னும் உணர்த்தி உள்ளவர் எவரென்றாலும் சரி, பாவிக்கும் புழங்கும் படைப்பு வகைமை எதுவென்றபோதிலும் சரி, கண்டிப்பாய் அவை சோதிக்கும். தின்றதை நெஞ்சு அறியும். அப்படி அந்த உணக்கை கெட்டவர்கள் வந்து ஓர் எழுத்து மீது, ஒரு பிரதி மீது வெறும் வாய் வார்த்தையாடினால் உண்மையான உணர்வாளனுக்கு அது நிறைந்த அவமானமே அன்றி வேறில்லை.

நிற்க நம் சகோதரர்களின் நலம் விரும்பி சொந்த செலவில் யான் சில திட்டங்கள் செய்யலாமென்றிருக்கிறேன், அவையாவன,

முதல் கட்டமாக, மாதம் இருபதாயிரம் சம்பளத்திற்கு மும்மூன்று நபர்களை நேமிப்பது. (மூன்று பணிமுறை) ஒன்றியம், வட்டம், மாவட்டம் வாரியாக.

பிரதம பணிகள் பின்வருமாறு…

1

எழுத்து என்று ஓர் அட்சரம் நண்டு, சிண்டு, குஞ்சு, குழுவான் என எவர் உதிர்த்தாலும், காணூடகம், அச்சூடகம் என்றில்லை குமுகாய ஊடகமெது என்ற பொழுதிலும் ஷணம் பிசகாமல் சதா புகழ்ந்து கொண்டே இருக்கவேண்டும். முகப்புத்தகம், மேம்பாட்டுப்பக்கம், தனிப்பக்கம், விளம்பரப்பக்கம், ட்விட்டர், இன்ஸ்டாகிராம், புலனம் என்றவர் அவர் வினையாற்றும் தளம் ஒன்றுவிடாமல், வினாடியும் தாமதிக்காது சென்று லைக் இட வேண்டும்.

அவசியம் வாழ்த்துகள், ஆஹா ஆஹா, அற்புதம் அற்புதம், சக்கையா இருக்கேடா, பின்னீட்டீங்க, கொன்னுட்டீங்க, சூப்பர் சூப்பர், இது வேற லெவல், மரணமாஸ், செம, கெத்து, கண் திறந்தது, திவ்யதர்சனம் போன்ற ஹிதமான பதங்களைச் சொல்லி தொடர்ந்து தடவி கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். இமைப்பொழுதும் சோரலாகாது.

தினசரி, வாராந்திரி, மாதாந்திரி மற்றும் அவற்றின் இணையப் பிரசுர பருவ இதழ்களில் பிரசுரமாகும் சிறியதோ பெரியதோ அதைப்பற்றிக் காரியமில்லை. அவற்றைப் படியெடுத்து ஒரே ஒரு நபர் பாக்கியில்லாமல் சகபாடிகள் பக்கத்தில் டேக் செய்துகொண்டே இருக்கவேண்டும்.

மறக்காமல் மேற்படி பாராட்டுப் பதங்களை இட்டு நிரப்பிய வாசகர்கடிதம், பின்னூட்டச் சேவைகளை 24 x 7 நாட்களும் செய்யவேண்டும். முறை வைத்து அலைபேசி அழைப்புகள் வழி அவர்களுக்கான கவனத்தைச் சரியாகக் கொடுக்கப் பால்மாறக்கூடாது. அவர்கள் வேண்டாம் என்றுதான் கதறுவார்கள் விட்டுவிடக்கூடாது.

படைப்பாளன் உயிர்ப்புடன் பிழைத்திருக்க இன்றியமையாதது அது. அவர்தம் ஆவி நீங்கி அஸ்தியாய் கரையும் பரியந்தம், நுகர்வாளர் இறந்தாலும் அவரது வாரிசுகள் வாயிலாகக் கைங்கர்யம் தொடரவேண்டும்.

2

எழுதி எழுதி எம்மக்கள் விளைவித்த மாற்றங்கள், ஏற்றங்களுக்குத் தனிநபர்கள் புகழாரங்கள் போதவே போதாது. ஐந்து நட்சத்திர அந்தஸ்துக்கும் குறையாத ஹோட்டல்களில், பள்ளி, கல்லூரி, பல்கலைக் கழக வளாகங்களில் கூட்டங்கள் போட்டு திரள் திரளான மக்கள் விண்ணதிரும் புகழாரங்களை
முழங்கிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்.

3

நோபல், புலிட்ஜர், புக்கர், இயல் விருது, விளக்கு விருதுபோன்ற உலகளாவிய விருதுகள் மற்றும் ஞானபீடம், சாகித்திய அகாதமி, விஷ்ணுபுரம் போன்ற உள்ளூர் விருதுகளுக்கு அவற்றின் தெரிவு குழுக்களுக்கு எ.கலைஞர்களின் எழுத்துவன்மை, நுட்ப திட்பங்கள் ஆகியவற்றை நுணுகி ஆய்ந்த சான்றுகள் மற்றும் கோடிக்கணக்கான வாசகர் ஒப்பங்களுடன் பரிந்துரைகளைச் சமர்ப்பித்துக் கொண்டே இருக்கவேண்டும்.

வருடங்களுக்கோர் முறை விருதுகள் வழங்கும் கேவலமான முறைமைகளை மாற்றி டெய்லி பேசிசில் அவை வழங்கப்படல் வேண்டும். (ஆளுமை, ஆகிருதி இவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு அன்றாடம் மூன்று நேரங்கூட விருதுகள் வழங்கப்படலாம்) அவனி ஐம்பத்தி ஆறு தேசங்களிலும் அங்கு வழங்கும் ஆறாயிரத்து ஐநூறு மொழிகளிலும் விருதுபெற்ற பிரதி மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்படல் வேண்டும்.

4

முக்கியப் பதிப்பகங்களான காலச்சுவடு, தமிழினி, உயிர்மை, எதிர் வெளியீடு, எழுத்து போன்ற பதிப்பக உரிமையாளர்களிடம் அன்னார்களது ஆக்கங்கள் குறித்து அவை பிரதிகளாவது குறித்து முக்கியமாக, கெட்டி அட்டை செம்பதிப்புகளாவது குறித்து நல்ல வார்த்தைகள் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்.

மூப்பு அடிப்படையில் அங்கு வெளியிடப்பெறும் நூல்களுக்கு முன்னுரை, பின்னுரை, பிளர்ப் எழுத ஒப்பந்தங்கள் கட்டாயம் ஆக்கப்படவேண்டும். அதைவிடக் கட்டாயம் நன்றி நவிலும் பட்டியல்களில் படைப்பாளிகள் பெயர்கள் தொச்சமின்றி இடம் பெறச் செய்வது.

5

எழுத்தாளன் சமூகத்தின் அங்கம், ஆகையால் அவன் குடும்பத்தின் அங்கத்தினனுமாவான். குடும்பச் சடங்குச் சம்பிரதாயங்கள், காதுக்குத்து, கெடாவெட்டு, திரட்டிக் கல்யாணம், தெவம், தெவசம், வேண்டுதலை, கும்பிடிக்கைப் போன்ற வீட்டு வைபவங்கள் யாவற்றையும் அவனை முதலாக முன்நிறுத்தியே நிகழ்த்தப்படுதல்வேண்டும்.

கூச்சப்படுவான் அவன், அதை நாம் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது. சாதியை மறுத்த திருமணமா இல்லை சாதியை மறுக்காத திருமணமா எந்தத் திருமணமாகவோ இருந்துவிட்டுப் போகட்டும், ஆனால் நமதன்பர் பதிவேட்டில் ஒப்பமிடாமல், மங்கள நாணை தொட்டெடுத்துத் தராமல் கல்யாணம் நடக்கக்கூடாது. முகூர்த்த கால் நடுவது முதல் பிள்ளைக்குப் பேர் வைப்பது வரை அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையக்கூடாது.

6

நம்மாள் செத்து சிவன் பதி மாண்டு மயன் பதி ஏகிவிட்டால் தேசிய கடற்கரைகள் தோறும் நினைவாலயங்கள் கட்டுவிக்க, நகர, மாநகர, பேரூர்,
சிற்றூர், குற்றூர் பூங்காக்கள், வீதிகளுக்குப் பெயர் நாமங்கள் சூட்ட, மடங்கள், கோயில்கள், மடாலயங்கள், மசூதிகள், தேவாலயங்கள் தோறும் தேர் திருவிழாக்கள், கொடைகள், ஆராதனைகள் நடத்த, நடப்பு அரசு சிறப்புச் சட்டங்கள் கொணர உடன் நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளுதல் வேண்டும்.

அது மட்டுமல்ல பெருத்த, நலிந்த, இளைத்த எழுத்துக் கலைஞர்களுக்குக் குடிமனை, ஓய்வூதியம், வைப்புநிதி போன்ற சகாய நலத்திட்டங்கள்
ஏலவே உள்ளதுதான் என்றாலும் உடன்செயலாக்கம் பெற ஆவண செய்யவேண்டும்.

7

ஏகாங்கியாக அவனிருந்து சிருஷ்டிக்க இலவய உள்ளூர் மற்றும் வெளிநாட்டு சொகுசுப் பயணங்கள் அதற்கு வேண்டிய ரொக்க ரோஜனைகள் உலகெங்கும் உடன் பரிவர்த்தனைகள் செய்யும்படியான செலாவணிகள் வங்கிகளில் சேவைகளாக்கப்படவேண்டும்.

எழுத்தாளர்கள் எல்லாம் செல்லப்பிள்ளைகள் இதழாளர்களெல்லாம் எடுப்பார் கைப்பிள்ளைகளா? அவர்களது மாத்திரம் என்ன சூத்தப்பங்கா? அதிலும் இணைய இதழ்க்காரர்கள் இருக்கிறார்களே! அப்பப்பா அவர்கள் இலக்கியப் பங்களிப்பு அளப்பரியது. அவர்களாலேதான் இலக்கியம், அவர்களது மட்டும்தான் இலக்கியம்.

வாசக மடையர்களுக்கு இணைய இதழ்க்காரர்களின் அருமை பெருமைத் தெரிவதில்லை. துரோகிகள் ஒரு கண்ணுக்கு வெண்ணையும், ஒரு கண்ணுக்குச் சுண்ணாம்பும் வைக்கிறார்கள். நம் சகோதரர்களை நாம்தான் இனங்கண்டு பாராட்டவேண்டும்.

படைப்பாளியாகப்பட்டவர் தனது படைப்பு வெளியான தினத்தில் இருந்து இதழ் சுட்டியை அறிந்தவர் தெரிந்தவர் என்றில்லாது அனைத்து சீவராசிகளுக்கும் பகிர்ந்துகொண்டே இருக்கவேண்டும்.

படைப்பை வெளியிட்ட ஆசிரியருக்கு, அவரது குடும்பத்தார்களுக்கு, உற்றார், உறவினர்களுக்கு, மாமன், மைத்துனர் என்று எல்லா உறவின்முறைகளுக்கும் நன்றி கலந்த பாராட்டைச் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கவேண்டும் அதாவது ஒரு முறை இட்ட உளுத்த பிசுக்கோத்துக்கு ஒரு நாயாகப்பட்டது தன் ஆயுள் பரியந்தம் குழைந்து வாலை ஆட்டி ஆட்டி விசுவாசத்தைக் காண்பிக்குமே அத்தன்மைபோல.

சிறப்பு வெளியீடுகள் கொணரும் இணைய இதழ் ஆசிரியருக்குக் கூடுதல் பணி நேரம் கூடுதல் சிறப்புச் சேவைகள் தொண்டுகள். அதாவது வீதிதோறும் அவர் உருவம் வனைந்த பதாகைகள் நாட்டி, அவற்றிற்கு மூன்றுகாலப் பூஜைகள், பாலாபிஷேகம், தேனாபிஷேகம், பீராபிஷேகம், பிராந்தி அபிஷேகம், ஆராட்டல்கள், சீராட்டல்கள் என்னென்ன உண்டோ அத்தனையும் செய்தாகவேண்டும்.

முச்சந்திகள், நாற்சந்திகள், சதுக்கங்கள், ஒதுக்குப்புறங்களிலெல்லாம் அன்னாரது பெயரில் அன்னசத்திரங்கள், தண்ணீர் பந்தல்களமைத்து அல்லும் பகலும் அறுபது நாழிகையும் சேவைகள் தொடரவேண்டும். மக்கள் திரளாக உள்ள இடங்களில் எல்லாம் நின்று இலவயமாக அன்னாரது கையடக்கப் புகைப்படங்கள், அன்னாரது படம் போட்ட பயர்னைகள், அன்னாரது
புகழ்பாடும் துண்டுப் பிரசுரங்கள் ஆகியவை விநியோகம் செய்யவேண்டும்.

பிறப்புறுப்பு நீங்கலாக அங்க அவயங்கள் யாவற்றிலும் இணைய இதழாசிரியரின் திருவுருவத்தை (குறிப்பாக நெஞ்சுப் பகுதியில் கண்களுக்குப் பளிச்சென்று தெரியும்படி பெரிதாக) பச்சைக் குத்திக் கொள்ள
வேண்டும்.

மொத்தத்தில் சாவு வீட்டில் பிணமாகவும் கல்யாண வீட்டில் மாப்பிள்ளையாகவும் அவர்கள் இருக்கவேண்டும்.

கடைசியாக ஒன்று, படைப்பாளர் என்பவரது ஓர் எழுத்தை தானும் வாசிக்காது ஒன்றிய அரசிலோ, மாநிலத்திலோ, ஓர் உயிர் ஜனிக்கவோ, மரிக்கவோகூடாது. மேற்சொன்ன காரியங்கள் தடைகள் ஏதுமின்றி நிலைபெற்று நடக்கும்படியான தோதான நிலையைப் பணியாளர்கள் உருவாக்கிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்.

ஆர்வம் உள்ளவர்கள் மணல்வீட்டு முகவரிக்கு விண்ணப்பிக்கவும். ஒத்தூதிகளுக்கும் துதிபாடிகளுக்கும் முன்னுரிமை வழங்கப்படும்.


வாழ்த்துகள்!

கோக் நிறுவனம் சர்வதேச அளவிலான இசைஅரங்க கச்சேரித் தொடர் ஒன்றை பதினான்கு ஆண்டுக்காலங்களாக யூடியூபில் நிகழ்த்துகிறது. எட்டாவது பருவத்தில் ஆடிப் அஸ்லம் என்றொரு இருபத்தி நான்கு வயது யுவன் அதில் பாடி இருந்தார். சர்வதேச கவனம்பெற்ற அரங்கில் பங்களிப்பு செய்த அவர் அங்கு வாய்ப்புப் பெறுகையில் அஸ்லாம் தம்கா-இ-இம்
தியாஸ் விருதுக்குச் (பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்தின் நான்காவது-உயர்ந்த சிவிலியன் கௌரவம்) சொந்தக்காரர்.

அப்பன் கூத்தாடி ஆயி விவசாயி. அரிதாரம் பூசுகிற பிள்ளைக்கு அரிகண்டமாகயிருக்கிறது எந்திரவியல் பட்டயப் படிப்பு. மூன்று மணி கருக்கலில் வேடந்தரித்து வெளியே வந்தவன் தவசுக் கம்பமேறி கீழே இறங்கும்போது பழைய சோற்று நேரம் தாண்டிவிட்டது. (பகல் பத்துமணி) கூத்து முடிந்து கூட்டாளிகளை அவரவர் யதாஸ்தானம் கொண்டு சேர்த்து இவன் வீடு திரும்பியதும் தோட்டத்தில் பறித்த வெண்டை கொட்ட கொட்ட மூட்டையில் விழித்திருக்கும்.

வேவாரி போன் மேலே போன் போட்டு வாங்காமல் உயிரை வாங்குவார். ஈருருளியில் பாரம் ஏற்றி பறப்பான் மகன் பாலக்கோடு. வந்து சற்றுக் கண்
அயரலாம் என்றால் சம்சாரியின் வாசலில் வேலைகள் வரிசைக் கட்டி நிற்கும்.

குச்சிக்கிழங்கு காட்டுக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்ச, மாட்டுக்குத் தட்டறுக்க, மடி கனத்த ஆவின் பால் கறக்க, அருக்காணி தங்காளுக்குக் கோழி பொசுக்க.
அந்திப்பொழுது அடி சாயுமுன்னே முந்தைய நாள் கூத்தில் திகைந்திருந்த முந்நூறு பிணக்கு தீர்த்து ஒவ்வொருவராக வருந்தியழைத்துச் சென்று இடம்
சேர தாமதமாக வந்த பிழைக்கு முகத்தில் உமிழ்வான் ஆட்டம் விட்ட பண்ணாடி.

வித்தைக்குச் சத்ரு விசனம் என்று ஒழுகும் எச்சிலை சிரித்த முகத்தோடு துடைத்துவிட்டு பவுடர் போட உட்கார்ந்தால் அன்றைக்கும் வைப்பார்கள் அர்ஜூனன் தபசு கூத்து.

வெற்றிவேலுக்கு வயது இருபத்தி நான்கு. இளையவர் முதியவர் என்று இருபதுக்கும் மேற்பட்ட நபர்களை ஒன்றிணைத்து ஜமா கட்டியிருக்கிறான். எல்லோரையும் போல அல்ல ஆட்டக்காரர்கள். ஒவ்வொருவர் மீதும் ஒன்பது கிரகங்களும் கூடி வந்து இறங்கி இருக்கும்.

அஞ்சிக்கும் பத்துக்கும் ஆசைப்பட்டுக் கிளைவிட்டு கிளைத் தாவுவது, நுனிக்கிளையில் அமர்ந்து அடிக்கிளையை வெட்டுவது, கைக் கொடுத்துக்கொண்டே கடையாணியைப் பிடுங்குவது இப்படி எல்லாச் சேட்டைகளையும் மனம் கோணாமல் சுதாரிக்கவேண்டும்.

இசைக்கலையோ, ஓவியக்கலையோ, நிகழ்கலைக்கலையோ அது எந்தத் தளமாக இருந்தாலும் சரி ஒரு நபர் அங்கே நட்சத்திரமாக மிளிர்ந்து ஒளிவீசும்நிலை அடைய எவ்வளவு அர்ப்பணிப்புணர்வோடு உழைத்திருக்க வேண்டும், எத்தனை ஈடுபாட்டோடு பயிற்சிகள், சாஹித்தியங்கள், அப்பியாசங்கள் செய்திருக்கவேண்டும், எவ்வளவு தேட்டத்தோடு கற்றோரை நத்தி கற்றிருக்கவேண்டும். எண்ணமும் சிந்தனையும் ஒன்றி எத்தனைக் காலம் அதில் ஆழ்ந்து ஆட்பட்டிருக்கவேண்டும்.

இவ்விதமான இயங்கு செல் நெறிகள் குறித்துக் கடுகத்தனை உறுத்தையாவது எழுத்துத்துறை இளவல்கள் கைக்கொண்டிருக்கின்றனரா என்றால் இல்லை. தகுதி தகமை இருந்து அங்கீகாரத்திற்கு ஆசைப்படுவதி
லொரு நாயமிருக்கிறது. ஆசைப்படுவதையே தகுதி தகமை என்று கொள்வது இழிகுணம். அல்லாத ஒன்றைக் கருதக்கூடாது என்றுதான் அவ்வை பிராட்டி ஏற்பது இகழ்ச்சி என்றோதி சென்றிருக்கிறாள்.



பெண்களின் இடுப்பைக் கிள்ளி ஊர்ப்பஞ்சாயத்தில் உதைபடுவது போலான சில்லறை ஜோலிகளை ஆசான் மடத்துச் சீடக்குஞ்சிகள் அவ்வப்போது பார்க்கிறார்கள்.

ஞானம் கெட்ட வெள்ளைச்சாமிகள் மடத்தாயை குருவம்மா என்று அழைப்பது மட்டுமல்ல, அங்க மட்டும்தான் தீவிர இலக்கியம் பண்றாய்ங்க, அங்க மட்டும்தான் நல்லா நொட்டறாய்ங்க, அங்க மட்டும்தான் நல்லா வெரைய்க்கிது, அங்க மட்டும்தான் ஜார்ஜ் ஏறுகிறதென்று மிழற்றித் திரிகிறார்கள்.

நேற்றொரு சீடக்குஞ்சு ஆசான் சொன்னதைமட்டும் படித்தால் போதும் இலக்கிய ஆகிருதியாகிவிடலாமென்று அடாவடி பேசுகிறது. சுயமாகத் தேடிக்
கண்டடையும் திறமும் தீரமுமில்லாத போலிகள் கொட்ட மரத்தை கருடகம்பம் என்கிறதுகள். சரிதான் எருமை மூத்திரம் எறும்பு கண்ணுக்கு ஏகப் பெருவெள்ளம்.


கலைஞர் பெருமக்களுக்குக் காலத்தினால் உதவியயாவற்றைப் பேர்களுக்கும் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்

உன் பிள்ளைக்குக் கொடுத்த
முத்தங்களில் பிழையில்லாமல்
அதே நெத்தி தேர்ந்துதானே
எனக்கும் கொடுத்தாய்
படகும் கரையுமில்லாத
பெருத்த அலைக்கழிப்புகளின் போதெல்லாம்
மேடேறிய தாயாட்டின்
பதைப்பை உன்னிடம் கண்டிருக்கிறேன்
உயிரைக் கடித்துக் காமுறும் உடல் நொதியாற்ற
நீ பல்லைக் கடித்தபடி தாய்மையைத்
தள்ளி வைத்ததை கவனித்தவன் தானே நான்
கொதிக்கும் எச்சில் குமிழ்கள் அடங்கிய பின்
முந்தனையால் அக்கறையாய் முகம் துடைத்ததை
நான் எப்படி உணர
பார்ப்பவர்களின் ஊனம்
நம் நெருக்கத்தில் வாழுமென்றால்
அனைவரிடமும் என்னை
உன் காதலனென்றே சொல்.
பேரன்பெனும் விசையை
மை சுழற்றி எழுதும்
மாயமொழி எழுத்தாளனை
ஒரு மனக்கவலையோடு
பார்க்கப் போயிருந்தேன்
தேறுதலைப் போலவே
கண்களால் சிரித்தபடி பேசியவன்
பார்வை மறைந்த நிமிடங்களில் முதுகுப்புறம் அளந்து
குணங் கண்டறிதலின் நுணுக்கம் செய்திபடியிருந்தான்
பொன்னை வைக்குமிடத்திலொரு பூவாக
ஒரு கண்ணாடி டம்ளர் டீக்கும் வகை செய்யாதவன்
பேருந்து ஏறிய பிறகு அலைபேசியில் அழைத்து
புரோட்டா வாங்கித் தர நினைத்ததாகச் சொன்னான்
நிர்கதியாளனுக்கு அப்பத்தைப் புட்டு ஊட்டும்
கர்த்தரின் படத்தை இணைத்து
முகநூலின் பக்கத்தில் பேரன்பின் நீள் கவிதையைப்
பின்னத் தொடங்குகிறான் அந்த எழுத்தாளன்
ஊமைத் தொப்புளோடு உள்ளொடுங்கிய
வயிற்றைத் தடவிக்கொள்கிறேன் நான்.
எனக்குத் தெரியும்
நகரும் புகைவண்டியின்
தடத்தில் சிதறிக்கிடக்கும் கரிக்கற்கள்
என் மழையின் வெடிப்பில் பிறந்தவை
கக்கும் புகை கூடி
மேகமாய் பொழியும்
அலைக்கழிப்பில் மிதக்கும்
அமில நதியின்
நாவாயில் கிடக்கிறேன் நான்
சேராத இரு தண்டவாளங்கள்
தோளில் சுமந்தே
இத்தனை காலமாயும்
திரிந்தலைந்தேன்
போக்கிடம் வரத்திடம்
ஏதுமேயில்லை
வெறுமனே
எல்லாமும் வெறுமனே தான்
புரளாத ரயிலை
மயிர்ப்பூச்சியின் நிமித்தமாய்
கவிழ்த்திருக்கிறேன்
தொலைத்துவிட்ட நிறுத்தங்களை
மீள அடையவே முடிவதில்லை
இத்தனை நூற்றாண்டுகளையும்
அப்படித்தான் கழித்திருந்தேன்
தினசரி நிறையிரவின் சொப்பனமூடே
காலேறி அரவாய்
சங்கழுத்தும் தண்டவாளங்கள்
விட்டெரிய எத்தனித்தும்
எளிதில் மறந்தும்விடுகிறேன்.
சிண்டு புதர் தெறிக்க
ஊடே பாய்கிறது
செவலை முயல்
பிரியாய் வெடிக்கும்
நல்ல திடமேகங்கள்
இளமஞ்சள் தயிர்க்கட்டியாய்
மினுங்கி மினுங்கி
ஒளிந்துகொண்டிருக்கிறது
வழு மழை இழுக்குமுன்
சுள்ளி பொறுக்க மலையேறிய ஆத்தா
இடி பிளக்க விறகானாள்
கருவடி முனியனுக்கு
கூட்டி எரியும் சுடலையில்
நெய் ஒழுக
முற்றல் சேவலை
மூன்றாம் நாள்
சூட்டான் கொடுத்தான் அப்பன்
ஆத்தா மாண்ட
தினம் மூன்றில்
இன்னொரு மின்னல்
சவுக்காய் விழ
ஆத்தாளின் மஞ்சளாய்
மஞ்சளேறிப் பொரிந்தது
கடை வானம்.
சொட்டலில் நிறையும்
நீர்த் தொட்டி அடித்துவாரமற்றது
விளிம்பு தழுவி வழியும் ஏதும்
மட்டம் முட்டாமல் கரையும்
எங்கும் இவ்வெளியில்
வால் சுண்டி துடிக்கும்
லார்வாக்கள்
அம்மணமாய் வெம்மையில் புரளும்
என் பழைய ஆல்பத்தின்
புகைப்படம்
ஈரக்குலை நடுப்பாத்தியில்
தேங்கும் செந்நீர் பெருக்கும்
ஆயிரமும் ஆயிரத்தொன்றும்
துண்டம் பிண்டமாய் துளிர
நாள திரவ ஊற்றில்
நீந்தச் செய்வேன்
வரள் தொண்டை குளமாகும்
பின் மதிய பொழுதொன்றில்
ஒன்றின் பின் பிரிதொன்றாய்
லட்சோப லட்ச இருள் குட்டிகள்
பிரசவச் சுமையாய் ஈனும்போதில்
தணியும் வெயிலுள்
இறந்தும் போவேன்
உருவற்று வளரும்
உயிர்பெற்று தனித் துண்டமென
வழியிடை விதை வழித்தெறியும்
பத்தைக் கூடாய் இழக்குமெடை
காற்றாய் கனிய
நாசித்துளை இரண்டும்
தொண்டைக்குழி சிலவும்
தெளிக்கும் வெக்கையிலா குருதி
குரல்வளை அறுக்கும்
வான்மீன் காம்பு
துருநீரில் சிகிச்சைக் கத்தியாய்
கழுவப்படும்
தைலமணம் துளிர்க்கும்
தர்மாஸ்பத்திரி வராந்தா
மொய்த்துக் குவியும் ஈப்பூச்சியூடாய்
சிமிட்டிப் பறக்கும்
இறுதியின் சுவாசமே
உனக்கும் சேர்த்தே தான்
எனதிந்த ஆமென்.
பெரியப்பனின் நொண்டிக்கால் நெய்த சீலையை
உடுத்துகிறார்கள் ஊர்க்குடிகள்
பாவு அடசும் யாருக்கும்
பாவுப் பணைக்கவும் அவரே
சிட்டம் பிரிக்கும் நூதன
கண்களில்
ஓட்டிடுவார்
முப்பது களிகளை
கச்சாத்துப் பார்த்து கணக்கு
தீர்க்கும் நாளில்
பாவோடியின் தேவடியாத்தனத்தை
தலை தீர்த்து தாண்டவமாடினார்
ஒற்றைக்கால் பெரியப்பனே
கும்பிடுறேன் தில்லை நடராசனே.

மெர்ரி வீடியோ காலில் கூப்பிட்டாள், “ஹெல்சிங்கி வருகிறாயா நான் உனக்கு இட்லி செய்து தருகிறேன்” அவள் கைகளில் அவள் புதிதாக வாங்கியிருந்த இட்லிப்பானை இருந்தது. நான் ஜெர்மனியில் வுர்ஸ்பர்க் நகரில் தங்கியிருந்தேன். வார இறுதி நாட்களை ஒட்டிய திங்கட்கிழமையும் பொதுவிடுமுறை தினமாதலால் மூன்று நாட்கள் தொடர்ந்தாற்போல் விடுமுறை. பல்கலையில் மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் அவரவர்களுக்கு என விடுமுறைத் திட்டங்கள் வைத்திருந்தார்கள். நான் மட்டும் தனியே மூன்று நாட்களை வுர்ஸ்பர்க்கில் கழிக்கவேண்டும் போல இருந்தது.

மெர்ரியும் நானும் பல வருடங்களாக நண்பர்கள். பல வருடங்களுக்கு முன்பு மெர்ரி ஓஸ்லோ பல்கலையில் நான் தங்கியிருந்த விருந்தினர் குடிலில் எனது பக்கத்து அறையில் இருந்தாள். விருந்தினர் குடில் ஓஸ்லோ பல்கலைக் கழக வளாகத்தினுள்ளேயே இருந்தது. நடக்கும் தூரத்தில் நூலகம், கருத்தரங்க அறைகள் என வசதியாக இருந்தது. குடிலில் நான்கு ஐந்து அறைகள் இருந்தன; எல்லோருக்கும் பொதுவாய் ஒரு சமையலறை. நானும் மெர்ரியும்தான் கொஞ்சம் அதிக காலம் தங்கியிருந்தோம். மற்ற அறைகளுக்கு வருபவர்கள் ஒரு நாள் இரண்டு நாள் இருந்துவிட்டு கிளம்பிவிடுகிறவர்களாக இருந்தார்கள். மெர்ரி பின்லாந்து நாட்டைச் சேர்ந்தவள். என்னைவிட நல்ல உயரமாக இருப்பாள். பொன்னிறக் கூந்தலும் நீலநிற விழிகளுமாய் இருப்பாள்; அவளைப் போன்ற பேரழகிகளை பின்னிஷ் மொழியில் Elovena-tyttö என்று அழைப்பார்கள். மெர்ரியும் நானும் சமையலறையில் காலை சந்தித்துக்கொள்ளும்போது இரவு உடைகளில்தான் இருப்போம்; உடை சம்பிரதாயமற்றதாக இருந்தாலும் பேச்சுவார்த்தை என்பது ஹாய், பை என்பதாக சம்பிரதாயமாக இருந்தது. அவள் தனக்குள்ளேயே அடங்கி இருக்கக்கூடியவள் போலத் தோன்றியது.

ஒரு நாள் நள்ளிரவுக்கு மேல் மெர்ரி என் அறைக்கதவைத் தட்டினாள். ஓஸ்லோவில் நள்ளிரவு பகல் எல்லாம் நாமே வைத்துக் கொள்வதுதான் என்றொரு முடிவுக்கு நான் வந்திருந்தேன். முக்கால்வாசி நாள் இருட்டாகத்தான் இருக்கும். காலை மூன்று மணி வாக்கில் லேசாக சூரியவெளிச்சம் வரும் மறுபடியும் அந்தி போல வெளிச்சம் குறைந்துவிடும்.

வெளியே குளிர் மைனஸ் 17 டிகிரியில் இருந்தது, காலையில் பார்த்தால் எங்கேயும் கிறிஸ்துமஸ் வாழ்த்து அட்டையில் இருப்பது போல வெள்ளை வெளேர் என்று எங்கும் பனி கொட்டிக்கிடக்கும்.
மெர்ரியின் அறையில் ஹீட்டர் பழுதுபட்டுவிட்டது; அவள் பலமுறை பல்கலைக் கழகத்திற்கு உதவிக்கு போன் பண்ணி பார்த்துவிட்டு யாரும் காலை வரை வருவதற்கில்லை என்பது தெரிந்த பிறகுதான் என் அறைக்கதவைத் தட்டியிருக்கிறாள். நான் அவள் அறையிலிருந்த ஹீட்டரைப் போய்ப் பார்த்தேன்; என்னாலும் ஒன்றும் செய்வதிற்கில்லை என உடனடியாகத் தெரிந்துவிட்டது. காலை நேரத்
திலேயே குளிரைத் தாக்குப்பிடிக்க ஆறடுக்கு உடை அணியவேண்டும். கம்பளி முழு நீள உள்ளாடை அதற்கும் கீழே மெல்லிய பருத்தி உள்ளாடை அணியாவிட்டால் தோலில் கம்பளி ஆடை குறுகுறுப்புடன் சங்கடமாயிருக்கும். மேலே பிளாஸ்டிக் அல்லது நைலான் மேலங்கி அணிந்தால் காற்றுப் புகாமல் உள்ளே வியர்க்கும். நான் வெளியே போகும்போதெல்லாம் பனிக்கரடி போல ஆறடுக்கு உடை, குல்லா, மப்ளர் சகிதம் மூக்கு வாய் கண்கள் மட்டுமே வெளியே தெரியும்படி செல்வேன். அதற்கே கடுங்குளிரில் மூக்கு நுனி சிவந்துவிடும்; மூக்கு வாயிலிருந்து பெரிய சுருட்டைப் பிடிப்பது போல புகை வரும். எப்போதடா உடைகளை எல்லாம் கழற்றி வீசி அம்மணமாய் அலையலாமென்றிருக்கும். இப்படிப்பட்ட குளிரில் நள்ளிரவில் ஹீட்டர் பழுதுபட்டால் என்ன செய்வது?

மெர்ரியும் நானும் அந்த விருந்தினர் குடிலில் வேறு எந்த அறையின் சாவியாவது கிடைக்குமா என்று தேடிப்பார்த்தோம். எங்கள் இருவரைத் தவிர வேறு யாரும் குடிலில் இல்லை அறைச்சாவிகளை பல்கலை அலுவலகத்தில் அலவலக நேரத்தில் நாளைதான் வாங்க முடியும்.

மெர்ரிக்கு ஹீட்டர் வேலை செய்யும் என் அறையில் இரவைக் கழிப்பதைத் தவிர வேறு வழியிருக்கவில்லை. அவள் படுப்பதற்கு அவள் அறையிலிருந்த மெத்தையைத் தூக்கி வர முயற்சி செய்தோம்; இருவராலும் தூக்க முடியாதபடிக்கு அது கனமாக இருந்தது. அது மரக்குடில் என்றாலும் தரையில் விரிப்பில் எல்லாம் படுத்துத் தூங்க முடியாது. மெர்ரி என்னுடைய நாற்காலியில் அமர்ந்து எழுத்து மேஜையில் தலை கவிழ்த்து தூங்கட்டுமா என்று கேட்டாள். இது
சங்கடமான நிலைமைதான் என்றாலும் சரி என்று சொல்லிவிட்டேன். என்னுடைய அறையில் ஹீட்டரை நான் ப்ளஸ் 28 டிகிரியில் வைத்திருந்தேன் அப்போதுதான் நம்மூர் மார்கழி மாதம் போல 23 டிகிரி போல இருக்கும். மெர்ரி அறையின் வெப்பம் மிகவும் அதிகமாக இருப்பதால் அதை 15 அல்லது 18 டிகிரிக்கு வைத்துக்கொள்ளலாமா என்று கேட்டாள். சரியென்றுவிட்டேனே தவிர குளிர் எனக்குத் தாங்க
முடியவில்லை. நான் இரவு உடையாக வழக்கம்போல நாலுமுழம் கதர் வேட்டியும் மெல்லிய முழுக்கை கதர் சட்டையும்தான் அணிந்திருந்தேன். கம்பளிப் போர்வையை இழுத்து மூடிக்கொண்டு நான் தூங்கிவிட்டேன். ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தபோது யாரோ என்னுடன் கட்டிலில் படுப்பதுபோலத் தோன்றியது. ஓரளவு நல்ல அகலமான கட்டில்தான். அந்த இரவின் ரகசியம் என்னவென்றால் என்னைப்போலவே மெர்ரியும் படுத்த இடத்திலேயே அசையாமல் படுத்து எழுந்திருக்க கூடியவளல்ல, படுக்கை பூராவும் தூக்கத்தில் புரளக்கூடியவள் என்று தெரிந்துகொண்டதுதான்.

மறுநாள் பல்கலைக் கழகப் பணியாளர்கள் மெர்ரியின் அறை ஹீட்டரைச் செப்பனிட்டுவிட்டார்கள். மெர்ரி முன்புபோல இல்லாமல் எங்கள் சமையலறை சந்திப்புகளின்போது சகஜமாகப் பேச ஆரம்பித்தாள். மாலை நடைக்கு இருவரும் சேர்ந்து போகலானோம்.

மாலை நடையின்போது மெர்ரி என் தோளைச்சுற்றி அவள் கையை வைத்துக்கொள்வாள். நான் அவளைவிட குள்ளம் என்பதால் நடப்பதற்கு நான் நல்லதொரு ஊன்றுகோல் என்று பாராட்ட வேறு செய்வாள். பனிக்கரடி போல உடையணிந்து, பனிக்கட்டியில் வழுக்கி விழுந்துவிடாமல் இருக்க குழந்தைபோல நடை பழகிக்கொண்டிருந்த எனக்கு அவள் தோள் மேல் கை போட்டு நடப்பது பெரும் ஆதரவாக இருந்தது. எங்கள் நடையின்போது நான் ஏதாவது சொன்னால் மெர்ரி அவளுடைய பொன்னிற கூந்தலை நளினமாக, மெலிதான புன்னகையுடன் விலக்கி என் வாயருகே அவள் காதைக் கொண்டு வந்து கேட்பது மிகவும் ரம்மியமாக இருக்கும். அவள் ஒரு அன்னப்பட்சி என்றே நான் நினைத்தேன்.

எங்கள் சமயலறை சந்திப்பின்போது நான் என் மனைவி, குழந்தைகள் புகைப்படங்களை மெர்ரியிடம் காட்டினேன். அவள் அவளுடைய நான்கு சகோதரிகள், பெற்றோர், தோழிகள் புகைப்படங்களைக் காட்டினாள். மெர்ரி தன்னுடைய ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அளந்து மெதுவாக உளமார, நாணயமாகப் பேசுவது எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. பின்லாந்தின் தேசிய காப்பியமான கலேவலா பற்றி நான் அவளிடம் பேசியது அவளுக்கு மிகவும் சந்தோஷமளித்தது. நாட்டுப்புறவியல் துறையில் இருப்பவர்கள் கலேவலா பற்றி தெரிந்து வைத்திருப்பார்கள் என்றும் 1994இல் கலேவலா ஆர்.சிவலிங்கத்தினால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் அவளுக்கு நான் சொன்னேன். எங்கள் நட்பு மேலும் வலுவாகியது.

நான் சென்னைத் திரும்பிய பிறகும் மெர்ரி அவ்வபோது வீடியோ காலில் கூப்பிட்டு அரட்டை அடிப்பாள். வருடங்கள் உருண்டோடுகையில் அவளுடைய இரண்டு காதல் தோல்விகள், அவள் சாப்பிடும் உணவின் புகைப்படங்கள், அவள் வாங்கிய சைக்கிள், அவள் விடுமுறைக்குச் சென்ற இடங்கள் - என அவள்
வாழ்க்கை எளிதான பட்டியலில் அடங்கிவிடுகிறதே என நான் நினைப்பேன். நான் அவளுடன் பகிர்ந்து கொண்டதை வைத்து இட்லிதான் என் வாழ்க்கை என அவள் நினைத்திருக்கவேண்டும்.

வுர்ஸ்பெர்க்கிலிருந்து ப்ராங்க்பர்ட்டுக்கு ரயிலில்போய் அங்கிருந்து ஹெல்சிங்கிக்கு விமானத்தில் சென்றேன். என் வயதை ஒத்த இந்திய நாட்டுப்புறவியலாளர்கள் ஒருமுறையாவது பின்லாந்துக்கு அங்கே நடக்கும் கோடைகால சர்வதேச பயிற்சிப்பட்டறைக்கு வந்திருப்பார்கள் நான்தான் இப்படி தனி அழைப்பின் பேரில் வந்திருக்கிறேன் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். விமான நிலையத்தில் என்னை வரவேற்க மெர்ரி வந்திருந்தாள். ஜெர்மனியைவிட இங்கு குளிர் அதிகம் என்று அங்கேயே கையோடு கொண்டுவந்திருந்த கம்பளி மேலங்கியை அணிவித்தாள். “இட் இஸ் குட் டு சீ யூ முட்டூ’ என்று சொல்லி இரு கன்னங்களிலும் முத்தமிட்டாள். பெரும்பான்மையான ஐரோப்பியருக்கும் அமெரிக்கருக்கும் ‘த’ எழுத்தின் உச்சரிப்பு ‘ட’ என்றுதான் வரும். மெர்ரி என்னை ‘முட்டூ’ என்று கூப்பிடுவது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

மெர்ரி வீட்டில் எனக்கான அறையில் ஹீட்டர் 28 டிகிரியில் வைத்திருப்பதைப் பார்த்து புன்னகைத்தேன்.பயண அலுப்பு தீர ஓய்வெடுத்து உடைமாற்றி நான் வெளிவந்தபோது மெர்ரி எனக்காக ஆவி பறக்கும் இட்லி செய்து வைத்திருந்தாள். மாவை இந்தியன் ஸ்டோர்சில் வாங்கியிருப்பாள்போல; குளிருக்கு மாவு புளிக்காமல் இட்லி கல்லுக்குண்டாட்டம் இருந்தது. தொட்டுக்கொள்ள விதவிதமான Sauces வைத்திருந்தாள். நான் மிகவும் அதிக காரமான பச்சை மிளகு சாஸைத் தொட்டு சாப்பிடுவதை கண் கொள்ளாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் அவளுக்கு இந்தியாவிலிருந்து கொண்டுபோயிருந்த சந்தன வாசனைத்திரவியத்தைப் பரிசளித்தேன். அப்போது அவள் என் மனைவி வீட்டில் அணிவது போன்ற சாரோங்கை அணிந்திருப்பதைப் பார்த்தேன். அவள் வீடியோ
காலில் என் மனைவியை சந்தித்திருப்பதும் அவள் என் மனைவியின் சாரோங்கைப் பற்றி விசாரித்ததும் நினைவுக்கு வந்தது.

ஹெல்சிங்கியை எனக்குச் சுற்றிக்காட்டும்போது எங்கள் ஓஸ்லோ தினங்கள் போலவே மெர்ரி என்தோள்மேல் கை போட்டு நடந்து வந்தாள். நான் ஏதாவது சொல்ல வாயெடுக்கும்போது அதே ஒயிலுடன் கூந்தல் விலக்கி காதை என் வாயருகே கொண்டு வந்தாள். அவள் என் மனைவியுடையது போலவே ஜிமிக்கி அணிந்திருப்பதைப் பார்த்தேன். அந்த ஒரு வித்தியாசத்தைத் தவிர ஓஸ்லோ தினங்களுக்கும் ஹெல்சிங்கிக்கும் இடையில் இருந்த வருடங்கள் எங்கே போயின என்று தெரியவில்லை.

மெர்ரி எனக்கு ஹெல்சிங்கி நகரத்திலிருந்த பொது நீராவிக் குளியலை (Public Sauna) காட்டித்தந்தாள். அங்கே “இங்கு உள்ளாடை அணிந்து குளிக்க அனுமதி வாங்கவேண்டும்” என்ற அறிவிப்பு இருந்தது. மெர்ரி பின்லாந்தில் நீராவிக்குளியல் என்பது அந்நாட்டின் பண்பாட்டில் மிக முக்கியமான அம்சமென்றும் பொதுவிலும் சரி வீட்டிலும் சரி ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து நிர்வாணமாகக் குளிப்பார்கள் என்று விளக்கினாள். பின்லாந்தில் இரண்டரை மில்லியன் நீராவிக் குளியலறைகளுக்கு மேல் இருக்கின்றன. தமிழர்கள் எந்த நாட்டுக்குச் சென்றாலும் அங்கே ஒரு முருகன் கோவிலைக் கட்டுவதுபோல பின்லாந்தியர்கள் வேறெந்த நாட்டுக்குச் சென்றாலும் நீராவிக் குளியலறையை கட்டிவிடுவார்கள். வீடுகளிலுள்ள நீராவிக் குளியல் அறைகள் மரத்தாலானவை. அமர்வதற்கு பல அடுக்கு பெஞ்சுகள் கேலரி போல இருக்கும். அறையின் ஒரு ஓரத்தில் பெரிய தொட்டி நிறைய பெரிய பெரிய கிரானைட் கற்களை வைத்திருப்பார்கள். அந்தத் தொட்டி கீழேயுள்ள அறையிலிருந்து மின்சாரம் மூலமோ, கரியை எரிப்பதன் மூலமாகவோ சூடாக்கப்படும். அந்தக் கற்தொட்டி கொதி நிலையை அடைந்தவுடன் அதில் நீரை விசிறியடிக்க அறை முழுவதும் நீராவி பரவும். அறையின் வெப்பம் நூறு டிகிரிவரை செல்லலாம். நீராவியில் நன்றாகக் குளித்து வியர்த்தபின் பின்லாந்தியர் குளிர்ந்த நீரில் குளிப்பார்கள். நீராவிக் குளியலறையில் நீண்ட நேரம் இருப்பதற்கு பியர் அல்லது ஷாம்பெய்ன் அருந்துவது உதவும். பின்லாந்தியர் ஒருவரை வீட்டின் நீராவிக்குளியலுக்கு அழைக்கிறார்கள் என்றால் அவர்கள் அவரை மிக மிக நெருக்கமானவராக மதித்து கௌரவிக்கிறார்கள் என்று அர்த்தம்.

மெர்ரி வீட்டுக்குத் திரும்பியதும் நாளை என் பெற்றோர் வீட்டுக்கு நீராவிக்குளியலுக்குப் போகிறோம் என்றாள் சாதாரணமாக. எனக்கு வெலவெலத்து விட்டது. அவள் அவ்வளவு தூரம் நீராவிக்குளியல் பற்றி சொல்லியிருக்கும்போது அவள் அழைப்பை மறுக்க எனக்கு வாய் வரவில்லை. இந்த மாதிரியான இக்கட்டான சமயங்களில் எனக்கு உதவும் இலக்கியங்கள் ஏதும் நினைவுக்கு வரவில்லை. நிர்வாணம் பற்றி எழுதியிருக்கும் ஆலென் கின்ஸ்பெர்க், சார்ல்ஸ் புக்கோவ்ஸ்கி கூட துணைக்கு வரவில்லை. வெள்ளம் தலைக்கு மேல் போன பின் நான் உள்ளாடை அணிந்திருந்தால் என்ன, அணியாவிட்டால் என்ன?

மெர்ரியும் நானும் ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு நிர்வாணமாக நீராவிக் குளியலறைக்குள் நுழைந்தபோது நான் சங்கடத்தில் நெளிவதை ஓரக்கண்ணால் பார்த்த மெர்ரி இந்த மாதிரியான சந்தர்ப்பங்களில் ஆணின் தசை எழுச்சி சாதாரணமானதுதான் என்றாள். குளியலறையில் மெர்ரி அவளுடைய பெற்றோர், நான்கு சகோதரிகள் இரண்டு மூன்று கனவான்கள் இன்னும் சில பெண்கள் எல்லோருக்கும் அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாள். யாரும் பொட்டுத் துணிகூட அணிந்திருக்கவில்லை. நான் ஏதோ கோட்டும் சூட்டும் அணிந்திருப்பதான பாவனையில் எல்லோருடன் கைகுலுக்கினாலும் அவர்களுக்கு என்னைப் பார்க்க வேடிக்கையாக இருந்திருக்கவேண்டும். எனக்கு உள்ளுக்குள் உதறலாக இருந்தது. நான் யாரும் அதிகமும் என்னைப் பார்க்காதபடிக்கு படிக்கட்டுகளின் மேற்படியில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டேன். அறையில் சந்தன திரவியத்தின் வாசனைப் பெருகியது. மெர்ரி என் கையில் ஒரு பியர் கிளாசைக் கொடுத்தாள். மேற்படிதான் முதலில் மிகவும் சூடாகும் என்று எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. கொஞ்ச நேரத்திலேயே நான்
சூடு பொறுக்க முடியாமல் படபடவென்று கீழே இறங்கி வந்தேன். வந்த வேகத்திலேயே நான் மல்லாக்க கீழே வழுக்கி விழுந்துவிட்டேன். கீழே கிடந்த என்னைச் சுற்றி அறையிலிருந்த அத்தனை பேரும்
கூடிவிட்டார்கள்.

கீழே விழுந்து நான் பார்த்த காட்சியைப் பற்றி நான் இன்று வரை கவிதை ஏதும் எழுதவில்லை. மெர்ரியுடன் நட்பு நீடித்து இருக்கிறது.

மீட்பு

நீருக்குக் கீழ்
நீரைப் பற்றிய பிம்பங்கள்
அதன் நீர்மையைப் பற்றிச்
சேகரித்த குறிப்புகள்
பவளப் பாறையில் விமோசனத்திற்காக
ஏங்கிக் கிடக்கும்
கன்னிகையைப் பற்றிய சிந்தை
செவியடைத்த செயற்கை மோனத்தின்
அர்த்தப்பாடுகளுக்கு உரு
மிதத்தலில் எடையில்லை என்ற இயற்பிரக்ஞை
மூச்சடக்கி விளையாடுகையில்
எண்ணிக்கையின் இதயத்துடிப்பு
என எதுவுமே இல்லை
அங்கு இருப்பதெல்லாம்
வெளியை அடைய வேண்டுமென்ற துவா மட்டுமே
ஒன்றன் முழுமையிலிருந்து விடுபட்டு
மற்றொன்றின் பகுதியாகத் துடிக்கும் பரபரப்பு
இருத்தலில் இம்மியும் பிசகாமல்
காற்றை ஏந்தத் துடிக்கும் சுவாசப்பற்று
அந்த மட்டுமே மட்டுமே இந்த மீட்பின் இலக்கணம்.

விசும்புத்திரி

புழுக்கத்தில் கசியும்
வியர்வைப் பிசுக்கில்
ஊறிக் கிடந்தது அறை
ஆள் யாருமற்ற கூட்டிற்குள்
ஆற்றொண்ணாமல் திரியும் மனிதச் சூடு
யாருடைய இனங் காணுதலுக்கோ
கூரையைக் கிழித்து முன்னேற முயன்றபடி
விசும்பும் வெப்பப்பதம்
பந்தல் விரிப்பைப் போல்
நால் முனையையும் இணைக்கும்
ஸ்பைடர் சனல் திரிப்பில்
விழுங்க யாருமின்றிச் சிரிக்கிறது
சிறகொடிந்த சிற்றட்டான்
சன்னலுக்கு வெளியே
புல் தரையிலே கிடந்திருக்கலாம்
புதர்நுனிப் பெருந்துளிக்கு அஞ்சாமல்

தமிழ்ச் சூழலில் இலக்கியமென்பது உணர்ச்சிப்பெருக்கில் தானாகப் பொங்கி வழிவது என்ற கருத்தாக்கம் இன்றும் பெரிய அளவில் நிலவிக்கொண்டிருக்கிறது; ஆனால் இலக்கியம் என்பது எழுதுகின்ற எழுவாய், வாழ்கின்ற சமூகம், பயன்படுத்துகின்ற மொழி முதலியன இணைந்து உழைக்கிற உழைப்பின் உற்பத்தி; இது ஓர் அறிவியல் செயல்பாடு என்கிற புதிய கருத்தாக்கம் இன்று தமிழவன் போன்றவர்களால் கட்டுரை தொடர்ந்து முன்வைக்கப்பட்டு வருகிறது; இந்த அடிப்படையில் தமிழவன் எழுத்துக்கள் பெரும்பாலும் கடும் மூளை உழைப்பினால் உற்பத்தி செய்யப்பட்டவைகளாக விளங்குகின்றன; இங்கே நாம் எடுத்துக்கொள்ளும் ‘கார்ல் மார்க்சும் தாணு ஆசாரியும்’ என்ற சிறுகதையும் அப்படிப்பட்ட ஒன்றுதான்; உண்மையில் உணர்ச்சிப் பெருக்கில் வந்ததை, வந்த மொழியில் இறக்கி வைப்பது எளிது;

ஆனால், தமிழவன் மாதிரி ஒரு கோட்பாட்டுப் பின்புலத்தில் இலக்கியப் படைப்பை அறிவார்ந்த தளத்தில் ஒவ்வொரு சொல்லையும் செதுக்கிச் சொருகுவதுதான் மிகப்பெரிய வேலை; தமிழவன் தொடர்ந்து அதைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்; இதை ஏதோ மேலைநாட்டுக் கோட்பாடுகளைப் பார்த்துத்தான் செய்கிறார் என்று சொல்ல முடியாது; நம்முடைய அகப்புற இலக்கியங்கள் இப்படித்தான் கோட்பாட்டுப் பின்புலத்தில்தான் சொற்களை வடிவமைத்துத் தந்துள்ளன; தமிழவன், தமிழின் வேரைத் தொல்காப்பியத்திலும் சங்க இலக்கியத்திலும் அடையாளம் கண்டுமேலெடுக்க வேண்டும் என்பதைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறார்; அந்த நோக்கிலான ஒரு வேலைப்பாடுதான் அவருடைய சிறுகதைகளும் என்று சொல்லலாம். சரி, சிறுகதைக்கு வருவோம்.

‘நாகர்கோவிலிலிருந்து விடுமுறையில் ஊருக்குவரும்போது தாணு ஆசாரியின் இரும்புப் பட்டறையில்தான் போய் அமர்வேன்’ என்று கதை தொடங்குகிறது. இந்த முதல் வாசகம், வாசகனாகிய என் சொந்த அனுபவத்தோடு உறவாடிவிடுவதால் கதையை ஆர்வத்தோடு மேலே வாசிப்பதற்கு மனம் எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கிவிட்டுத் தயாராகிவிடுகிறது. அடுத்து தாணு ஆசாரியை வித்தியாசமான முறையில் வாசகருக்கு அறிமுகப்படுத்த முனைகிறார்; இவர்தான் கார்ல் மார்க்சு என்று புகைப்படத்தைக் காட்டியபோது, இவர் நம்ம தாணு ஆசாரி மாதிரி இருக்கிறாரே என்று பட்டதாம். தொடர்ந்து சொல்கிறார்:

“அந்தப் பரந்த முகத்தில் ஜொலிக்கும் கண்களும் வெள்ளையாய் அலை அலையாய் நெளியும் தாடியும் மாத்திரமல்ல, வேறு ஏதோ ஓர் ஒற்றுமை இருவருக்கும் இருப்பதாக என் மனதில் படும்.”

‘ஆனால் அவருக்குக் கார்ல்மார்க்சைத் தெரியுமோ என்னமோ. ஆனால் அவர் பேச்சுமட்டும் மனிதர்களின் ஆழமான குணங்களைத் தொட்டுத்தான் செல்லும்’ - என்று அறிமுகப்படுத்தும்போது ஒரு நிச்சயமற்ற தன்மையை, சந்தேக மனப்பான்மையை உருவாக்கிவிடுகிறார்.

அடுத்து ஓர் அறிமுகம், “செஸ் விளையாடுவதிலும் மனிதர் மன்னன்” என்கிறார். இரும்புப் பட்டறைத் தொழிலுக்கும் செஸ் விளையாட்டிற்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று இங்கொரு சந்தேகத்தைக் கிளப்புவதோடு, மனிதர்கள் யாரும் இதுதான் என்று ஒற்றைப்பொருளில்லை; வேறு வேறாகப் பன்முகமாக இருக்கிறார்கள் என்று சொல்வதற்குத்தான் இவ்வாறு செஸ் விளையாட்டை இங்கு இழுக்கிறாரோ என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது; நிச்சயமற்ற தன்மையோடே பிரதி நகர்கிறது.

“ஆசாரிக்குத் தாம்ஸன் வைத்தியர் மீது தனிக்கவுரவம்; பார்த்தால் உடனே எழுந்து நின்றுவிடுவார்” என்கிறார்; யார் அந்த வைத்தியர்? கையைச் சுட்டிக் காட்டியவாறு காலும் கையும் நீட்டி நீட்டி நடந்து செல்லும் பைத்தியம்.

கதைசொல்லியாகிய தன்னிலை ஆசாரியைப் பார்த்து “வைத்தியர் விஷயம் தெரிந்தவர்னு சொல்றாங்களே” என்கிறார். ‘பெரிய மேதை’ என்று பதில் சொல்கிறார்; இந்தப் பதில் சொல்வதற்கு முன்பு ஆசாரியின் நடைத்தையியலை இப்படி வர்ணிக்கிறார்: “ஆசாரி வாயைப் பொத்திவிட்டு எழுந்து வெளியே சென்றார்; வெற்றிலையைப் பளிச்சென்று துப்பிவிட்டு வந்தார். பின்பு இரண்டு கன்னத்திலும் போட்டுக்கொண்டு என்னைப் பார்த்தார்; பிறகுதான் மேதை என்றார்; கூடவே செஸ் காயைக் காட்டி “இது எங்கே போகும்னு நமக்குத் தெரியுமா?” என்றொரு கேள்வியைப் போடுகிறார்; இவர் தெரியாது என்றவுடன் “தெரிந்த மனுஷன் அந்த ஆள்” என்கிறார். அதற்கு இவர் “என்ன இருந்தாலும் புத்தி பேதலிப்புதானே?” என்றவுடன், அவருடைய நடத்தையை இப்படி வர்ணிக்கிறார்: “

அப்போது உலைக்கருகில் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்த ஆசாரி, என்னைக் கூர்ந்து பார்த்துவிட்டு ஒரு இரும்புத் துண்டைச் சிவக்கக் காய்ச்சி அடித்தார்; முகத்தில் சூட்டினாலும் களைப்பினாலும் வியர்வை வழிந்தது; தாடியில் கரித்தூள்…”

இப்பொழுது அவர் சொன்ன பதிலை முன்வைக்கிறார்:

“யாருக்குத்தான் புத்தி பேதலிப்பு இல்லை; சொல்லு ஒரே ஒருத்தனைச் சொல்லு”

என்று சொன்னவர் எதுவும் பேசாமல் இரும்புப் பாளத்தை அடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்; இப்படி மௌனமான ஆசாரி, சிறிதுநேரம் கழித்து, அடிப்பதை நிறுத்தி விட்டு,

“பாரு இங்கே! நான் யாரை ரொம்பப் பெரிய சாகசக்காரன்னு சொல்வேன் தெரியுமா? கையில் அஞ்சு ரூவா மட்டும் வச்சிக்கிட்டு மெட்ராஸ் வரை போயிட்டு வர்றவனத்தான்”

என்று சொன்னது மட்டுமல்லாமல் விழுந்து விழுந்து சிரித்துக்கொண்டே இன்னொரு துண்டை எடுத்து நிலக்கரித் துண்டுகளுக்கிடையில் செருகினாராம்.

அவர் சொன்ன இரண்டு பதிலுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஆனால் அதில் ஒரு சம்பந்தம் “இருக்கும்” என்று நினைத்துக்கொண்டராம் கதைசொல்லி; இந்த இடத்திலும் ஒரு நிச்சயமற்ற தன்மையை உருவாக்கிக் கதைக்குள் “இன்மைகளை - இடைவெளிகளை” சமைத்துக்கொண்டே வருகிறார் கதைசொல்லி; மேலும் இரும்புத் துண்டைச் சிவக்கக் காய்ச்சி அடிப்பதையும், நிலக்கரித் துண்டுகளுக்கு இடையில் செருகுவதையும் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பதையும் பின்புலமாக அமைத்துக்கொண்டு நடக்கும் இந்த உரையாடல் முழுவதும் பல மௌனங்களையும் இன்மைகளையும் தனக்குள் கொண்டிருக்கின்றன.

பிறகு ஒருநாள் ஆற்றங்கரையில் வைத்தியரைச் சந்திக்கிறான்; “என்ன நாகர்கோவிலிலிருந்து எப்போ வந்தே” என்கிற ஒரே கேள்வியோடு பேச்சை முடித்துக்கொள்ளுகிறார். தன்னோடு மட்டும் ஓயாமல் பேசிக் கொண்டிருக்கிற வைத்தியர், இந்தச் சந்திப்பை ஆசாரியிடம் வந்து சொன்னபோது, அவர் தன் மலையாள உச்சரிப்பில் அந்தக் கேள்வியின் அர்த்தம் உனக்குப் புரிந்ததா என்கிறார்; இல்லை என்றவுடன்,

“பாருப்பா! இருளிலிருந்து ஞானத்துக்கு எப்போது வந்தேன்னு கேட்டிருக்காரு. நகரத்தில் இருட்டில்லாம வெளிச்சமா இருக்கும்”

என்று சொல்லிவிட்டுக் குதிரையை நகர்த்தி இவனுடைய ராஜாவையும் ராணியையும் மடக்கினாராம்; இந்த இடத்தில் குதிரை, ராஜா, ராணி, இருட்டு, வெளிச்சம் எல்லாமே குறியீடுகளாக மாறி வாசகருக்குள் இன்னதுதான் என்று தெளிவாகச் சொல்ல முடியாத ஒரு வகையான இன்மையை உருவாக்குகின்றன. மேலும், “ஆசாரி, வேண்டுமென்றே பைத்தியக்காரன் பேசுவதற்கெல்லாம் வியாக்கியானம் கொடுக்கிறாரா? அல்லது அப்படி ஒரு அர்த்தம் இருக்குமோ என்று யோசித்தேன்” என்று பதிவு செய்வதன் மூலம் நிச்சயமற்ற தன்மையை நோக்கிப் பிரதி கட்டமைக்கப்படுவதை உணர முடிகிறது.

கதைசொல்லி இப்பொழுது மீண்டும் ஆசாரி நகர்த்திய குதிரை இடத்தைப் பார்க்கிறான்; தப்பிப்பதற்கு ஒரு வழி இருப்பது தெரிகிறது. ஆசாரி எதிரியைத் தோற்கடிக்க நாட்டம் காட்டுவதில்லை; புதிய புதிய எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்குவதிலேயே நாட்டம் காட்டுவாராம்; கேட்பதற்கு “எதிரி இருந்தாத்தானே தோற்கடிக்க” என்று சர்வ சாதாரணமாகச் சொன்னார். என்றொரு முக்கியமான ஆளுமைப் பண்பையும் சுட்டிக் காட்டுகிறார்; தோற்கடித்துவிட்டால் ஆட்டம் முடிந்துவிடும்; புதிய புதிய எதிர்பார்ப்புக்களோடு உயிரோட்டம் ஆடிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்;
ஆட்டம்தான் முக்கியம்.

காலம் ஓடுகிறது; கதைசொல்லி நீண்டநாள் கழித்து ஊருக்கு வருகிறார்; இடையில் திருமணம் முடித்து பிள்ளையோடு கோயம்புத்தூருக்கு வேலை நிமித்தமாகப் போய்விட்டார்; இப்பொழுது ஊரில் ஒரு திருமணத்திற்காக வந்தவர், ஆசாரி இறந்த செய்தியைக் கேள்விப்படுகிறார்; அது குறித்து யாரிடமாவது பேசவேண்டுமே என்று மனம் அலைபாய்கிறது; வைத்தியரை ஆற்றங்கரையில் சந்திக்கிறார்; முன்பு கேட்ட அதே கேள்வி, “நாகர்கோவிலிலிருந்து எப்ப வந்த?” தொடர்ந்து கல்யாணம் பற்றியெல்லாம் விசாரித்துக் கேட்டுக்கொள்கிறார்; இவன் தயக்கத்தோடு ‘ஆசாரியின் மரணம்’ என்று இழுத்தவுடன், தனக்குள் சிரித்தார்; பின்பு “அவன் ஒரு பைத்தியம்” என்றார்; வாசகருக்கு இந்தப் பைத்தியம் என்ற சொல்லாட்சி மனிதர்களின் வாழ்க்கை வெளி முழுவதும் பரவி நீக்கமற நிறைந்து கிடப்பது நினைவுக்கு வருகிறது; மனைவியைக் கணவன் ‘போடி, பைத்தியக்காரி’ என்கிறான். கணவனை மனைவி ‘பைத்தியம் மாதிரி உளறாதீரும்’ என்கிறாள்; அதிகாரியை ஊழியன் ‘அவனொரு பைத்தியம்’ என்கிறான்; ஊழியனை அதிகாரி ‘டேய் பைத்தியக்காரா, இங்கே வாடா!’ என்கிறார். சிறுகதைப் பிரதிக்குள் தாம்சன் வைத்தியரை ஒரு பைத்தியம் என்றுதான் இந்தச் சமூகம் அடையாளப்படுத்தி வைத்துள்ளது; இப்பொழுது அந்த அடையாளமே கேலிக்கூத்தாகிவிடுகிறது. பிரதி தன்னைத் தானே கட்டுடைத்துக் கொள்கிறது.

இறந்த ஆசாரியைப் பைத்தியம் என்ற வைத்தியர், “மறையும் சூரியனையே பார்த்தார்; என் கால்களை எதற்கோ பார்த்தார்” என்று சொல்வதன் மூலம் இந்த இடத்திலும் ஓர் இன்மையை உருவாக்கிவிடுகிறது. பிறகு “குழந்தை எத்தனை?” என்று கேட்டார்; ‘ஒரு பையன்’ என்று பதில் கிடைத்தவுடன் “சரி, வர்றேன்” என்று திடீரெனப் புறப்பட்டுப் போனவர், போகும்போது, “சைக்கிள் கடை ராமச்சந்திரன் மகன் சின்னப்பையனிடம் போய்க் கேள், ஆசாரியைப் பற்றிச் சொல்லுவான்” என்ற தகவலையும் சொல்லிவிட்டுச்செல்லுகிறார்.

அவன் 15 வயது பையன், இவரைப் போலவே ஆசாரியின் சீடன்; ஆசாரிக்கு இவர் எழுதிய மடலைக்கூட அந்தப் பையனிடம் காட்டியிருக்கிறாராம்; அவன் “ஆசாரி, தன் பையன் ஊரைவிட்டுப் போனவுடன்‘நடைபிணம்’ என்கிறான். இவரோ மகன் தறுதலை ஆனான் என்றோ, சம்பாதிப்பில் ஆசை இல்லையே
என்றோ ஒரு நாளும் அவர் வருத்தப்பட்டது மாதிரி தெரியவில்லையே! “சஞ்சலத்திற்கு வேறு காரணம் இருக்கவேண்டும்” என்று நினைக்கிறான்; இந்த இடத்திலும் ‘இன்மை’ கட்டமைக்கப்படுகிறது. மேலும் “நான் ஆசாரி பற்றி வைத்திருந்த பிம்பம் உடைந்தால் என் பிம்பமும் அல்லவா உடைகிறது; எனக்குத் தொண்டை வறண்டது… ஏதோ நழுவியது போல் ஓர் உணர்வு ஏற்பட்டது” என்று எழுதும்போதும் இடைவெளிகள் உருவாக்கப்பட்ட இன்மை வடிவமைக்கப்படுவதோடு இருப்பிற்குப் பிம்பங்கள்தான் தேவை; உண்மைகள் அல்ல என்பதும் புலப்படுத்தப்படுகிறது. பையன் சிரித்துக்கொண்டே விவரமாகச்சொல்கிறான் :

“ஆசாரிக்குப் பையன் ஓடிப்போனதால் அல்ல வருத்தம். திருட ஆரம்பிச்சுட்டான்; சொல்லிச் சொல்லிப் பார்த்தார்; கடைசியில் கைக்கடிகாரம் ஒண்ணு திருடினான்; போலீஸ் வந்துவிட்டது. இனி மாட்டிக்குவம்னு ஓடிவிட்டான்; அதன் பிறகு இரும ஆரம்பித்தார்; ரெண்டு மாதத்தில் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டார்; மருந்து சாப்பிடவில்லை; தானாகவே மரணத்தை வரவழைத்தார்.”

‘பையன் ‘பொய்’ என்று தோன்றாதபடிச் சொன்னான்’ என்கிறார் கதைசொல்லி. இங்கேயும் நிச்சயமற்ற தன்மையை உருவாக்குகிறார்; புறப்படும்போது ஒரு நினைவு வந்து “ஆசாரி கடைசியிலும் செஸ் விளையாடினாரா?” என்று கேட்கிறார்; “அவர் செஸ் விளையாடுவதை விட்டுவிட்டார்” என்று பதில் சொன்ன பையன், ஏதோ அவரிடமிருந்து தெரிந்துகொண்ட பாவனையில் இவரைப் பார்க்கிறான்; “நான் கேட்காமலேயே ஏதோ ஒன்றைச் சொல்லி என்னைச் சுக்குநூறாக்கிவிடுவானோ என்ற பயம் வந்த போது ஒரு கணமும் அங்கு நிற்காமல் விடுவிடு என்று நடையைக் கட்டினேன்” என்று கதை முடிகிறது. இங்கேயும் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் இடைவெளிகளால் இன்மையையும் அமைத்துக் காட்டுகிறார் கதைசொல்லி.

இவ்வாறு தொடக்கத்திலிருந்து சந்தேகங்களும் நிச்சயமற்ற தன்மைகளும் கொண்டு, பிரதி முழுவதும் இன்மைகளால் - இடைவெளிகளால் - நிறைந்து கிடக்கிறது; இப்படியான ஒரு பிரதியின் நோக்கமென்ன? வாசகரும் படைப்புச் செயல்பாட்டில் பங்கெடுத்துத் தானும் ஒரு வகையான உழைப்பைச் செலுத்தவேண்டும். பிரதியை வாசித்தல் என்பது சுகமாக அனுபவித்தல், அதன் ருசியைத் துய்த்தல் என்ற பழைய பார்வைகள் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டுப் பிரதியோடு வாசகரும் பயணம் செய்து தனக்கான பிரதியைத் தானே உருவாக்கிக்கொள்ளுதல் என்கிற புதிய பார்வை முன்வைக்கப்படுகிறது; சொல்லப்பட்டவைகளில் இல்லை; சொல்லப்படாத இடைவெளிகளில்தான் எழுதியவரும் வாழ்கிறார்; வாசிப்பவரும் வாழ்கிறார்; கல், மண், சிமண்ட், இரும்பு, தண்ணீர் என்று பணத்தைக் கொட்டிச் சுவர் எழுப்பி வீடு கட்டுகிறோம்; அந்தச் சுவரில் நாம் வாழ்வதில்லை; அந்தச் சுவர்கள் மூலம் உருவான வெற்றிடத்தில்தான் நமது இருப்பு நிகழ்கிறது; ஓர் ஆழமான பிரதிக்குள்ளும் இதுதான் நிகழ்கிறது.

இவ்வாறு பல்வேறு குறியீடுகளாலும் இடைவெளிகளாலும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ள இந்தப் பிரதியை நான் எப்படி வாசித்தேன் எனச் சொல்லவேண்டும். முதலில் இடைவெளிகளால் உருவாகும் தெளிவற்ற தன்மையே எனக்கு நாம் வாழும் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிப்பதால் நல்லதொரு வாசிப்பு அனுபவமாக அமைந்துவிடுகிறது; வாழும் வாழ்க்கையில் நிச்சயமற்ற தன்மைதானே நிறைந்து கிடக்கிறது; ஆனாலும் பிரதியை வாசிக்கிற மூளையும் மனமும் எதையும் அர்த்தப்படுத்திக் கொள்வதைத் தனது இயல்பாகவும் பழக்கமாகவும் கொண்டவை; அப்படிப் பார்க்கும்போது எனக்கு இந்தப் பிரதி தந்தைக்கும் மகனுக்குமான ஆதிப்பகைமை உணர்வின் மேல் எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது எனப்படுகிறது; ஆசாரி, நோய்க்கு மருந்து சாப்பிடாமல் கிடந்து தன்னைக் கொலை செய்வதும், வைத்தியர் பைத்தியமாக அலைவதும் இந்த ஆதிப்பகைமையினால் விளைந்தவை தான்; ஆசாரிக்கு மகன்தான் எமனாக அமைந்தான் என்பது பிரதிக்குள் வெளிப்படையாக இருக்கிறது; ஆனால் பைத்தியமாக அலையும் தாமஸ் வைத்தியருக்கும் மகன்தான் பிரச்சினையாக இருந்திருப்பான் என்பதை, ஆற்றோரத்தில் வைத்தியரைக் கதைசொல்லி சந்திக்கும்போது, “குழந்தை எத்தனை” என்று கேட்டார் என்பதன் மூலம் நான் ஊகித்துக்கொள்கிறேன். இந்தக் குழந்தை உன்னை என்ன பாடுபடுத்தப்போகிறதோ என்று அவர் தனக்குள் எண்ணிச் சிரித்திருப்பார் என்று எனக்குப்பட்டது. இந்தப் பிரதி மட்டுமல்ல நமது வாழ்வும் இத்தகைய ஊகங்களால்தான் இங்கே நிகழ்த்தப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் எண்ணிப்பார்க்கவேண்டும். கிராமத்தில் இப்படிச் செல்லமே, தங்கமே என்று வளர்த்த பிள்ளைகள் வளர்ந்து பெரியவர்களாக ஆன பிறகு படுத்தும் பாட்டைப் பார்த்து மனதைச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள, “போன பிறவியில் நாம் செய்த பாவங்கள் எல்லாம் திரண்டுதான், இந்தப் பிறவியில் நம்மைத் தண்டிக்க மகனாகப் பிறந்திருக்கிறது” என்று சொல்லிக்கொள்வதைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

கதைசொல்லி கார்ல்மார்க்சை எப்படி இங்கே கொண்டுவருகிறார் என்பதையும் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை; ஒருவேளை தன் மகன் இறந்தபோது மார்க்சும் ஜென்னியும் புதைப்பதற்கான செலவை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தவித்துத் துன்புற்ற அந்தச் சோகத்தை நினைவுபடுத்தும் விதமாகப் பயன்படுத்தி இருக்கிறாரோ? அல்லது திருடினான் மகன்; முதலாளிகள் உழைப்பைத் திருடுவதுபோல மகனும் திருடினான் என்ற ஒற்றுமையைப் புலப்படுத்த மார்க்சின் பெயரைப் பயன்படுத்தினாரோ? இப்படி வாழ்க்கைபோல வாசகர்களை நிச்சயமற்ற தன்மையிலேயே பயணிக்க வைப்பதில்தான் பிரதியின் வெற்றி அமைந்திருக்கிறது போலும். காலத்தால் அழியாமல் நிரந்தரம் பெற்ற பழைய பிரதிகளின், தொன்மங்களின், குணமும் இதுவாகத்தானே இருக்கிறது.

இந்தப் பிரதியில் ஆசாரி தனக்கு வந்த நோயைக் கருவியாக மாற்றித் தன்னைக் கொலை செய்துகொண்ட செய்தி கடந்துபோய்விடக் கூடியதாக இல்லை; வாழ்க்கை ஓர் அபத்தம்; அர்த்தம் அற்ற ஒன்று; செய்வதையே செய்து செத்துக்கொண்டிருப்பதுதான் இதன் இயல்பாக இருக்கிறது என்று உணர்ந்த கணத்தில் தற்கொலையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வது சரியான நடவடிக்கையாக இருக்கும்; அதைத்தான் ஆசாரி தேர்ந்தெடுக்கிறார்; ஆனால் அது பலராலும் முடிவதில்லை; கிரேக்க புராணத்தில் வரும் சிசிபஸ் (Sisyphus) பாறையை உருட்டிக் கொண்டு மலை உச்சிக்குக்கொண்டு போனவுடன் மீண்டும் தரைக்கு வந்துவிடும்; மீண்டும் மலை உச்சிக்கு உருட்டுவதையே செய்து கொண்டிருக்கிறார்; தற்கொலை செய்துகொள்ள முடியாதவர்கள், இப்படித்தான் இருக்கும் வாழ்க்கை என்று ஏற்றுக்கொண்டு சிலுவை சுமந்து வாழ்ந்து தீர்க்கிறார்கள்; இன்னும் சிலர் ஆன்மீகம், கடவுள் என்று தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து விடுவதன் மூலம் இந்தத் தற்கொலைப் பிரச்சினையிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளுகிறார்கள் என்றெல்லாம் பலவாறு எழுதுகிறார் அபத்தக் கோட்பாட்டை முன்மொழிந்த பிரஞ்சு தத்துவவாதி ஆல்பர் கம்யு. இந்தச் சிறுகதை முழுவதும் இப்படியான அபத்தக்கோட்பாட்டைப் பற்றிய ஒரு மொழி விளையாட்டுதானோ என்றும் எனக்குப் படுகிறது.

தமிழவன் வாழ்வு குறித்த தேடலை எப்படியெல்லாமோ வகைவகையாக மாற்றி அரை நூற்றாண்டுக்கு மேல் தொடர்ந்து நிகழ்த்திக்கொண்டே இருக்கிறார்; அவற்றில் ஒன்றுதான் இந்தச் சிறுகதையும்.

நெளுவு

ஊருக்கென்றால் ஒக்க நிற்குமுனக்கு
படுக்கை மட்டுமென்னோ டெதற்கு
மோட்டுவளையை யடைக்க
பிடிக்கண்ணாம்புச் செத்தைக்கு வழியில்லை
மோடி வைத்துக்கொண்டுதான்
என்னவாகப் போகிறது
கொடுத்தவிடத்தில்
கேட்டு வாங்க கேடென்ன
சொர சொரவென்றா கொட்டுகிறது
ஆற்றில் வருகிறது
மணலில் சொருவுகிறது
கூப்பனுமில்லை யென்றால்
குண்டி காய்ந்திருக்கும்
இவ்வையகத்திலுண்டா
எனக்கு வந்த வாழ்வு
கொல்ல நெளுவுக் கண்டு
கொரங்குப் பூலை பூலை ஆட்டுமாம்.

பறக்கப் போவது யாருடைய கொடி

நாளை வெளிவரப்போகும் காட்சியில்
நேற்று நீ என்னவாக இருந்தாய்
இது யாரை நோக்கி வைக்கப்பட்ட குறி
வேடிக்கைப் பார்த்தவனா
கதாநாயகன்
மையத்தில் இருந்தவன் சுடப்பட்டுக் கிடக்கிறான்
ஒரு மின்னல் கீற்று பதிவு செய்தது
இருளின் இருண்ட ஒளி
மிச்சம் அனைத்தும் அதற்கான
புனையப்பட்ட தெளிவுரையும் பொழிப்பும்
பத்திரப்படுத்து
உறுதி செய்யப்படாதது எதுவும்
வீசியெறியப்பட வேண்டியதில்லை
இருட்டறையின் காட்சிகளை இதுவரை
யாரும் படம் பிடித்ததில்லை
உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது
ஒவ்வொருவருக்கான வரலாறும் நிலப்பரப்பும்.

என் பெயர் ஆதாம்

தனித்திருப்பவனின் பொழுது நீளமானது
அது திசைகளை அளவிட்டுத் திரும்பக் கூடியது
சூரியனின் பகலும்
அம்புலியின் இரவும்
நாசித்துவாரத்தின் வழியே
சென்று திரும்புகையில்
பிரபஞ்சத்தை ஒரு முறை
அசைத்துப் பார்க்கிறது
ஒரு சிறு பறவையின் வினவலில்
தன்னை பூமிக்குக் கொண்டு வரும் அவன்
காலங்களைக் கண் அசைப்பில்
கணக்கிடுகிறான்
பருவங்கள் அவன் பெயர் சொல்லிப் பூப்படைகின்றன
அவன் பெயர் பொறித்த
வசந்த காலத்தின் நறுமணத்தில்
தன்னை மறந்து திளைத்துக் கிடக்கின்றன ஜீவராசிகள்
மொழி தோற்ற விகாசம்
மௌனம் பூத்துக் கிடக்கும் அவன் வெளி
தேடிக்கொண்டே இருங்கள்
உங்களை மீண்டும்
நீங்களே கண்டடைவீர்கள்.

மூளைக்கட்டிக்கான அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டு மீண்டு வந்து வாழ்க்கை மீண்டும் அதன் தடத்துக்கு வந்த சில நாட்களில் ஒரு நாள்தான் அது நடந்தது.

இது தேவர படா
இது யாவ தேவரு?
இது ராம தேவரு.

எங்கிருந்து அந்தக் கன்னடச் சொற்கள் படபடவென்று சிறகசைத்து வரும் புறாக்கள்போல் எழும்பி வந்தன என்று சொல்ல முடியவில்லை. எங்கே அவை இத்தனை நாட்கள் புதைந்திருந்தன என்றும் தெரியவில்லை. நினைவு எங்கே எப்படித் தேங்குகிறது எப்போது வழிகிறது என்றெல்லாம் யோசித்துப் பார்த்தவளுமல்ல. அவள் சமைத்தபின் வீட்டிலுள்ளவர்கள் உண்டு வேலைக்கும் பள்ளிக்கும் விரையும் அன்றாடச் சக்கரத்தில் மனத்தில் இருந்ததெல்லாம் நியமத்தின் விதிகளும் அவற்றின் இறுக்கமும்தாம். வழக்கமாகப் பொங்கலுக்காகச் செய்யும் வீட்டை ஒழிக்கும் வேலைதான். அட்டத்தின் ஏதோ காகிதக்கட்டிலிருந்து விழுந்தது அட்டை பிய்ந்துபோன அந்தக் கன்னடப்பாடப் புத்தகம். கையில் எடுத்தாள். முதல் பாடம்தான் அந்தக் கேள்விகளுடன் தொடங்கும் பாடம். வேறு யுகத்தில் வேறு யாரோ உச்சரித்த சொற்கள்போல் தோன்றியது. சொற்களுடன் சினிமாவில் படத் தலைப்புகள் காட்டும்போது இசைக்கப்படும் பின்னணி இசை போல் பள்ளிக்கூடச் சிறுமிகள் பல சுருதிகளில் சுருதியுடன் ஒன்றியும் விலகியும் உரத்துப் பாடும் பாடல்களின் கலவையான ஒலியும் கர்ணநாதம்போல் செவியில் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. புறாச் சிறகொலியாய்ச் சொற்களும் கூட்டுப் பாடலும் காதைக் குடைந்தபடி இருந்தன. அன்றைய பொழுது காதில் நுழைந்த வண்டுடன்தான் போலும்.

மூளையின் ரத்தக்கட்டிக்குள் கிடந்து சிதறி வந்தவையா இவையெல்லாம்? அந்தச் சிதறல்கள் மேல் படர்ந்த குருதியாய் ஒட்டிக் கிடந்தது ஜானம்மா டீச்சரின் உருவம்.

சிதறல்: ஒன்று

தம்பியை இடுப்பில் இடுக்கிக்கொண்டு அம்மா இவள் கையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொள்ள, ஒரு கையில் பெட்டியும் ஒரு கையில் சுருட்டிய பாயுமாய் இருந்த அப்பாவுடன் அவர்கள் பெங்களூர் ரயில் மேடையில் இறங்கியபோது அவளுக்கு எட்டு வயதுதான்.

அதற்கு முன்பு இருந்த ஊர் வெறும் வயலும் வெளியுமாய் மனத்தில் இருந்தது. பெங்களூர் பெரியப்பா சிவாஜி நகரில் வீடு பார்த்திருந்தார். அங்கேதான் அப்பாவும் கடை போட்டார். பிரம்புப் பொருட்கள் விற்கும் கடை. பிரம்பு முக்காலி, நாற்காலி, அலங்காரக் கூடை, அவரும் அம்மாவுமாக முடைவார்கள்.

வீட்டிலிருந்து பள்ளிக்கூடம் அதிகத் தூரமில்லை என்றார் பெரியப்பா. அவர் அல்ஸூரில் இருந்தார். பெங்களூரில் கல்லுக்குப் பஞ்சமில்லை. பெரிய பெரிய கல் தூண்களுடன் அரண்மனைபோல் வடிவமைக்கப்பட்ட இரண்டு பெரிய கட்டடங்களாகக் கட்டப்பட்ட அந்தப் பள்ளிக்கூடம் முழுவதும் கல்லால் கட்டப்பட்டது. கட்டடங்களுக்கு இடையே அரண்மனை நந்தவனம்போல் தோட்டமும் படிகளும். படி இறங்கியவுடன் பள்ளியின் ஒரு வாசலுக்கு இட்டுச்செல்லும் வீதியுடன் நடுவே கொடியேற்றும் வட்டமேடையுடன் விசாலமான இடம். அடுத்தக் கட்டடத்தின் பின்னே விளையாட்டு மைதானத்துடன் விரிந்துகொண்டே போன புல்வெளி. அந்தப் பள்ளியில்தான் அவளைப் போட்டார்கள்.

பள்ளியில் சேர அப்பாவின் கையைப் பிடித்தபடி நுழைந்தபோது எதிரே பார்த்தது முரட்டு நீல நிறக்கதர்ப்புடவையும் வட்டக் கண்ணாடியும் நெற்றியில் சிறுபொட்டும் விபூதியும் முடியப்பட்ட சிறிது நரைத்த முன் தலையுமாய் இருந்த ஒரு பெண்மணியைத்தான். அப்பா கைகூப்பி வணங்கினார். இவளையும் வணங்கச் சொன்னார்.

“பள்ளிக்கூடத்துல சேர்க்க வந்திருக்கீங்களா?”

“ஆமாம்மா. நல்ல பள்ளிக்கூடம்னு சொல்றாங்க.”

“ரொம்ப நல்ல பள்ளிக்கூடம்யா. நான் இங்கதான் டீச்சரா இருக்கேன் இருபது வருஷத்துக்கு மேலா. எந்தக் கிளாசுல சேர்க்கப்போறீங்க?”

“ஆறாவதும்மா. கொஞ்சம் பார்த்துக்கிடுங்க பிள்ளைய.”

“எல்லாப் பிள்ளையும் என்கிட்டதான் வந்தாகணும்; நான் பாட்டு டீச்சர்.”

சிரித்தார்.

“ஜானம்மா என் பேரு.”

அவரைத் தொட வேண்டும்போல் இருந்தது இவளுக்கு. கையை நீட்டி கறுப்பும் சிவப்பும் கலந்த ரப்பர் வளையல் போட்ட அவர் கையைத் தொடப்போனாள்.

“ஏய்…” என்று தடுத்தார் அப்பா.

“ஏன் தடுக்கறீங்க? தொட்டு தொட்டுப் பேசத்தான் பிள்ளைகளுக்குப் பிடிக்கும்” என்றபடி இவளை இழுத்து அணைத்துக்கொண்டார்.

ஜானம்மா டீச்சரின் முதல் அணைப்பு.

“அடித்தது போதும் அணைத்திடல் வேண்டும்”னு அவரும் சொல்லியிருக்கார் அம்மா…”

“வள்ளலார் இறைவன் கிட்டச் சொன்னார். நாம நம்ம குழந்தைகள் கிட்டச் செய்து காட்டலாம்யா” என்றுவிட்டுச் சிரித்தார்.

பள்ளியில் நுழையும்போது ஜானம்மாவை எதிர்கொண்ட பல மாணவிகள் இருந்தனர் பள்ளியில். இரண்டாண்டுகளுக்குப் பின் தலையில் தலைப்பாகை கட்டிய தன் சீக்கிய அப்பாவுடன் வந்த ப்ரேம்குமாரி ஜுல்காவும் பள்ளியில் நுழைந்தபோது முதலில் பார்த்தது ஜானம்மாவைத்தான் என்று சொன்னாள் ஒருமுறை.

சிதறல்: இரண்டு

ஆறாவது வரை தமிழ், கன்னடம், தெலுங்கு, ஹிந்தி, உருது என்று தாய்மொழி மூலம் படித்துவிட்டு ஏழாவதிலிருந்துதான் ஆங்கில வழிப் படிப்பு அந்தப் பள்ளியில். அப்போதும் தாய்மொழி இரண்டாம் பாடமாகவும் கட்டாயப் பாடமாக ஹிந்தியுமுண்டு. ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்தே பாட்டுக் கிளாஸ் உண்டு. முதல் இரண்டு வகுப்புகளில் பையன்களும் படித்தார்கள். இன்னும் பள்ளி பழகாதபோது அழுகையும் சிணுங்கலும் மூத்திரம் போகும் அவசரமுமாய்த்தான் வகுப்பு நடக்கும் கட்டடங்களை விட்டுச் சற்றுத் தள்ளிக்கட்டப்பட்டிருந்த ஜானம்மாவின் இசை வகுப்புக்குக் குழந்தைகள் வரிசை போகும். ஒற்றை விரலை நீட்டியபடியும் விம்மியபடியும் இருக்கும் குழந்தைகளைத் தள்ளிக்கொண்டு வருவார் காமாட்சி ஆயாம்மா. ஜானம்மாவைப் பார்த்தவுடன் கேவல் ஆரம்பிக்கும். ஆயாவிடம் எல்லோரையும் முதலில் சிறுநீர் கழிக்கக்கூட்டிச் செல்லச் சொல்வார்.

“வெறும் வீம்பு டீச்சர். அங்க போனா வரலைன்னுட்டுச் சொல்லும்” என்பார் ஆயா.

களேபரம் எல்லாம் நின்று எல்லோரும் வணக்கம் சொல்லிவிட்டு உட்கார்ந்ததும் “யார் திட்டினது?” என்று கேட்பார். திட்டினவர் பட்டியல் வீட்டிலிருந்து நீளும். “இவன் இவள்” என்று விரல்கள் நீண்டு உள்நாட்டுப் போரும் இருக்கும்.

எல்லாம் முடிந்ததும் “பாடலாமா?” என்று கேட்பார். கோள்சொல்லி முடித்து அடைந்த இளைப்பாறலில் தலைகள் ஆடும்.

முதல் பாட்டு “காலை எழுந்ததும் படிப்பு, பின்பு கனிவு கொடுக்கும் நல்ல பாட்டு, மாலை முழுவதும் விளையாட்டு என்று பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளு பாப்பா” என்று செல்லக் குரலில் தொடங்கி வைப்பார். அது சில மாதங்கள் வரை போகும். அதன்பிறகு “வினாயகா உனை வேண்டினோமே ஆவலாய் வினாயகா; ஏழையும் வணங்கும் தெய்வம் வினயமாய்ப் பணிவோமே”தான்.

மேல் வகுப்புகளுக்குப் போனதும் தியாகராஜர் கிருதிகளும் தேவர் நாமாக்களும் பாரதி பாடல்களும் இக்பாலின் “ஸாரே ஜஹான் ஸே அச்சா” பாடலும் வேதநாயகம் பிள்ளையின் “கருணாலய நிதியே” ஹிந்தோளப் பாடலும் பாட்டுப் புத்தகத்தில் சேர்ந்து கொண்டன. பாட்டுப் பரீட்சையில் வாங்கும் மதிப்பெண்கள் பெயருக்குத்தான். பாட்டுப் பரீட்சையில் தேறாவிட்டாலும் அடுத்த வகுப்புக்குப் போய்விடலாம். ஆனால் எல்லோரும் தேறவே முயற்சிப்பார்கள். காரணம் பாட முடியாத நபர்களே உலகத்தில் கிடையாது என்ற ஜானம்மா டீச்சரின் உறுதியான நம்பிக்கைதான்.

“மே நஹி கா ஸக்தி டீச்சர்” (என்னால் பாட முடியாது டீச்சர்) என்று முனகுவார்கள் முஸ்லிம் பெண்கள்.

“ஸாரே ஜஹான் ஸே அச்சா… பாடேன்” என்று யோசனை சொல்வார். சில பெண்கள் ஒப்புக்கொண்டு பாடுவார்கள். 1953, 1954, 1956, 1958, ஆண்டுகளில் வெளியான ‘அனார்கலி’, ‘ஜாக்ருதி’, ‘நாகின்’, ‘மதர் இந்தியா’, ‘பாகுன்’ போன்ற ஹிந்திப் படப் பாடல்கள் பெங்களூரில் மிகவும் பிரபலமாகி இருந்தன. ‘ஜாக்ருதி’ படத்தில் அபி பட்டாசார்யா இந்தியா முழுவதையும் சுற்றிக்காட்டியபடி பாடும் ‘ஆவோ பச்சோ தும்ஹே திகாயே’ (வாருங்கள் குழந்தைகளா, உங்களுக்குக் காட்டுகிறேன்) பாட்டைப் பலர் விரும்பிப்பாடுவார்கள். அது அணிவகுப்புக்கான நடையின் தாளத்தில் இருக்கும். ஜானம்மா பென்சிலால் மேஜையில் தாளம் போட்டு உற்சாகப்படுத்துவார்.

‘அனார்கலி’ படத்திலிருந்து அனார்கலியை செங்கல் கட்டி சமாதி வைக்கும்போது பாடும் ‘யே ஸிந்தகி உஸிகிஹை’ (இந்த வாழ்க்கை அவனுடையது) பாடலை உருகி உருகிப் பாடுவார்கள் சில பெண்கள். சிரித்துக்கொண்டே மெல்லப் பென்ஸிலால் மேஜையில் தட்டியபடி “சோகம் தாங்கலியே!” என்பார். ‘மதர் இந்தியா’ வின் “துனியா மே ஹம் ஆயே தோ ஜீனாஹி படேகா ஜீவன் அகர் ஸெஹர் தோ பீனா ஹி படேகா” (உலகத்தில் வந்துவிட்டால் வாழத்தான் வேண்டும்; வாழ்க்கை விஷம் என்றால் குடிக்கத்தான் வேண்டும்) என்று சில பெண்கள் பாடத்துவங்கும்போது “இத்தனை சோகம் ஆகாதும்மா இந்த வயசுல… வேற பாட்டுப் பாடு” என்பார். பாம்புப் பெண்ணின் படம் ‘நாகின்’. வைஜயந்திமாலா மனம் கரைந்து பாடும் “மேரே தில் யே புகாரே ஆஜா…” (என் உள்ளம் அழைக்கிறது வாயேன்) சில பெண்களின் விருப்பப்பாடலாக இருந்தது. “இன்னும் கொஞ்சம் நல்லாப் பாடினா வருவார்…” என்று தட்டிக்கொடுப்பார்.

ஸாக்கியா வீட்டில் உருது கவிதைகளை அனுபவிக்கும் சூழல் இருந்தது போலும். ஃபெயிஸ் அஹமத் ஃபெயிஸ் சிறையிலிருந்து 1954ல் எழுதிய ‘குலோன் மே ரங் பரே’ (மலர்களில் வண்ணங்கள் நிரம்பட்டும்) கவிதையைப் படித்தாள் ஒரு முறை. அதில் நாட்டுப்பிரிவினை பற்றிக் கூறும்போது

எனக்கு நடந்தவை எல்லாம் நடந்தாயிற்று
ஆனால் பிரிவினை நடந்த இரவு
நான் வடித்த கண்ணீர் உங்கள் வளமான
எதிர்காலத்துக்கான வாழ்த்தாகட்டும்”

என்ற வரிகளில் ஸாக்கியாவுக்குத் தொண்டையை அடைத்தது. ஜானம்மாவின் கண்களும் கலங்கின. பிறகு பொருளை விளக்கினார் மற்றவர்களுக்கு.

எல்லோரையும்விட அதிகமாகப் பிகு செய்துகொள்வது ப்யூலாதான். “பாட்டு வராது டீச்சர், தொண்டை சரியில்லை டீச்சர்…” என்று ஏகப்பட்ட சாக்கு சொல்வாள். “ஒரு வரி பாடும்மா…” என்று விடாமல் கேட்பார் ஜானம்மா டீச்சர். சரி என்று ஒரு முறை, “கேளுங்கள் தரப்படும், தட்டுங்கள் திறக்கப்படும்” பாடியவள் ‘மிஸ்ஸியம்மா’ படம் வந்தபின் “எனையாளும் மேரி மாதா, துணை நீயே மேரி மாதா என்றும் துணை நீயே மேரி மாதா” பாட்டை விடாப்படியாகப் பிடித்துக்கொண்டாள். பள்ளி ஆரம்பிக்கும் முன் பிரதான மண்டபத்தில் எல்லோரும் எல்லாப் பாடல்களையும் சேர்ந்து பாடுவதுபோல் வகுப்பில் அவளுடன் எல்லோரும் “எனையாளும் மேரி மாதா…” என்று பாட ஆரம்பித்தார்கள் சிலர் தங்களைச் சாவித்திரியாகவும் சிலர் பி. லீலாவாகவும் கற்பனை செய்துகொண்டு.

ப்ரேம்குமாரி ஜுல்கா பாடாமல் தப்பிக்கப் பார்ப்பாள். முதலில் மாட்டேன், பாடத் தெரியாது என்றெல்லாம் பிகு செய்துவிட்டு ஓவ்வோர் ஆண்டும் காதல் பாட்டுகள்தாம் பாடுவாள். ‘ஃபாகுன்’ படத்தில் மதுபாலா ஆடியபடி பாடும் ‘இக் பர்தேசி மேரா தில் லேகயா’ (ஒரு வேற்றூரான் என் உள்ளத்தைக்கொள்ளை கொண்டுவிட்டான்) பட்டிதொட்டி எல்லாம் பாடப்பட்டுக்கொண்டிருந்த காலத்தில் அதை ஒரு பரீட்சையின் போது பாடினாள். பிறகு ‘இக் பர்தேசி’ பாட்டு வகுப்பிலும் வெளியிலும் அவள் பாட்டாகிவிட்டது.

ப்ரேம்குமாரி ஜானம்மா டீச்சரின் செல்லம் ஒருவகையில். ஒரு முறை ஜானம்மா டீச்சர் தன் அறையில் தனியாக இருந்தபோது “ஹரி ஸ்மரணே மாடோ நிரந்தர” என்ற தாசர் பதத்தை அனுபவித்துப் பாடிக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். ஏதோ கேட்க வந்த ப்ரேம் குமாரி வெளியே நின்றபடி அதைக் கேட்டுவிட்டு முடிந்தவுடன் உள்ளே வந்து ஜானம்மா டீச்சரின் கால்களைத் தொட்டுக் கண்ணில் ஒற்றிக்கொண்டு, “டீச்சர், இது என்ன பாட்டு? மனசை உருக்குதே?” என்று கேட்டிருக்கிறாள். அவள் தோளைத் தடவியபடி பாட்டின் பொருளைக் கூறினாராம் ஜானம்மா. அதன்பின் வகுப்பில் முடிவில் சிறிது நேரம் இருந்தால் “டீச்சர், ஹரி ஸ்மரணே…” என்று கெஞ்சுவாள். ஒவ்வொரு முறையும் அவள் கண்களில் நீர் நிறையும். ஜானம்மா டீச்சரிடம் நெருங்கிப் பழகி அவரை ஜின்னி என்று அழைப்பார்கள் என்று கண்டுபிடித்ததும் ப்ரேம் குமாரிதான். தூரத்தில் அவரைப் பார்த்து “ஜின்னி டீச்சர்” என்று உரக்க அழைத்துவிட்டு அவர்கள் எல்லோரும் ஓடுவது வழக்கம்.

கடைசியாக ப்ரேம்குமாரி ‘இக் பர்தேசி’ நமுட்டுச் சிரிப்புடன் பாடியது 1959ல்தான். உயர்நிலை கடைசி வகுப்பில் இருந்தபோது அவள் சில நாட்கள் வரவில்லை. ஒரு நாள் தலைமை ஆசிரியர் மூலமாக ஜானம்மா டீச்சருக்கு ப்ரேம்குமாரிக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்றும் அவரைப் பார்க்க விரும்புவதாகவும் சேதி வந்தது. அன்று அப்பா வந்திருந்தார். அவளை அல்ஸூர் ஏரி அருகே இருந்த பெரியப்பா வீட்டுக்குக்கூட்டிச் செல்ல. ப்ரேம்குமாரி வீடு அல்ஸூரில் குருத்வாரா அருகேதான் இருந்தது. ஜானம்மா டீச்சர் அப்பாவையும் அவளையும் பள்ளியில் தற்செயலாகப் பார்த்து விவரத்தைக் கூறியதும் அப்பா ஜானம்மா டீச்சரை அவர்களுடன் வரும்படி கூறினார். பேருந்தில் போகலாம் என்று தீர்மானித்தபோது மாணவிகளைக் காலையும் மாலையும் பெங்களூரின் பல இடங்களிலிருந்து கூட்டிவந்து கொண்டுவிடும் பேருந்துகளில் அல்ஸூர் போகும் பேருந்தில் போகலாம் என்று ஜானம்மா டீச்சர் கூற அப்படியே சென்றார்கள். முகவரி டீச்சரிடம் இருந்து குருத்வாராவும் ஏரி அருகிலேயே இருந்ததால் வீட்டைக் கண்டுபிடிப்பது சிரமமாக இருக்கவில்லை.

உள்ளே போனதும் ப்ரேம்குமாரியின் அண்ணன் போல் தெரிந்த ஒருவர் ஓடிவந்து ஜானம்மா டீச்சரையும் இவர்களையும் உள்ளே அழைத்துக்கொண்டுபோனார். ப்ரேம்குமாரி கிழிந்த நாராய்க் கிடந்தாள் கட்டிலில். அவளருகே அமர்ந்து ஏதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் அவள் அப்பா. ப்ரேம்குமாரியின் அண்ணா அதுஸ்ரீ குருக்ரந்த் ஸாஹிப்ஜியின் 555 பகுதியின் மரணத்தைப் பற்றிய சில சுலோகங்கள் என்று ஜானம்மா டீச்சருக்கு மென்குரலில் விளக்கினார். ஜானம்மா டீச்சர் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தவள்போல் ப்ரேம்குமாரி கண்ணைத் திறந்தாள். டீச்சரின் புறம் கையை மெல்ல நீட்டினாள். ஜானம்மா டீச்சர் அவள் கையைப் பற்றிக் கொண்டார். மெலிந்த குரலில், “ஜின்னி டீச்சர், ஹரி ஸ்மரணே…” என்றாள்.

டீச்சரின் நெஞ்சு ஏறி இறங்கியது. அவளுக்காக மட்டும் பாடுவதைப்போல், பிரகலாதன், திரௌபதி, அஜாமிளன் கூப்பிட்டபோது வந்த ஹரியை எப்போதும் ஸ்மரணை செய், முக்தி கிடைக்க எடுக்கும் முடிவிது என்ற யமுனா கல்யாணி ராகத்தில் அமைந்த தாசர் பதத்தைப் பாடினாள். கண்கள் மலர ப்ரேம்குமாரி டீச்சரைப் பார்த்தாள்.

சிதறல்: மூன்று

அந்தச் சந்திப்புத் தற்செயலாகத்தான் அமைந்தது. உடன் வேலை செய்யும் தோழியுடன் வீட்டுக்குப்போனபோது முன்னறையில் இருந்த படங்கள் ஆச்சரியத்தை அளித்தன. இவள் பள்ளியின் பிரதான மண்டபத்தில் இருந்த புகைப்படங்கள். அவளைக்கேட்டபோது அவளுடைய மாமியாரின் பெற்றோர்கள் என்று கூறினாள். மாமியாரிடம் அறிமுகப்படுத்தினாள். தான் படித்த பள்ளி என்று கூறியதும், “அதை அப்பா ஏன் கட்டினாங்க தெரியுமா?” என்று கேட்டார். அவருடைய அப்பா பெண்கள் கல்வியில் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்ததால் கட்டியது என்றதும் அது சரிதான் என்று ஒப்புக்கொண்டவர், “ஆனால் அதுக்கு ஒரு சம்பவம் நிமித்தமா அமைஞ்சுது” என்றார். 1930ல் அவரைப் பள்ளியில் போட்டார்கள். ஐரோப்பியப் பெண்களும் ஆங்கிலோ இந்தியப் பெண்களும் படித்த பள்ளியில் மற்ற பெண்களுமிருந்தார்கள். பூ, பொட்டுடன் இருந்த இவர் தோற்றத்தையும் ஆங்கில உச்சரிப்பையும் அடிக்கடி கேலி செய்தார்கள். ஒரு நாள் அழுதுகொண்டு வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மா அப்பாவிடம் சொன்னார். “உங்களிடம் இல்லாத வசதியா? நீங்களே ஒரு பள்ளிக்கூடம் கட்டக் கூடாதா என்ன?” அப்பா ஒப்புக்கொண்டார். நம் பண்பாட்டு மதிப்பீடுகளைச் சாதி மதப் பேதம் பார்க்காமல் கற்றுக் கொடுக்கும் பள்ளி ஒன்றை அமைக்கத் தீர்மானித்து அவரிடம் இருந்த பெரிய மனையில் இரண்டு பெண்களின் பெயரில் இரண்டு கட்டடங்களாகக் கட்டினார் 1931ம் ஆண்டுப் பள்ளிக்கூடம் நிறுவப்பட்டது. தோழியின் மாமியாரும் அவர் தங்கையும் அங்கேதான் படித்தார்கள்.

“முதல்ல வேலைக்கு எடுத்த டீச்சர் யார் தெரியுமா? ஜானம்மா டீச்சர்தான். பள்ளிக்கூடம் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு அப்பாவோட நண்பர் ஒருத்தர் மூலமா வந்தாங்க. அவங்க வந்தது பேசினது எல்லாம் அப்படி மனசுல பதிஞ்சு இருக்கு. நான் அப்ப ரொம்பச் சின்னவ. ஆனா அப்பாவும் அம்மாவும் அடிக்கடி அவங்க வந்ததையும் பேசினதையும் சொன்னதாலயோ என்னவோ அப்படித் துல்லியமா நினவுல இருக்கு.”

“தனியாவா வந்தாங்க?”

“ஆமாம். இருபது வயசு இருக்கும் அப்ப அவங்களுக்கு. உங்களுக்குத் தெரியுமே. நீங்கதான் அவங்க ஸ்டூடண்ட் ஆச்சே? கதர்ப் புடவை. நெத்தில ரொம்பச் சின்னப் பொட்டு. விபூதி. பார்த்தவுடனேயே அப்பாவுக்குப் புரிஞ்சு போச்சு. சிஸ்டர் சுப்புலக்ஷ்மி ஹோம்ல இருந்துட்டு ட்ரிப்ளிகேன் கவர்மெண்ட் பள்ளிக்கூடத்துல படிச்சுட்டு பெறகு சாரதா வித்யாலயாவுல படிச்சிருந்தாங்க. பாட்டு அவங்க தானாவே வீட்டுல அவங்க அண்ணாகிட்ட கத்துக்கிட்டாங்க போல. அதுலதான் ஆர்வமா இருந்தாங்க.”

“அவங்க வீட்டுல அவங்களப் படிக்க விட்டாங்களா?”

“வயசுக்கு வந்த பெறகுதான் கல்யாணம் பண்ணியிருக்காங்க. அதுக்கு முன்னால ஊர்லய இருந்த ஒரு சின்னப் பள்ளிக்கூடத்துல படிச்சிருக்காங்க. புருஷன் வீட்டுக்குப் போகவே இல்ல. அவரு பாம்பு கடிச்சோ என்னவோ போயிட்டாரு. எல்லாம் அவங்க சொன்னதுதான். குடும்பமா அப்புறமா சென்னைக்கு வந்துட்டாங்களாம். பிராமணக் குடும்பங்கள்ல பண்ணற கோலமெல்லாம் அவருக்குப் பண்ணலை அதனால. அப்பா கேட்டாரு அவங்க கிட்ட. “சின்னப் பொண்ணா இருக்கீங்களே, மறுமணம் பண்ணலாமே?” அப்படீன்னு…”

“என்ன சொன்னாங்களாம்?”

“ஐயா, ரொம்ப அன்பா பேசறீங்க. விதவையான பொண்ணு ஆசைப்பட்டா கட்டாயம் மறுமணம் பண்ணத்தான் வேணும். ஆனால் அதுக்கு மேல தேவை கல்விதான் ஐயா. பிராமண விதவைக்குத் தேவை ஆண் சுகம்தான் ஆண் தர பாதுகாப்புதான்னு நினைக்கிறது கூடத் தப்பு இல்லையா? இந்தக் கதர்ப் புடவை எல்லாம் பார்த்துட்டு யாரோ என்னை வற்புறுத்தினதா
நினைக்காதீங்க. நான் காந்தியவாதி. சின்ன வயசுல இருந்து அவர்கிட்ட ரொம்ப அபிமானம் எனக்கு. அதனாலதான் கதர்ப் புடவை. எங்க வீட்டுல எல்லாருமே கதர்தான். சுதந்திரமா இருந்து பெண் குழந்தைகளுக்கு எனக்குத் தெரிஞ்சதை சொல்லிக்கொடுக்கணும். அதுல ரொம்ப ஆர்வமா இருக்கேன். எதிர்காலத்துல மனசுல ஆசை வந்தா பார்க்கலாம். அப்படின்னாங்களாம்.”

“அப்பா உடனே வேலை கொடுத்துட்டாரா?”

“அப்பா விடலை. பெண் விடுதலை பாடின பாரதியோட செல்லம்மாவையே பாரதி எறந்ததும் தலையை மழிச்சுவிட்ட சமூகம்மா உங்களுது. தனியா இருந்தா உங்களுக்குப் பல தொல்லைகள் வரலாம். சாதியில எல்லாம் நம்பிக்கை இல்லையினா என் தம்பியே இருக்கான்” அப்படீன்னு கூடச் சொல்லியிருக்காரு அப்பா. அப்பாவுக்கு அவங்களை ரொம்பப்பிடிச்சுப் போச்சு.”

“யாருக்குத்தான் அவங்களைப் பிடிக்காது?”

“அப்ப அவங்க ஒரு விஷயம் சொன்னாங்க. அப்பா சொல்வாரு அடிக்கடி அது பத்தி. அவங்க சொன்னாங்களாம். ஒரு பொண்ணு நினைச்சா அவளை யாரும் எதுவும் பண்ண முடியாதுன்னு. அவங்க குடும்பத்துக்கு அப்படி இருந்த பெண்களைத் தெரியுமாம். பல வருஷம் முன்னால வேங்கமாம்பான்னுட்டு ஒருத்தர் இருந்தாராம். விதவை. கிருஷ்ண பக்தையாம். ஆன்மிகப் புஸ்தகம் பலது எழுதியிருக்காராம். அவர் தலைமுடியோட இருந்ததால அவங்க ஊர்ல இருந்தவங்க சங்கரமடத்துக்கு இவங்க மேல குத்தம் சாட்டி சங்கரபீடாதிபதி மூலமா கட்டளை அனுப்பினாங்களாம். அதற்கு வேங்கமாம்பா, “நான் ஸ்வாமிகள் கிட்டப் பேசணும். அவர் கிட்ட கேள்விகள் கேட்கணும். என் கேள்விக்கெல்லாம் அவர் பதில் சொல்லி அது நான் ஏத்துக்கறபடியா இருந்தால் அவர் ஆணைப்படி நடக்கறேன்” அப்படீன்னாங்களாம். ஸ்வாமிகள் தலைமுடியோட இருக்குற விதவைகளைப் பார்க்கமாட்டாரு இல்லையா? அதனால் ரெண்டு பேருக்கும் இடையில ஒரு திரை கட்டி அங்கேயிருந்து கேள்வி கேட்க ஏற்பாடு செய்தாங்களாம்.”

“கதை மாதிரி இருக்குது…”

“கேளுங்க. வேங்கமாம்பா ஸ்வாமிகள் கிட்ட கேட்டாராம். “மொட்டை ஆக வேண்டியது எது? மறுபடியும் வளராதது எது?” ஸ்வாமிகள் “தாயே, இதெல்லாம் உனக்கில்லை”ன்னுட்டுப் போயிட்டாராம். “இப்படியும் பெண்கள் இருந்தாங்க, ஐயா. இப்பவும் சிஸ்டர் இல்லையா? அவங்க ட்ரெய்னிங் குடுத்த நாங்க எல்லாம் இல்லையா? எல்லா விதவைகளுக்கும் ஒரே ஒரு ஆசைதான் இருக்கும்னு நினைக்காதீங்க. முதல்ல என் காலுல நான் நிக்கறேன். நான் பெரிய ஞானி எல்லாம் இல்லை. ஆசை வரலாம். வந்தா பார்க்கலாம். அப்ப மறுமணம் பத்திப் பேசலாம்” அப்படீன்னாங்களாம். இருவது வயசுப் பொண்ணு. அப்படி டாண் டாண்ணு தெளிவா பேசவே அப்பா அசந்து போயிட்டாராம்.”

அவரிடம் ப்ரேம்குமாரி பற்றிச் சொன்னவுடன் அவர் கண்களும் நிறைந்தன.

“பெங்களூர்லதான் இருக்காங்களாமா?”

“தெரியலை. அப்பா அம்மா இருந்தவரைக்கும் தொடர்புல இருந்தாங்க. எனக்கே இதோ 76 வயசாவுது. அவங்களுக்குத் தொண்ணூறு வயசுக்கு மேல இருக்குமில்ல? அவங்க அண்ணன் குடும்பத்தோட போயிட்டாங்களோ என்னவோ?”

சிதறல்: நான்கு

சில மாதங்களிலேயே அந்தச் சந்திப்பு நேர்ந்தது. மூளைக்கட்டி விவகாரம் எல்லாம் வரும்முன். பழக்கடையில் மல்லேஸ்வரம் மார்க்கெட்டில் பழுப்பும் பச்சையுமாய் கதர்ப் புடவையில் ஒரு மூதாட்டி பழம் வாங்கிக்கொண்டிருந்தார். வண்டியிலிருந்து பழக்கூடைகளைப் பார்த்தவாறு வாங்கலாமா என்று இவள் யோசித்தபடி இருந்தபோது அவர் திரும்பினார். தூக்கி வாரிப்போட்டது. ஜானம்மா டீச்சர்.

“ஜின்னி டீச்சர்…” என்று கத்தினாள்.

அவளைப் பார்த்துவிட்டு அருகில் வந்தார். முகத்தில் அழகாக முதுமை ஏறியிருந்தது. கொடிபோல் இருந்தார். எந்த நிமிடமும் முறிந்து விழுந்துவிடலாம் எனும் கொடிபோல்.

“யாரு?”

“நான் கோகிலா, டீச்சர். ஞாபகம் இருக்கா? எங்க அப்பாவும் நானும் நீங்களுமா ப்ரேம்குமாரி வீட்டுக்குப் போனமே? ரொம்ப வருஷம் ஆயிடுச்சு. மறந்திருக்கும்…”

“மறக்கல. நினைவிருக்கு. சௌக்கியமாம்மா? பக்கத்துலதான் வீடு. வாயேன்.”

காரில் ஏற்றிக்கொண்டாள். எட்டாவது பிரதானத்தெருவின் பின்னால் இருந்த தெருவில் மல்லேஸ்வரம் ரயிலடிக்கு அருகே அடக்கமான சிறு வீடு.

கதவைத் திறந்து உள்ளே போனதும், “டீ சாப்பிடலாமா?” என்றுவிட்டு உள்ளேபோய்த் தேநீர் தயாரித்துக் கொண்டு வந்தார். முக்காலியில் வைத்துவிட்டுச் சிரித்தார். அப்போதுதான் முக்காலியை மறுமுறைப் பார்த்தாள். அப்பா முடைந்தது. அவள் பள்ளியைவிட்டுப் போகும்போது எல்லா டீச்சர்களுக்கும் தந்தது. இன்னும் வைத்திருந்தார்.

திடீரென்று கேட்டார். “ப்ரேம்குமாரி வீட்டுக்குப்போனபோது அவங்கப்பா சொன்ன குரு க்ரந்த் ஸாஹிப்ஜி சுலோகம் பத்தி ஞாபகம் இருக்கா?” “ஏதோ மரணம் பத்தின்னு சொன்னதா மெல்லிசா நினைவு டீச்சர். ஏன் கேட்கறீங்க?”

“அப்புறமா அவ அப்பாக்கிட்ட கேட்டுத் தெரிஞ்சுண்டேன். எழுதி வெச்சிருக்கேன். நில்லு. கொண்டு வரேன்” என்று ஏதோ இரண்டு நாட்கள் முன்பு நடந்த ஒன்றைப் பற்றிப் பேசுவதைப்போல் பேசிவிட்டு உள்ளே போனார்.

ஒரு காகிதத்துடன் வந்தார். அதில் எழுதியிருந்தது:

கிஆ ஜாணா கிவ் மர்ஹகய் கைஸா மர்ணா ஹோஹய் (குரு க்ரந்த் ஸாஹிப்ஜி - 555-4)
எனக்கென்ன தெரியும்? எப்படி நான் இறப்பேன்? எப்படிப்பட்ட மரணமாக இருக்கும் அது?

ஜய் கர் ஸாஹிப் மன்ஹு ந வீஸ்ரய் தா ஸஹிலா மர்ணா ஹோஅய் (குரு க்ரந்த் ஸாஹிப்ஜி - 555-5)
என் மனத்தில் இறைவனை மறக்காதிருந்தால், என் மரணம் எளிதாகிவிடும்.

மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர்.

வெளியே கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டது.

டீச்சர் போய்க் கதவைத் திறந்ததும் ஒரு சீக்கியர் உள்ளே வந்து காலைத் தொட்டுக் கும்பிட்டார்.

“ப்ரேம் குமாரியின் அண்ணா” என்று அறிமுகப்படுத்தினார்.

கை குவித்தார்.

டீச்சர் அருகே வந்து கீழே அமர்ந்து, “ஜின்னி டீச்சர், “ஹரி ஸ்மரணே…” என்றார்.

“குரலே இல்லையே, ஜொகிந்தர். என்ன பாட?”

“இன்று அந்த நாள்” என்றார் குரலடைக்க ஹிந்தியில்.

கொஞ்சம் கரகரத்துத் தழுதழுத்துப் போன குரலில் டீச்சர் ரகசியம் சொல்வதுபோல் பாடினார்: “ஹரி ஸ்மரணே மாடோ நிரந்தர…”

டீச்சர் கையைத் தன் இரு கைகளால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டார் ப்ரேம்குமாரியின் அண்ணா. குமுறினார்.

சிதறல் ஓய்ந்தது.

தலையில் குளிர்ச்சி அலை ஒன்று பரவியது. செவியில் திடீரென்று ஒசை நின்றது.

கையிலிருந்து புத்தகம் விழுந்தது. குனிந்து எடுத்து நிமிர்ந்தபோது நாள்காட்டி கண்ணில் பட்டது. இன்றும் அந்த நாள். ப்ரேம்குமாரி ஜுல்காவுக்காக ஜானம்மா டீச்சர் பாடிய நாள்.

கொனட்டி

கட்டில்கள் மனிதர்களைக் கட்டில் வடிவத்திற்குத் தாங்குகிறது
கட்டில் வடிவத்தில் படுக்கிறார்கள் கட்டில் வடிவத்தில் புரளுகிறார்கள்
விழுந்தாலுமே பழக்கதோசத்தில் கட்டில் வடிவத்திலேதான்
விழுந்து கிடக்கிறார்கள்
எல்லாவற்றையும் கட்டிலுக்கேயான படுக்கை வசத்தில்
செய்துகொள்கிறார்கள்
குன்றுகள் மாதிரி உட்கார்ந்திருப்பவர்களைக் கட்டில்கள் இருக்கவிடாது
இரண்டு கைகள் நீட்டி செல்லங் கொஞ்சும்
மறுப்பேதும் சொல்லாமல் அவர்களும் கட்டில் வடிவத்தோடு சேர்ந்து
கொனட்டிக் கொள்வார்கள்
அதுவொரு மகா கொனட்டல்
எழுந்து போகையில் கட்டில்களையும் சேர்த்துத் தூக்கிப் போகிறார்கள்
புங்க மரத்தடியின் தரையைத் துண்டால் உதறி பிறகு
அந்தக் கட்டிலை அங்கே விரித்துக்கொள்கிறார்கள்
முதுகுக்குக் கீழே அவர்கள் வரைந்த கட்டில் அது
அவர்கள் வளர்த்த சொந்தக் கட்டில்
கட்டில்களும் இங்கிதத்துடன் நடந்துகொள்கின்றன
எழும்போது தங்கள் கால்களைத் தாங்களே மடக்கிக்கொள்கின்றன
படுக்கையில் தங்களைத் தாங்களே விரித்துக்கொள்கின்றன
பேருந்துப் பயணத்திலும் யாரையும் தொந்தரவு செய்வது கிடையாது
மிகுந்த நாசூக்கு அது
தன் பிரச்சினையைத் தானே பார்த்துக்கொள்கிறது
எங்கென்றாலும் அவர் சுயநலத்திற்கு அவர் விரித்து
அவர் படுத்துக்கொள்கிறார்
நமக்கு ஏன் இந்தப் பொச்சுக் காப்போ.

தரையிலை

தன்னுடைய மர வாழ்க்கையை முடித்துக்கொண்டு
எப்படியும் ஒரு இலை வீழுமென்பதால்தான்
இந்தத் தரை இவ்வளவு அகலம் போகிறது
அழுகின்ற குழந்தையைச் சமாதானம் செய்வித்தலில்
இந்த அகலம் போதவில்லையென்ற கசப்பு அனுபவம்
ஏற்கனவே தரைக்கு உண்டு
எனவே இந்த அகலத்தை நாம் மெச்சிக்கொண்டால்தான் உண்டு
இலைக்கேயான மிகச் சிறிய இடத்தைத் தாங்கி
இவ்வளவுதான் நானென
தரைக்கு இருப்பதெல்லாம் சாக்ஷாத் அந்த அவையடக்கமே
மற்றபடி மேலே போய் இலையைத் தாங்கவேண்டுமென்பதுதான்
தரையின் நீண்ட நாளைய கனவு
இதைச் சொல்லவில்லையே
வழியில் அந்தரத்தைப் புரட்டுவதுபோல
தரையையுமே அப்படி ஒருநாள் புரட்ட வேண்டுமென
இலைக்குமே ஒரு கனவு உள்ளது
ஒன்று இன்னொன்றுடையதை எங்கே பலிக்கவிடுகிறது
எப்பொழுதும் ஒரே மல்லுக்கட்டல்தான்
ஒரு இலை இப்பொழுது தரையில் கிடக்கிறது.

கட்டுக்கோப்பு

அந்தக் கதையில் இருட்டறையின் வழியாக ஒரு படிக்கட்டு தெரிய
எல்லாரும் அதில் இறங்க ஆரம்பித்தனர்
ஒரு இருட்டிற்கும் இன்னொரு இருட்டிற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை
ஆனால் இருட்டுகளுக்குக் கீழேயும் இருட்டுகளே இருப்பதால்
பயமாகத்தான் இருக்கிறதெனப் பேசிக்கொண்டே இறங்கினர்
யார் பேசியதெனத் தெரியவில்லை
கதையில் வருகிறவரின் குரலா இது என்ற குரலையுமே
அதனால் சந்தேகப்பட்டனர்
அந்தரத்தில் இருப்பது இருட்டா இல்லை நானா என்று
ஒரு குரல் வந்தது
குரல்கள் முதலில் இறங்கட்டுமென அதற்கு எல்லாரும் வழிவிட்டனர்
மேலும் இறங்க நினைத்தவர்கள் இருட்டின் கைகளைப் பிடித்து
மெதுவாக இறங்க
அங்கிருந்து கிளம்ப நினைத்தவர்கள்
இருட்டுகளின் கால்களைப் பிடித்துக் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தனர்
எல்லாருமே இருட்டில் படிக்கட்டு வழியாக இறங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம்
இதுதான் நிஜம்
ஆமோதித்துத் தலையை ஆட்டிய ஒருவர்
இருட்டைத் தெரியாமல் மேலும் கீழும் அசைத்துவிட
மொத்த இருட்டும் தலையில் சரிந்து விழுந்திடுமோ என்ற பயத்தில்
எல்லாரும் ஒரு கணம் அப்படியே உறைந்து நின்றனர்
இன்னும் எவ்வளவு நேரம் அய்யா உறைந்து நிற்கவேண்டும்
என்று ஒருவர் கேட்டுவிட்டார்
இந்த இடத்தில் கதையின் கட்டுக்கோப்புச் சத்தம் போட்டுச் சிரித்துவிட்டது
இருட்டறையின் வழியாகத் தெரிந்த படிக்கட்டில் எல்லாரும்
முதலிலிருந்து இறங்கினர்.

பெரிய கத்தி

மரத்தின் நூற்றுக்கணக்கான இடங்களிலிருந்து
நூற்றுக்கணக்கான பறவைகள்
ஒரே நேரத்தில் எழுந்து ஒரே மாதிரி பறந்தன
கத்தி மாதிரி என்பார்களே அப்படி
அப்படியொரு கத்தியை அதற்கு பின் நான் பார்க்கவேயில்லை
அதனால்தான் அதை நாமே பழகிக்கொள்ளலாமென
ஒரு இலையைப் பிடித்து ஆட்டத் துவங்கினேன்
பத்துப் பதினைந்து இலைகள் கொண்ட ஒரு இனுக்கை
இனுக்குகள் இனுக்குகளாகச் சேர்ந்த சிறிய கொப்பை
சிறிய கொப்புகளாக ஆன ஒரு பெரிய கிளையை
எல்லாத் திசைகளுக்கும் முளைத்த ஒரு மரத்தையே
ஆட்டிக்கொண்டிருந்தேன்
இவ்வளவும் செய்ய எனக்கு ஒரு நொடிதான்
விலக்கும்பொழுதுதான் இவ்வளவு நீளமாக உள்ளது
மற்றபடி வழக்கம்போல உள்ள நொடியே
பிடித்து ஆட்டுவது இப்பொழுதெல்லாம் அலுத்துவிட்டது
அதனால் பறவைகளைப் பார்த்தவாறு பறங்களென மட்டும் சொல்கிறேன்
அவை கத்தியை விரித்துக்கொள்கின்றன
தாணிப்பாறைச் சுனை மருங்கிருந்த ஒரு மரத்திடம் அன்றைக்குச்
சற்று பலத்துச் சொல்லிவிட்டேன் போல
சுற்றி நின்றுகொண்டிருந்த மரங்களெல்லாம் சேர்ந்து
தரையிலிருந்து விருட்டெனப் புடுங்கிக்கொண்டு பறக்க ஆரம்பித்தன
அப்புறமென்ன
அந்தரத்தில் நல்ல வாகான மரங்களாகப் பார்த்து ஏறிக்கொள்ளுங்களென
பறவைகளை அதில் ஏற்றிவிட்டேன்.

மரத்திலிருந்து விழுந்தவனை மாடு மிதித்தது போலாயிற்று. முதல் சுற்றில் விளைந்த தீம்புக்கு மருந்து தேடும் முன்பே இரண்டாம் சுற்று கோவிட் 19 அணுக்கமான உயிர்களையெல்லாம் அள்ளிக்கொண்டு போயிற்று. தொடரும் வாதைகள் அவலமாக நிலைத்திருக்கிறது. இதில் ஏழு சுற்றுக்கள் வேறு வருமென்கிறார்கள். கொடுஞ்சூழலில் நமது இன்றியமையாத கடமை சுய ஆரோக்கியம் பேணுவதுபோல சூழல் ஆரோக்கியத்தையும் பேணுவது.


புதிய ஆட்சி, பொருத்தமான நிர்வாகிகள் நம்பிக்கையாக இருக்கிறது. உரியவர்கள் உரிய இடத்தில் இருப்பது அவசியம். மேடுபள்ளங்களை இட்டு நிரப்புவதை ஆட்சியாளர்கள் சாமார்த்தியமாகக் கொள்ளாது மக்களுக்கான ஆட்சி நிலைபெற்று இருக்க ஆவண செய்துகொண்டே இருக்கவேண் டும். பட்டியல்கள், விளம்பரங்கள், பதாகைகள், வெளிச்சங்கள், பாராட்டு பத்திரங்கள் மீது நம்பிக்கை வைக்காமல் ஓட்டுப்போட்டு உக்கார வைத்த மக்கள் நலனில் சமரசமின்றி கருத்தை வைக்க வேண்டும். அன்றாடம்  அரசுக்கு துதி பாடாமல் தொன்மையான தமிழ்க்குடிகளாகிய நாமும் ஓயா தொழியாது அறிவு விழிப்போடு இருக்கும்படியான நடவடிக்கைகளை  மேற்கொள்ளவேண்டும்.


ஆடு அறுக்கும் முந்தியே அப்பாவெனக்கு புடுக்கு கறி என்னும் பிள்ளைகள் தாளில் எழுத்து விழும் முன்னே அதைப் படிக்க, பாராட்ட, அங்கீகரிக்க, ஆள் வேண்டுமென்கிறார்கள் அதுவும் வல்லிய கம்பெனி ஆள். பிள்ளைகளுக்குத்தான் பல்லூருகிறதென்றால் தோப்பன்மார்களாவது சித்தே நோகாமல் கடிக்க வேண்டாமா? முன்னேயாவது வலைப்பூக்களில் உருப்படியாக சிலர் எழுதிக்கொண்டிருந்தார்கள். முகநூல் வரும்படிக்கு அது மூன்று நான்கு வரியாயிற்று. இப்போதிந்த கிழடன் ஹவுசில் விடாது பதிமூன்று மணித்தியாலங்கள் கதைக்கிறார்கள். ஒரு பிரதியை எடுத்து தொடர்ந்து பதிமூன்று மணி நேரம் படித்த பாவிகளுண்டா? இன்றியமையாமை கருதி ஒரு ஆக்கம் குறித்து சிந்திக்க, கற்க, விமர்சிக்க, விவாதிக்க, எழுத, இத்தனை முனைப்புக் காட்டியிருக்கிறோமா? இதனால் சகலமானபேர்களுக்கும் சொல்லிக்கொள்வதென்னவென்றால் இலக்கியமென்பது படைப்பதன்று. வாய்க்குக் கேடாக வளவளவென்று பேசிக்கொண்டிருப்பது.


தளத்தில் இப்போதியங்குகிற இளையவர்கள் தனக்கு மூத்தவர்களோடும் அவர்தமக்கு மூத்தவர்களோடும் மனம் திறந்த இலக்கிய உரையாடல் தன்னை வேண்டுவது வாஸ்தவம்தான். ஆனால், அவர்களோ குரங்கானத்தை மருந்துக்குக் கேட்டாலது மரத்துக்கு மரம் தாவுகிறதைப்போல முறைத்துக் கொண்டும் விரைத்துக்கொண்டும் ஏற்ற கூடாரம் நமக்கெதுவென்றே தேடித் திரிகிறார்கள், வருங்காலம் பிள்ளைகள் கையில் என்று கருதாது.

(தம்பிகளும் லேசுப்பட்டவர்களல்லர் அவர்களும் பெட்ரோமாக்ஸ் லைட்டேதான் எரியவேண்டுமென்கிறார்கள். கற்றாரைக் கண்டு காமுறுவதில்லை. விகல் பம் இன்றி இடைப்பட்டபேர்களிடம் உரையாட இணக்கம் காட்டுவதில்லை. கூடாரத்து தலைவர்களே வந்துதான் செவ்வெண்ணை வைக்கவேண்டுமென்று அடம் பிடிக்கிறார்கள்.)

விளையாட்டு முசுவில் உள் நுழைந்து குறுக்கு சட்டத்தைச் சாய்த்தால் வீதியில் ஒடியெடுக்கும் நெச வாளி பழுக்க முதுகிலறைவார். தறிக்குழியில் மிதி பலகையை உடைத்தாலும் முதுகுத்தோல் பெயர்ந்து விடும். ஒரு வண்டியைத் தள்ளி ஒன்பது வண்டியை உடன் சாய்த்தால் சைக்கிள் கடை மணியக்காரர் திருப்புளியில் கைமுட்டியை உடைப்பார். கிணற்றடியில் உக்கார்ந்து பேத்திக்கி பேன் ஈத்தும் கெண்டிக்கார கிழவியின் பின்புறம் சென்று சிண்டுப் பிடித்திழுத்து கீழே தள்ளினால் கன்னம் ஓய் என்க காது காதாய் அப்பு விழும். பூவாயா வீட்டு முற்றத்தில் அங்காயா புடைத்த சாமைத் தவிட்டில் காலிட்டு விளையாடும் நாய்க்குட்டிக்கும்  உலக்கைத்தடியில்  ஓரிடி  விழும்...

ஜூலை மாத அரங்காற்றுகை ஒன்றில் பாஞ்சாலி சபதம் கூத்து வைத்திருந்தோம் பென்னாகரம் அருகிருந்த கரியப்பன அள்ளி  கிராமத்தில். வீட்டுக்கு விலக்காகி அந்தப்புறமிருக்கும் பாஞ்சாலியை கௌராதிகளின் தலைவன்  துரியோதனன் தன் தம்பியாகிய வீரப்புலி துச்சாதனனை விட்டு சபைக்கிழுத்து வந்து துகிலுரிந்து மானபங்கம் செய்யப் பணிக்கிறதுபோலான ஒரு காட்சி. தமையன் சொல்லை தலைமேல் வைத்து, கொலுவிலிருந்து குதித்தோடிச் சென்று, அவமரியாதையான வார்த்தைகள் பேசி அழைக்கிறான் அவன் பாஞ்சாலியை. சிறுவன் சொல்லை செவிமடுக்காமல் அவளிருக்க, சிகையைப்பிடித்து இழுக்கப்போகிறான் துச்சாதனன். எட்டி அவர் பாஞ்சாலி வேடதாரியின் சிகையைப் பிடித்தாரோ இல்லையோ எங்கிருந்தோ வில்லில் இருந்து புறப்பட்ட அம்பு போல சீறிப்பறந்து வந்தாளொரு அம்மை. எகிறிப்பிடித்தாள் வீரப்புலியின் குரல்வளையை. அவளை விலக்கி சபைக்கு அப்புறம் கொண்டு செல்வதற்குள் நான்கு ஆகிருதியான ஆடவர்களுக்கு நாக்கு தள்ளிவிட்டது. பார்க்க பூஞ்சையான பெண்மணி, பத்து தினங்கள்கூட ஆகியிருக்கவில்லை அவளுக்கு கர்ப்பப்பையில் அறுவை சிகிச்சையாகி. நோய்மையுற்ற உடல்,  நலிந்த சிந்தனை.  காட்சி வழி ஒரு அத்துமீறல் அவளுக்குள் ஓர் உணர்வு  தாக்கத்தைத்  தப்பாமல்  உண்டு  செய்கிறது.

வினையில் ஒன்றியிருக்கும்போது நிலைக்கு ஊறு விளைந்தாலங்கு எதிர்வினை பிறக்குமென்பதே விதி. உப்புப் போட்டுத் தின்பவர்கள் உடம்பில்

நல்ல உணர்த்தி உள்ளவர்கள், செய்யும் காரியமும் அதுவே. நம்மவர்கள் நாடி செத்தவர்கள். எசக் கற்றவர்களை வசக்கு வசக்கு என்றால் அவர்கள் என்னதான் செய்வார்கள். அல்ப ஜகவாசம் பிராண ஜங்கடம்.


எழுத்தொன்றும் மகத்துவமில்லை. எழுதி இங்கே புரட்சி விளையாது. ஏன் அது அரை வயிற்றுகஞ்சிக் கூட வார்ப்பது உண்மையில்லை. எழுத்தால் ஆவித் துறந்தவர்கள் இங்கே வைத்துவிட்டு போனதைப் பார்க்கில் நாம் பண்ணுவது எள்ளளவும் காணாது. இந்தப் புரிதல் உள்ளவர்கள், இலக்கியத்தை இலக்கியமாகவும், கலையை கலையாகவும், நோக்கும் பக்குவம் உள்ளபேர்கள், உணர்வாளர்கள், செயற் பாட்டாளர்கள் இவர்களுடன் உடன் உழைக்கவே மணல்வீடு அவா கொண்டிருக்கிறது. பேரிடரில் இயற்கையுடன் கலந்த அன்பர்கள் நண்பர்கள் யாவற்றைப்பேர்களுக்கும் மணல்வீடு தனது நெஞ்சார்ந்த அஞ்சலிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறது.

7. Waiting

Plinio Apuleyo Mendosa

(மார்க்வெஸ்-மென்டோசா உரையாடல் நூலில் சில அத்தியாயங்களில் உரையாடல்கள் இல்லை என்பது முக்கியத் தகவல். அதை மென்டோசாவே தன் சொந்த விவரணையில் எழுதியிருக்கிறார்.)

7. காத்திருப்பு

லினோடைப் யந்திரங்கள் நிற்பட்டிருக்கவும்தரைத் தளத்திலிருந்த ரோட்டரி அச்சு இயந்திரங்களிலிருந்து துயரமிகு மூச்சுத்திணறலும் தேம்புதலும் உயர்ந்தெழுந்துகொண்டிருந்த சமயத்தில், இரவு அடுத்த இரவாகப் பரன்கியாவிலுள்ள எல் ஹெரால் டோவின் 1 வெறுமையான எடிட்டோரியல் அலுவலகங்களில் பணி புரிந்தவாறு, அவர் அந்த முதல் நாவலை ஒரே மூச்சில், ஒரு மௌனமான வெறியில்எழுதினார். காலி டெஸ்க்குகளின் மீதாகக் கூரையிலிருந்து காற்றாடிகள் வெப்பத்தைச் சமாதானப்படுத்த பயனற்று முயன்றவாறு சுழன்றன. க்ரீமன் தெருவிலிருந்த2 மதுபான விடுதிகளிலிருந்து உரத்த, கரகரப்பான இசை காற்றில் மிதந்து வந்தது. களைத்துப் போய் ஆனால் பளிச்சென்ற விழிப்புடன், மெக் கோந்தோவின் பாத்திரங்களும் படிமங்களும் அவரதுதலையில் இன்னும் வேகமாய்ச் சுழன்றுகொண்டிருக்க, கேப்ரியல் தட்டச்சு யந்திரத்திலிருந்து எழுவதற்கு ஏறத்தாழ விடியற்காலம் ஆகியிருக்கும். புதிய தாய் எழுதிய பக்கங்களை அவர் ஒரு தோல் உறையில் போட்டுவிட்டு அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வருவார். வெளியே, அவர் சதுப்பு நிலங்களின் வெதுவெதுப்பான வாசனையிலும் பழக்கத்திற்கு ஆளான வகையில் நகரத்தில் ஊடுருவிப் பரவி யிருக்கும் அழுகிய பழங்களின் வாசனையை சுவாசிப் பார். ஏதோ ஒரு மதுபான விடுதியின் வாசலுக்குள் ஒரு குடிகாரன் தடுமாறிச் செல்வான். கைப்பிரதிகளைத் தனது கைக்கடியில் வைத்துக்கொண்டு, கேப்ரியல் இரவின் அந்த நேரத்தில் பிச்சைக்காரர்கள் மற்றும் குப்பைகளைத் தவிர அது வெறிச்சோடியிருக்கும் பிளாஸா சான் நிக்கொலஸை3 கடந்து,நோட்டரிகள் இருந்த அந்தத் தெருவின் கோடிக்குவேசியர் ‘விடுதிக்குச்’ செல்வார். ஒவ்வொருஇரவும், ஒன்றரை பெசோவுக்கு ஒரு வித்தியாசமான அறை (அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொல்லப் போனால், வேறு வேறு காம்ப் கட்டிலும் மெல்லிய அட்டைப் பிரிப்பாலான சுவர்களும்) அவருக்காக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

அந்தச் சூழ்நிலையில்தான், அவரது முதல் நாவ லான இலைப்புயல் பிறந்தது. அது மெக்கோந்தோ வின் ஏக்கம் மற்றும் பாழ்பட்டநிலை அனைத்தையும் ஏற்கனவே வெளிப்படுத்திய சக்தி வாய்ந்த புத்தகமாக இருந்தது. அப்புறம் லத்தீன் அமெரிக்காவில் அவருக்குத் தகுதியான வகையில் ஒரு பெயரை ஏற்படுத்தியிருக்கவும் வேண்டும். ஆனால் அது நிகழ்ந்தவிதம் இப்படி அல்ல. அங்கீகாரம், புகழ், அல்லது ஒரு நல்ல புத்தகத்தை - அல்லது அவரது விஷயத்தில் நான்கு நல்ல புத்தகங்கள் - எழுதியபோது ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் எதிர்பார்க்கும் வெகுமதி என்று நீங்கள் அழைக்க விரும்பும் எதுவும், மிகப்பல வருடங்கள் கழித்து, முதலில் போனஸ் அயர்ஸிலும், பிறகு லத்தீன் அமெரிக்காவிலும், அப்புறம் இறுதியாக உலகின் பிற பகுதிகளின் ஊடாகவும் அவரது ஐந்தாவது புத்தகமான ஒரு நூறு ஆண்டுகளின் தனிமை, அவரே ஆச்சரியப்படும்படி சூடான கேக்குகள் போல விற்கத் தொடங்கியது வரைக்கும் வரவில்லை.

இதற்கிடைப்பட்ட காலத்தில் காத்திருப்பு  நீண்ட தாகவும்  கடினமானதாகவும் இருந்தது. அவர் பொறுமையுடன் காத்திருந்தார், ஒருவேளை ஒரு வகையான வெறுப்புடன் இருக்கலாம், இருப்பினும் தவிர்க்க இயலாத பிரச்சினைகளாலும் சந்தேகங்களாலும்அவர் முற்றுகையிடப்பட்டிருந்தார்.

இலைப்புயல் வெளியிடப்படுவதற்கு முன் ஐந்து வருடங்கள் கடந்திருந்தன. அவர் தன் புத்தகத்தை அளித்த ஒரு சில வெளியீட்டாளர்கள் தொடக்கத்தில் அதில் எந்தவிதமான ஈடுபாடும் காட்டவில்லை. ஸ்பானிய விமர்சகரும், எடிட்டோரியல் லோசாதா4வின் ஆலோசகரில் ஒருவருமான கில்லர்மோ த டோரே 5, ஒருவகையான கவித்துவ ஈர்ப்பினைத் தவிர, அதை ஒரு நாவல் என்று சிபாரிசு செய்யும் படியான எதையும் அவர் அதில் காணவில்லை என்ற ஒரு சுரீரென்ற குறிப்புடன் நிராகரித்தார். தவிர ஒரு பொறுப்பினை தனதாக எடுத்துக்கொண்டு அதைஎழுதிய எழுத்தாளர் வேறு ஒரு தொழிலை மேற்கொள்ளுமாறு கடமைப் பற்றுடன் சிபாரிசும் செய் தார். இந்தச் சமயத்தில், பொகோட்டோ செய்தித்தாளான எல் எஸ்பேக்டேடரில்6 மார்க்வெஸ் ஒருநிருபராகப் பணியாற்றத் தொடங்கியிருக்கவும்  இலைப்புயல் நாவலை தன் சொந்த செலவில் நண்பர்களின் உதவியுடன் பொகோட்டாவின் ஒரு சுமாரான அச்சகத்தில் அச்சிட்டு வெளியிடவும் செய்தார்.

உள்ளூர் புத்தக மதிப்புரைகள் நன்றாக அமைந்திருந்த போதிலும், எல் எஸ்பெக்டேடரில் கேப்ரியல் எழுதிக்கொண்டிருந்த கட்டுரைகள் பெற்றதைவிடக் குறைவான கவனத்தையே அது பெற்றது. அந்தச் செய்தித்தாளின் பதிப்புகளில் அவரது ‘கப்பல் தகர் வடைந்த கடலோடியின் பயணம்’7, அல்லது சைக்கிள் ஓட்டும் சேம்ப்பியனின் வாழ்க்கை பற்றிய தொடர் போன்றவை உடனடியாக விற்றுத் தீர்ந்தன.

ஆக ‘எல் எஸ்பெக்டேடர்’ அவரை ஐரோப்பா விற்குத் தங்களது நிருபராக அனுப்பி வைத்த அச்சமயத்தில் கேப்ரியல் கொலம்பியாவில் ஒரு பிரபல மான பத்திரிகைக்காரராக இருந்தார், ஆனால் அவர்இன்னும் அறியப்படாத எழுத்தாளராகவே இருந் தார். 1955ஆம் ஆண்டின் குளிர்காலத்தின் போது அவர் சென்று சேர்ந்த குஸாஸ் சாலை 8 யிலிருந்த ஹோட்டல் டி பிளான்டர்ஸ் 9 விடுதியின் பெண் உரிமையாளரைப் பொறுத்தவரை கேப்ரியல் வெறும்‘ஏழாவது மாடியிலிருந்த பத்திரிகைக்காரர்’ 10 என்ப தாகவே இருந்தார் - ஹோட்டல் உரிமையாளர் எப் பொழுதெல்லாம் கேப்ரியலின் புகைப்படத்தைப் பத்திரிகைகளில் பார்க்கிறாரோ அப்பொழுதெல்லாம்  இன்னும்  இருக்கிறார்.

இந்தச் சமயத்தில்தான் நான் அவரைச் சந்தித்தேன்.  ரிஷப ராசி உச்சநிலையில் அவரது வாழ்க்கையைப் பிடித்திருந்தது இப்போது, ஆனால் அந்த நாட்களில் தனது உள்ளுணர்வின் ராடாரால் வழிநடத்தப்பட்ட ஒரு பாதுகாப்பற்ற மீனராசிக்காரராய் இருந்தார். அவர் ஒல்லியாகவும் ஒரு அல்ஜீரிய தேசத்தவரைப் போலவுமிருந்தார் - அது உடனடியாக அவர் மீது போலீசாருக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தவும் அல்ஜீரி யர்களையே கூடக் குழப்பவும் செய்தது. புனித மிஷல்அகலநெடுவீதியின் 11 நடுவில் அவரை நிறுத்தி அவரி டம் அரேபிய மொழியில் உரையாடுவதை வழக்கமாகக்கொண்டிருந்தார்கள். மூடுபனியும் கல்பாவப் பட்ட பெருங்கடலாகவும் இருந்ததான அந்த பாரிஸ்நகரில், மொழியைப் பற்றிய எந்த அறிதலுமற்று, தன் திசையைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றுகொண்டிருந்த போது நாள் ஒன்றுக்கு மூன்று பாக்கெட் சிகரெட்டு கள் வீதம் பிடிக்கும் பழக்கத்தில் இருந்தார். அல்ஜீரி யாவில் அப்பொழுது போர்க்காலமாக இருந்தது, பிரேஸன்ஸின் 12 முதல் பாடல்கள் வந்திருந்த, மெட் ரோக்களிலும் நுழைவுவழிகளிலும் காதலர்கள் வெறித்தனமாய் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்த காலமாக இருந்தது. புதாபெஸ்ட்டுக்கு முன்பு, அந்தநாட்களில் நாங்கள் ஒரு ‘வெஸ்ட்டர்ன்’ 13 திரைப்படத்தைப் பார்ப்பதைப்போல அரசியல் உலகைப் பார்த்தோம். நல்லவர்கள் சோஷலிஸத்தின் ஒரு பக்கமும், கெட்டவர்கள் இன்னொரு பக்கமுமிருப்பதை யும் பார்த்தோம்.

நீண்ட காலத்திற்கு முன்பல்ல, நாங்கள் குஜாஸ் 14 சாலையில் அவர் வசித்துவந்த மோட்டு மச்சறைக்குத் திரும்பச் சென்றது. சோர்போர்ன் கடிகாரம் இன்னும் மணி நேரத்தை அடித்து அறிவிக்கும் ஆனால் அங்கே ஆர்ட்டிசோக் 15 விற்பவர்கள் இனியும் காலைத் தெருக் களைத் தம் துயரார்ந்த கூவல்களால் நிறைக்காதலத்தீன் குடியிருப்புப் பகுதியை நோக்கி ஜன்னல் திறக்கிறது.

கேப்ரியல் இந்த அறையில், சூடாக்கும் ரேடி யேட்டருக்கு சாய்த்து தன் முழங்கால்களை வைத்த படி அமர்வார், அவரது காதலி மெர்ஸிடஸின் புகைப்படம் கண்பார்வை உயரத்தில் சுவற்றில் ஒட்டப்பட்டிருக்கிறது, ஒவ்வொரு இரவும் விடியும் வரை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் எழுதத் தொடங்கிய அந்த நாவல் பிறகு தீவினைக் காலத்தில் 16 என்றாயிற்று, ஆனால் தொடங்கிய சமயத் திலேயே அவர் அதை நிறுத்த வேண்டிதாயிற்று.ஒரு பாத்திரம், தன் உள்நாட்டுப் போர் ஓய்வூதியத்தொகைக்காகப் பயனற்று காத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு வயோதிகக் கர்னல், தனக்கென இன்னும் கூடுத லான இடத்தைத் தரும் பொருட்டு இடையீடு செய் தார் - ஒரு புத்தகம் (அளவுக்கு). கேப்ரியல்அந்தப் புத்தகத்தை எழுதினார். கர்னலுக்கு யாரும் எழுதுவதில்லை நாவலை தீவினைக்காலத்தில் நாவலுக்கான வழியைச் சரி செய்யும் பொருட்டுப்பாதியும், அவரது தினசரி பதற்றங்களை இலக்கியத்தின் வழியாகப் பேயோட்டுவதற்காகவும் பாதியும் எழுதினார். அவரது புத்தகத்தில் உள்ள பாத்திரத்தைப் போல் அவரது அடுத்த நேர உணவுஎங்கிருந்து வருகிறது என்பதை என்றுமே அறியாதிருந்தார். அவருமே கூட எப்பொழுதும் ஒருகடிதத்திற்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார், அது என் றுமே வந்து சேராதிருந்த, பணத்துடன் கூடிய ஒரு கடிதம்.

ஈக்கோல்ஸ் 17 தெருவிலிருந்த ஒரு கபேயில் நாங் கள் சேர்ந்து வாசித்த லா மாண்  18 என்ற செய்தித் தாளின் ஒரு மூன்று வரி செய்தியின் மூலமாய் அவரது பணப்பிரச்சினைகள் தொடங்கின - கொலம்பியாவில் ஆட்சியில் இருந்த சர்வாதிகாரியான ரோஹாஸ் பினிய்யா 19 கேப்ரியலின் செய்திப் பத்திரிகையான ‘எல் எஸ்பெக்டேடரை’ மூடிவிட்டிருந்தார். ‘அது அவ்வளவு மோசமாக இருக்காது’ என்றார் கேப்ரியல். ஆனால், நிஜத்தில் அது அப்படித்தான் இருந்தது. அவ ரது கடிதங்களுடன் காசோலைகள் வருவது நின்றுவிட்டது. மேலும் ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு அவரால் ஹோட்டலுக்குப் பணம் தர இயலவில்லை.பிரேஸன்ஸ் தொடர்ந்து தன் பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார், இளம் காதலர்கள் மெட்ரோக்களில் தொடர்ந்து முத்தமிட்டுக்கொண்டார்கள், ஆனால் பாரிஸ் அவருக்கு அதே பாரிஸாக இருக்க வில்லை. சூடான உணவும் நெருப்பின் அருகில் ஓரிடமும் ஒருவருக்கு எண்ணத் துணியவியலாத அற்புதங்களாக ஆன, பல்வேறு லத்தீன் அமெரிக்கர்கள் அறிந்திருந்ததுபோல, ஒரு கீழ்த்தரமான, குளிரில் உறையும் அறைகளையும்  கிழிந்த குளிராடைகளை யும்  கொண்ட  கடினமான   நகரமாக   ஆனது.

பரன்கியாவில் அவரது வறுமை காட்சித் தன்மையான ஒரு பக்கத்தினைக்கொண்டிருந்தது. மேலும் எப்படியிருந்த போதிலும் ஒப்புநோக்கக் கூடியதாய் இருந்தது - அவருக்கு எல்லா இடங்களிலும் நண்பர்கள் இருந்தனர், அவருடைய ஹோட்டலுக்கு அந்த வேசியர் மற்றும் காவலாளியின் ஆச்சரியத்திற்குள்ளாகும்படி கவர்னரே கூட ஒரு காரை அனுப்பி வைப்பதை வழக்கமாகக்கொண்டிருந்தார். கரீபியன் பிரதேசம் மனிதத்தன்மை மிக்கது. முதுசொல் சொல் வது போல் ‘இரண்டு பேர் சாப்பிடும் இடத்தில் மூவராலும் சாப்பிட இயலும்’. இதற்கு மாறாகப் பாரிஸ்வறுமைக்குத் தன் இதயத்தைக் கடினமாக்கிக் கொண்டுவிடுகிறது. மெட்ரோவில் ஒரு காசுக்காகஅவர் கையேந்த வேண்டி வந்தபோது கேப்ரியல் இதை மிக நன்றாகவே புரிந்துகொண்டிருந்தார். அவர்அதைப் பெற்றார், ஆனால் அதை வெடுவெடுப்பான விதத்தில் அவர் கையில் போட்ட அந்த மனிதன் அவரது  விளக்கத்தைக்  கேட்கக்  காத்திருக்க வில்லை.

கேப்ரியல் ஒரு முறை சொன்னார், மற்ற எல்லா வற்றையும் மிஞ்சிவிடக்கூடிய அளவுக்கு அவர்வாழ்ந்த ஒவ்வொரு நகரமும் அவர் மனதில் ஒரு தூக்கலான ஒரு சித்திரத்தைச் செதுக்கியிருக்கிறது என்று. பாரிஸ் பற்றிய அவரது சித்திரம் மிகவும் துயரமான ஒன்று. “அது ஒரு நீண்ட இரவாக இருந் தது, காரணம் எனக்கு உறங்குவதற்கு எந்த இட மும் இருக்கவில்லை. பெஞ்சுகளின் மேல் அமர்ந்து தூங்கிவிழுந்தபடி, மெட்ரோ ரயிலின் நெருப்புத் தாங்கும் குறுக்குச் சட்டத்திலிருந்து கடவுள் கிருபையுடன் வெளியே அடித்த நீராவியால் என்னைக் கதகதப்பாக்கிக்கொண்டும், போலீஸ்காரர்கள் என்னை ஓர் அல்ஜீரியன் என்று நினைத்து அங்கிருந்து தள்ளி விடுவார்கள் என்பதால் அவர்களைத் தவிர்த்தவாறும் நான் நேரத்தைக் கடத்திக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென விடியலில் செய்ன் நதி ஓடுவதை நிறுத்தியது, வேக வைக்கப்பட்ட காலிபிளவரின் வாசனைமறைந்தது. அப்புறம் ஒரு கணம் ஒளிர்வு மிகுந்தஇலையுதிர்காலச் செவ்வாய்க்கிழமை மூடுபனியில் ஒரு காலியான நகரத்தில் உயிர் வாழ்ந்துகொண் டிருந்தவன் நான் ஒருவன் மட்டுமேவாக இருந் தேன். அப்பொழுதுதான் அது நிகழ்ந்தது. நான்பாண்ட் செய்ன்-மிஷலைக் 20 கடந்து சென்றுகொண் டிருந்தபோது, ஒரு மனிதனின் காலடி ஓசைகளைக் கேட்டேன். நான் மூடுபனியின் ஊடாய், அவன் ஒருஅடர்த்தியான ஜாக்கெட் அணிந்து, பாக்கெட்டு களில்  திணித்த கைகளுடன், அப்பொழுதுதான்வாரிய தலைமுடியுடன் இருந்த அந்த நொடியில் பாலத்தைக் கடக்கும்போது அந்த மனிதனின் வெளிர்ந்த முகத்தைப் பார்த்தேன். அவனது எலும்பான முகத்தை ஒரு வினாடி கவனித்தேன். அவன் அழுதுகொண்டிருந்தான்.”

அவரது இரண்டாவது புத்தகமான கர்னலுக்கு யாரும் எழுதுவதில்லை இந்தக் காலகட்டத்தின்  குழந் தை. ஆனால் எந்தக் கதவுகளையும் அது அவருக் கும் கூடத் திறந்துவிடவில்லை. மஞ்சள் நிறத்தாளில் தட்டச்சுச் செய்யப்பட்ட கைப்பிரதியின் நகலை நான் கொஞ்ச காலத்திற்கு  வைத்திருந்ததை  நினைவு கூர்கிறேன். நான் அதை அவர்கள் வெளியிட உதவியிருக்க முடிந்திருக்கக்கூடிய மிக முக்கியமான மனிதர்களிடம் காட்டினேன், ஆனால் அவர்கள் அதன்இலக்கியக் குணாம்சங்களைப் பற்றி அறியாதவர் களாய்த்  தோன்றினர்.

பாரிஸ் வருடங்களுக்குப் பிறகு, காரகாஸில்பத்திரிகை நிருபர்களாய் நாங்கள் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் கேப்ரியல் தொடர்ந்து இரவிலும் ஓய்வு நேரங்களிலும் எழுதிக்கொண்டிருந் தார். அவர் அப்பொழுது எழுதிக்கொண்டிருந்த புத்தகம் பெரிய அம்மாவின் இறுதிச் சடங்கு 20 ஆனால் எவர் ஒருவரும் காரகாசுக்கு எதிர்பாராதுவந்துவிட்டிருந்த அந்தப் பத்திரிகை நிருபருக்குப்பின்னாலிருந்த சிறந்த எழுத்தாளனை இன்னும்கண்டுகொண்டிருக்கவில்லை. புலம்பெயர்ந்தவர்களின் நகரமான, விண்ணை முட்டும் கான்க்ரீட் சாலை களுக்கும் கண்ணாடிக் கட்டிடங்களுக்கும் பின்னால்அதற்கொரு ஆன்மா இல்லாதிருந்த, வெற்றியானது மில்லியன் கணக்கான பொலிவார் பணத்தில்அளக்கப்படும் காரகாஸிற்கு 21, ஏற்கனவே புனிதப்படுத்தப்படாத திறமையைத் தேடுவதற்கு நேரமில்லை. இன்றைய கார்சியா மார்க்வெஸ்ஸின் மீது அளவுக்கு மிஞ்சி குணத்துடன் இருக்கும்காரகாஸ் ஆனது. அந்தக் காலகட்டத்தில் மெலிந்த,நிலைகொள்ளாத, முப்பத்தி மூன்று வயதான, அவ்வளவு அற்புதமான கட்டுரைகளை எழுதிவிட்டு ஆனால் பயனின்றித் தன் கதைகளைச் செய்தித்தாள் களின் போட்டிகளுக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருந்த நிருபரை  அறிந்திருக்கவில்லை.

இந்தக் காத்திருத்தல் பிறகு பொகோட்டோவில் தொடர்ந்தது. அவரும் நானும் சேர்ந்து க்யூப செய்தி ஏஜென்சியான ப்ரென்ஸா லட்டீனாவின் உள்ளூர் அலுவலகத்தை நடத்திக்கொண்டிருந்தபோது அவர் இன்னும் இரவில் எழுதிக்கொண்டிருந்தார் (தீவினைக்காலத்தில் நாவலுக்குத் திரும்பியிருந்தார்). அந்த சமயத்தில்தான் அவரிடம் அதன் எடிட்டர்கள் அனுமதி கேட்கவோ அல்லது பணம் எதுவும் தரவோ செய்திருக்காத ஒரு இலக்கியப் பத்திரிக்கையில் கர்னலுக்கு யாரும் எழுதுவதில்லை வெளிவந்தது. அத்தனை வெளியீட்டாளர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு கையெழுத்துப் பிரதியை அச்சிடுவதென் பதே ஒரு தாராளமான அங்கீகாரம்தான் என அவர்கள் உண்மையிலேயே எண்ணினார்கள். உள்ளூர்விமர்சகர்கள் அதை நன்கு ஏற்றுக்கொண்டனர், வாஸ்தவமாக, குறுகிய காலத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் ‘எஸ்ஸோ கொலம்பியானா’ 22 என்ற எண்ணெய் நிறுவனத்தினால் GF ஆதரவு செய்யப்பட்ட ஒரு தேசிய விருதைப் பெற்ற தீவினை காலத்தில்நாவலை  வரவேற்றதைப்  போன்று.

எவ்வாறாயினும், அது ஒரு எளிமையான வெற்றி.குறைந்த எண்ணிக்கை அளவிலான பிரதிகள் மட்டுமே அச்சிடப்பட்டன, ராயல்ட்டி மிகவும் குறைந்த பட்சமாய் இருக்கவும் புத்தகங்கள் உள்ளூரிலிருந்த சிறிய வட்டத்திலான வாசகர்களை மட்டுமே எட்டவும் செய்தது. அவரது நெருங்கிய நண்பர்கள் வட்டத்தைத் தவிர கொலம்பியாவுக்கு வெளியிலும் நாட்டின் உள்ளேயும் எவருமே கார்சியா மார்க் வெஸ்ஸைத் தெரிந்திருக்கவில்லை, அவர் ஆகிருதி மிக்க ஒரு எழுத்தாளர் என்பதைவிடப் பிரதேச இலக்கியத்தின் சிறந்த வியாக்கியானக்காரர் என்றே எண்ணப்பட்டார். பொகோட்டா நகரம் மேல் வர்க்க மனிதர்களை அவர்கள் அணியும் உடைகளை வைத்தும் அவர்களின் குடும்பப் பெயர்களை வைத்தும்எடை போட முனைகிறது, மேலும் அதற்கு அவரதுகடற்கரையோரப் பிரதேசத்துப் பூர்வீகத்தை, அவரது கட்டை தாடியையும் சிவப்பு சாக்ஸையும்முள்கரண்டிகளுக்கும் மீன்வெட்டும் கத்திகளுக்கு மிடையிலிருந்த வேறுபாட்டினையும் டிஸர்ட் 23 கத்திகளுக்கும் முள்கரண்டிகளுக்குமிடையிலிருந்த வித்தியாசத்தையும் தெரியாத அவரது இயலாமையையும் கூட அசட்டை செய்ய  இன்னும்  தயாராக  இல்லை.

கொண்டிருத்தலுக்கும் இருத்தலுக்குமான வினைச் சொல்லினை லத்தீன் அமெரிக்கப் பூர்ஷ்வாக்கள் குழப்பிக்கொள்கின்றனர் என, ஒரு நல்ல காரணத் துடன் இது அடிக்கடி சொல்லப்படுகிறது. நீங்கள் என்னவாக இருக்கிறீர்களோ அதைவிட நீங்கள் எதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறீர்களோ அதுதான் பொருட்படுத்தலுக்கு உட்படுகிறது. கேப்ரியலுக்கு அதே மாதிரியான அந்த ஹோட்டல்களில் தங்கி, அதே மாதிரியான ரெஸ்டாரென்ட்டுகளில் லாப்ஸ்டர்களைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு - அவர்களைப் போன்றோ அல்லது அவர்களை விடச் சிறப்பான முறையிலோ - மதுவின் சரியான வெப்பநிலையை, வெண்ணெய்களின் வகை வரிசைகளை, நியூயார்க், பாரிஸ் மற்றும் லண்டனில் காண்பதற்கான இடங் களையும் பாராட்டுவதற்கு முடிந்தபோது, அவருக் கான கதவுகளை அவர்கள் திறந்தார்கள், அவர்களின் விஸ்கியை அருந்த அவர் ஒப்புதல் செய்ததை ஒருமரியாதையாக எடுத்துக்கொள்ளவும் ஒரு நூறு ஆண்டு களின் தனிமை நாவலின் ஆசிரியரின் இடதுசாரிக் கண்ணோட்டங்களையும் பிடல் காஸ்ட்ரோவுக்கான அவரது ஆதரவினையும் அவர்கள் கண்டும் காணாமலும்  விட்டுவிடவும்  கூடச்செய்தார்கள்.

ஆனால் அந்த நாட்களில் அல்ல. இன்னும் அல்ல.வெளியிடப்பட்ட அவரது புத்தகங்களுக்கு அப்பாற்பட்டும் (வேராகுரூஸ் பல்பலைக்கழக வெளியீட்டின் வாயிலாகப் பெரிய அம்மாவின் இறுதிச்சடங்கு வெளியிடப்பட்டிருந்தது எண்ணிக்கையை நான்காக ஆக்கியிருந்தது) காத்திருப்பு கூடுதலாய் சில ஆண்டுகளுக்குத் தொடர்ந்தது. ப்ரென் ஸாலட்டீனா பத்திரிகையால் அவர் நியூயார்க்குக்கு அனுப்பப்பட்டபோது, பகல்நேரத்தில் பத்திரிகையாளனாகவும் இரவுநேரத்தில் அவரது ஹோட்டல் அறையில் எழுத்தாளனாகவுமான இரட்டை வாழ்க்கை தொடர்ந்தது. பலவிதங்களில் அது அவருக்குச் சிரமமான ஒரு காலகட்டமாய் இருந்தது. அவருக்கு ஒரு மனைவியும்மகனும் இருப்பதையும் அவர்கள் தாக்குதலுக்குஆளாகக் கூடுமென எச்சரித்த நியூயார்க்கிலிருந்தபுலம்பெயர்ந்த கியூப நாட்டவர்களிடமிருந்து அவருக்குத் தொலைபேசி மிரட்டல்கள் வர ஆரம்பித்திருந்தன. ஏதாவது தாக்குதல் வந்தால் சமாளிக்க, அவர் எழுதும் சமயத்தில் கை எட்டும் தூரத்தில் ஒரு இரும்புத் தடியை எப்போதும் வைத்திருந்தார். இதற்கிடையில் கியூபாவுக்கு உள்ளே ‘பிரிவினைவாதத்தின் வருடம்’ என்றழைக்கப்பட்டது தொடங்கி யிருந்தது. அரசின் நிறுவனங்களில் முக்கியமான பதவிகளைப் பழைய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அங்கத்தினர்கள் பிடிக்கத் தொடங்கினர். ப்ரென்ஸா லட்டீனாஒரு குறிப்பிட்ட பரிசாக இருந்தது. பத்திரிகைஏஜென்சியின் இயக்குநரான தனிநபர் வசீகரமும் நேர்மையும் கொண்ட இளம் ஜோர்ஜ் ரிக்கார்தோ மேஸெட்டி24 அவர்களை எதிர்க்கவும் அப்புறம் அவரது பதவி பறிபோனவுடன் அவரது புரட்சிகரத் தீவிரத்தையும் பிரிவினைவாத கம்யூனிசத்தை நிராகரிப்பையும் பகிர்ந்துகொண்ட எங்களைப் போன்றோரும் அவருடன் சேர்ந்து ராஜினாமா செய்தோம். கேப்ரியலும்  அதைத்தான் செய்தார்.

(எனக்கு அந்த நிகழ்வு கியூபப் புரட்சிக்கு ஒரு இடையூறான திசைமாற்றமாக இருந்தது. கேப்ரியல் அதை அவ்வாறு பார்க்கவில்லை. அதன் வழியில் ஏற்பட்ட ஒரு விக்கல் என்று அவர் உணரவும் கியூப அரசின் மீதிருந்த உற்சாகத்தைக் குறையாமல் பார்த்துக்கொண்டார் என்றே நினைக்கிறேன், முன் நிபந்தனையற்ற ஏற்பினை அவர் கியூப அரசிற்கு அப் பொழுதுமோ அல்லது பிறகுமோ அளிக்கவில்லை என்றாலும் கூட.)

அவரது ராஜினாமா அவரை நியூயார்க்கில் வேலையோ அல்லது திரும்புவதற்கான டிக்கட்டோ இல்லாமல் ஆக்கியது. ஏதோ ஒரு அபத்தக் காரணத்தின் பொருட்டு - அவரது அபத்தங்களுக்கு ஒரு விதமான உள்மறைந்த, தூய உள்ளுணர்வுபூர்வமானதர்க்கம் இருந்தபோதிலும் - அவரது பாக்கெட்டில்இருந்த மகத்தான தொகையான ஒரு நூறு டாலர்களைச் செலவழித்து (அவரது முழு முதலீடு) அவர்தனது மனைவியையும் மகனையும் மெக்ஸிகோ வுக்குப் பேருந்தில் அழைத்துச் செல்ல முடிவு செய்தார்.

மெக்ஸிகோவில் அவரது முதல் வேலையை, ஒரு பெண்கள் பத்திரிகையில் துணை ஆசியரியராகப் பணி ஏற்ற அன்று அவரது காலணியின் அடிப்பாகம் கழன்று விழுந்துகொண்டிருந்தது. பத்திரிகையின் சொந்தக்காரர், அவர் ஒரு பிரபல திரைப்படத் தயாரிப் பாளரும் கூட, ஒரு மது அருந்தும் நிலையத்தில்சந்திக்க ஏற்பாடு செய்திருந்தார். கேப்ரியல் முதல் ஆளாக அங்கே போய்ச் சேர்வதென்றும் கடைசி ஆளாகக் கிளம்பிச் செல்வதென்றும் - அவரதுவாயைப் பிளக்கும் ஷ¨வின் நிலைமையை மறைப் பதற்கு வேண்டி - உறுதிகொண்டிருந்தார். அத்தனை வருட எழுத்திற்குப் பிறகும் அவர் அவரது முதல் நாவலை எழுத அமர்ந்தது போன்ற மிகத்துல்லியமான  அதே  நிலைமையில்   தன்னைக்  கண்டார்.

நான் வசித்துக்கொண்டிருந்த பரன்கியாவுக்கு அவர் மேற்கொண்ட பயணங்களின் ஒன்றின் போதிலா அல்லது நான் மெக்ஸிகோவுக்குச் சென்றஒரு பயணத்தின் போதிலா என்று என்னால் சரியாக ஞாபகப்படுத்த முடியவில்லை, அவர் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நாவல் பற்றி என்னிடம் கூறினார். ‘அது ஒரு போலேரோ போன்றதும்’ என்றார்அவர். (போலேரோ என்பது லத்தீன் அமெரிக்காவின் மிக உண்மையான இசையாகும். அது அளவுக்கதிகமாகச் சென்ட்டிமென்டலாகத் தோன்றலாம்ஆனால் அது தீவிரமாகவும் கேலியாகவும் இருக்கக்கூடியது நகைச்சுவையுணர்வினாலும் கூடவாகும்,‘அதை அப்படியே வார்த்தைக்கு வார்த்தை புரிந்து கொள்ளக் கூடாது’ என்ற ஒரு அர்த்தத்திலும் நகைச்சுவையுணர்வு கூடியும் அதை லத்தீன் அமெரிக்கர்களான நாங்கள் மட்டுமே புரிந்துகொள்ளமுடியும். அது போர்ஹெஸ்ஸின் பெயரடைச் சொற்கள் போன்றது). ‘இன்று வரை’ என்றார் அவரது விரல்களை மேஜையின் மேல் வைத்து அவற்றினை அதன் மையத்திற்கு நடத்திச் சென்றார், “நான் எனதுநாவல்களில் மிகவும் பாதுகாப்பான வழிகளையே எடுத்திருக்கிறேன். நான் எந்தப் பாதுகாப்பின்மை களையும் மேற்கொண்டதில்லை. இப்பொழுது நான்விளிம்பினை ஒட்டி நடக்கவேண்டியிருக்கிறது என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது.” மேலும் அவரது விரல்கள் மேஜையின் விளிம்பினைச் சுற்றி நிலையுறுதியற்று தள்ளாடி நடந்தன. “இதைக் கவனியுங்கள். புத்தகத்தில் உள்ள ஒரு பாத்திரம் தன்னைத் தானே சுட்டுக்கொள்ளும்போது, இறந்த மனிதனின் தாயாரைக் கண்டுபிடிக்கும்வரை அவனது ரத்தம்நகரைச் சுற்றிலும் மெல்லிய இழையாகச் சொட்டிச்செல்கிறது. முழுப் புத்தகமுமே அப்படித்தான்  இருக்கிறது, உன்னதமானவற்றுக்கும் சாதாரணமானவற்றுக்கும் இருக்கும் ஒரு கத்திமுனை இடை வெளியில், ஒரு ‘போலேரோ’வைப் போல. பிறகு அவர் மேலும் கூறினார்: “ஒன்று இந்தப் புத்தகம் ஒரு மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக இருக்கும் அல்லது நான் என் மூளையைச் சிதற அடித்துக்கொள்வேன்.”

வாஸ்தவமாக, அவர் ஒரு நூறு ஆண்டுகளின்தனிமை நாவலைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருந் தார். அவர் எழுதி முடித்த சிறிது காலத்திற்குள் அந்தக் கைப்பிரதியைப் படித்தபோது நான் ஒரு குறிப்பை அவருக்கு எழுதினேன் இது சந்தேகமே இன்றி மிகப்பெரிய திருப்புமுனை என. அடுத்தத் தபாலிலேயே அவரது பதில் வந்தது. “இன்றிரவு என்னால் எளிதாக உறங்க இயலும் இப்போது உங்கள் கடிதத்தைப் படித்துவிட்டேன். என்னுடைய முக்கியப் பிரச்சினை ஒரு நூறு ஆண்டுகளின் தனிமை நாவலை எழுதுவதாய் இருக்கவில்லை, அவர்களது கருத்துக்களை நான் மதிக்கும் என் நண்பர்களை நேர்கொள்ளும் பெரும் சிரமத்தை சந்திப்பதில் இருந்தது. எதிர்வினைகள் நான் நம்பியதை விடக் கூடுதல் சாதகமாய் இருந்தன. அவை யாவும் பொய்னஸ் அயர்சிலுள்ள  எடிட்டோரியல் சூடாமரிக்கானா  25வின் எதிர்வினையால் சுருக்கமாய்த் தெரிவிக்கப்படுகிறது - முதல் பதிப்பில் அவர்கள் 10,000 பிரதிகளை வெளியிட ஒப்புக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்புறம் இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு அச்சகத்தாரின் மெய்ப்புபிரதிகளைத் துறைவல்லுநர்களிடம் காட்டிய பின் எண்ணிக்கையை  இரண்டுமடங்காக்கினார்கள்.

இலைப்புயல் நாவலை எழுதியவாறு கேப்ரியல் விடியலைக் காண்பதை வழக்கமாகக்கொண்டிருந்த பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர்த் தொடங்கிய நீண்ட காத்திருப்பானது, முடிந்தது.

குறிப்புகள்:

1.எல் ஹெரால்டோ (ஹெரால்ட்)

கொலம்பியாவின் பரன்கியா நகரத்திலிருந்து வெளிவந்துகொண்டிருந்த உள்ளூர் செய்தித்தாள். ஹெரால்ட் என்று பெயர். யுவான் பெர்னான்டஸ் ஓர்த்தேகா, லூயி எடுவடுவர்டோ மேனட்டோஸ் லினாஸ், அல்பர்த்தோ புமரெஹோ, வெங்கோசியா ஆகிய மூவரால் இது 1933ஆம் ஆண்டுத் தொடங்கப் பட்டது. கொலம்பிய கரீபியப் பிரதேசத்தில் விற்பனையில் மூன்றாவது இடம் பிடித்தது.

2. கால் தல் கிரிமென் (Calle Del Crimen)

பரன்கியா நகரில் உள்ள குற்றங்களின் தெரு.

3. பிளாஸா சான் நிக்கொலஸ் (Plaza San Nicolas)

பரன்கியா நகரத்தின் மையத்தில் அமைந்திருக் கிறது. சான் நிக்கொலஸ் தேவாலயத்திற்கு எதிரில்தான் பிளாஸா அமைந்திருக்கிறது.

4. எடிட்டோரியல் லோசாதா (Editorial Losada)

1938ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட மரபான அர்ஜன்டீனிய வெளியீட்டு நிறுவனம். மிகுவெல் ஏஞ்சல் அஸ்த்துரியாஸ் மற்றும் பாப்லோ நெரூதா போன்ற நோபல் விருது பெற்ற எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை வெளியிட்டிருக்கிறது. மதிப்பு மிக்க வெளியீட்டு நிறுவனமாய் விளங்கி வருகிறது.

5.கியர்மோ த டோரே (Gillermo de torre)(1900-1971)

கியர்மோ த டோரோ அர்ஜன்டீனிய கவிஞர், விமர்சகர், மற்றும் கட்டுரையாளர். தாதாயிஸத்தின் அங்கத்தின் மற்றும் ஜெனரேஷன் 27 இன் அங்கத்தினர். ஜெனரேஷன்27 இன் பிற அங்கத்தினர்கள்  Guillen Pedro Salinas, Rafael Alberti, Federico García Lorca, Dámaso Alonso, Gerardo Diego, Luis Cernuda, Vicente Aleixandre, Manuel Altolaguirre and Emilio Prados.  ஹோர்ஹே லூயிஸ் போர்ஹெஸ்ஸின் மைத்துனர். அவரது ஐரோப்பிய பயணங்களில் பலஇலக்கிய முன்னணிப்படை இயக்கங்களுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தார். ஆட்டோமேட்டிக் கவிதைகள் எழுதுவதில் ட்ரிஸ்ரின் ஸாரா மற்றும் போர்ஹெஸ்ஸ¨டன் இணைந்து செயல்பட்டார். லோசாதா வெளியீட்டு இணைநிறுவனராகவும் அதன்இலக்கிய ஆலோசகராகவும் பணியாற்றினார்.

6.எல் எஸ்பேக்டேடர்  (El Espectador (meaning "The Spectator")

த ஸ்பெக்டேட்டர் என்ற அர்த்தத்தைக் கொண்ட கொலம்பியாவின் தேசிய நாளிதழ். 1887ஆம் ஆண்டில் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. 1915ஆம் ஆண்டிலிருந்து பகோட்டா  நகரிலிருந்து  வெளியிடப்படுகிறது.

7. கப்பல் தகர்வடைந்த கடலோடியின் கதை (The Story of a Shipwrecked Sailor, 1955)

1955ஆம் ஆண்டுப் பதினான்கு நாட்கள் தொடர்ச்சி யாக எல் எஸ்பெக்டேடர் செய்தித்தாளில் வெளிவந்த மார்க்வெஸ்ஸின் புனைகதையல்லாத விவ ரணைப் படைப்பு. பின்னர் 1970ஆம் ஆண்டுப் புத்தக மாக வெளிவந்தது. இதன் முழுத் தலைப்பே முழுக்கதையையும் சொல்லிவிடும்படி அமைக்கப் பட்டிருக்கிறது: The Story of a Shipwrecked Sailor: Who Drifted on a Liferaft for Ten Days Without Food or Water, Was Proclaimed a National Hero, Kissed by Beauty Queens, Made Rich Through Publicity, and Then Spurned by the Government and Forgotten for All Time. இந்தக் கதைக் கருக்களை டேனியல் டீஃபோலிருந்து ஹோஸே சாரமாகோ (த ஸ்டோன் ராஃப்ட்) வரை பலர் பயன்படுத்தியிருக்கின்றனர்.

8. குஸாஸ் சாலை

(Hôtel de Flandre) (Hôtel de Flandre)

ஹோட்டல் த பிளான்டர் விடுதி இந்த வீதியில் இருந்தது.

9. ஹோட்டல் டி ஃபிளான்டர  (Hôtel de Flandre)

ஹோட்டல் த பிளான்ட்ர. இந்த விடுதிக்கு மிகப் புராதனமான வரலாறும் பெருமையும் உண்டு. பிரான்சின் சோர்போன் பல்கலைக்கழகத்திற்கு நேர் எதிரில் அமைந்துள்ளது. பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் போது மூடியிருந்தது. ஆர்தர் ரைம்போ அங்கொரு அறையில் (1872) தங்கியிருந்தது பற்றிய குறிப்பு உள்ளது. ஹங் கேரியக் கவிஞர் நிக்கலோஸ் ரேட்நோட்டி 1937 லிருந்து 1939வரை இந்த விடுதியில் தங்கியிருந்தி ருக்கிறார். 1956 மற்றும் 1957ஆம் வருட காலங்களில் மார்க்வெஸ் தீவினைக் காலத்தில் நாவலையும் கர்னலுக்கு யாரும் எழுதுவதில்லை நாவலையும் இதில் தங்கியிருந்தபோது எழுதினார். 1984ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு இதன் பெயர் ஹோட்டல் திட்ராய் காலேஜ் (Hotel Des Trois Colleges) என மாற்றப் பட்டுள்ளது.

10. “ஏழாவது  மாடியிலிருந்த  பத்திரிகைக்காரர்”

“le journaliste du septieme etage”

11. புனித மிஷல் பாலம் (Pont Saint-Michel)

புனித மிஷல் என்ற இடத்தையும் சைன் நதியையும் இணைக்கும் பாலம்.

12. ழார் பிரேஸன்ஸ் (Georges Charles Brassens (1921-1981)

பிரான்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த பாடகர், பாடலாசிரியர் மற்றும் கவிஞர். பலவிதமான லிரிக் குரல் பாணிகளை ஒன்றிணைத்துப் பாடிப் புகழ்பெற்றவர். போருக்குப் பிந்திய முக்கியமான பிரெஞ்சுக் கவிஞ ராகக் கருதப்படுகிறார். பல இலக்கியத்தன்மை வாய்ந்த கவிதைகளைப் பாடலாகப் பாடிய பெருமைஇவரைச் சேரும். (குறிப்பாக லூயி அரெகன், விக்டர் ஹியூகோ, பிரான்ஸ்வா விலோன் போன்ற படைப்பாளர்களின் கவிதைகள் இவரால் பாடப் பட்டன)

13. ‘வெஸ்ட்டர்ன்’ (Western)

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிறுதியிலும் 20ஆம்நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் உருவான புதினவகை மை. பழங்கால மேற்கின் பாணியில் அமைந் திருந்த மேற்கு அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் ஒரு அம்சம் இதில் உள்ளது. நாடோடிகளாகத் திரிந்தலையும் மாட்டுக்காரப் பையன்கள் (கௌபாய்ஸ்) அல்லது துப்பாக்கி சுடுவதில் திறமைமிக்கவர்களைப் பற்றிய கதைகளாக இருந்தன. இவர்கள் விளிம்பகன்ற அல் லது நடுப்பகுதி உயரமான ஸ்டெட்ஸன் தொப்பிகளை அணிந்திருப்பார்கள். கழுத்தில் கைக்குட்டை கள், காலில் குதிமுள் பூட்சுகள், தோலால் ஆன கோட்டுகள் சகிதமாய்க் காணப்படுவார்கள். இந்தப்பாத்திர வரிசையில் கௌபாய்கள் தவிரச் செவ்விந் தியர்கள், ஸ்பானியர்கள், மெக்ஸிக தேசத்தவர்கள், கொள்ளைக்காரர்கள், சட்டத்தை நிலைநாட்டும் அலு வலர்களும் இடம் பெற்றனர். இவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெறுவது உண்டு. வெஸ்டர்ன் என்பது மிகப் பிரபலமான ஹாலிவுட் திரைப்பட வகைமையாக 1960களில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆனால் வெஸ்ட்டர்ன்கள் 1930களிலேயே அரங்கம் நிறைந்த ரசிகர்களைக் கண்டது. கிளாஸிக்கல் வெஸ் ட்டர்னில் தொடங்கி இதில் பல துணை வகைமைகள் உருவாக்கப்பட்டன. துணை வகைமைகளில் பிரதானமாவை ‘ஸ்பேகட்டி வெஸ்ட்டர்ன்’ அல்லது ‘மேக்கரோனி வெஸ்ட்டர்ன்’.

14. ரூ குகாஸ் (Rue Cujas)

மார்க்வெஸ் பாரிஸில் தங்கியிருந்த விடுதிக்குச் செல்லும் தெருவின் பெயர்.

15. ஆர்ட்டிசோக் (Artichoke)

திசில் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தாவர இனம். இதன் விரியா மொட்டுத்திரள்கள் உணவாகப் பயன்படுகின்றன. பிரெஞ்சு ஆர்ட்டிசோக் என்றும் குளோப் ஆர்ட்டிசோக்  என்றும்  அழைக்கப்படுகிறது.

16. தீவினைக் காலத்தில் (In Evil Hour)

1962ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட மார்க்வெஸ் ஸின் நாவல். அவர் பாரிஸ் நகரில் வாழ்ந்தபோது எழுதப்பட்ட இந்த நாவலுக்கு முதலில் வைக்கப்பட்ட தலைப்பு  திஸ் ஷிட்டி டவுன் (This Shitty Town). நாவல் களம் ஒரு பெயரற்ற கொலம்பிய கிராமம்(அ) நகரம். இதில் இடம் பெறும் சில பாத்திரங்களும் சூழ்நிலைமைகளும் ஒரு நூறு ஆண்டுகளின் தனிமை நாவலில் மீண்டும் வருகின்றன. நாவல் வெறும் 20 நாட்களில் நடந்து முடிவதால் தீவினைக் காலத்தில் என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. இதன் முதல் பதிப்பு மார்க்வெஸ்ஸால் நிராகரிக்கப்பட்டது.

17. ரூ த ஈக்கோல்ஸ் (Rue De Ecoles-Paris)

பாரிஸ் நகர அமைப்பின் ஐந்தாவது துணை வட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு சந்துத் தெரு.

18. லா மாண் (உலகம்)

மதியத்தில் வெளிவரும் பிரெஞ்சு தேச செய்தித் தாள். ஹ¨பெர் பெவ் மெரி என்பவரால் நிறுவப்பட்டது. நியூயார்க் டைம்ஸ் செய்தித்தாள் போல வெறும் செய்திகளை மட்டும் வெளியிடாமல் லாமா குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகள் பற்றிய பொதுக்கருத்துப் பதிவுகளை வெளியிடுகிறது.

19. ரோகாஸ் பினிய்யா  Gustavo Rojas Pinilla (1900-1975)

குஸ்தாவ் ரோகாஸ் பினிய்யா கொலம்பியாவின் ராணுவஜெனரலாக இருந்தவர். கொலம்பியாவின் 19வது ஜனாதிபதியாக 1953ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1957ஆம் ஆண்டு வரை பதவியில் இருந்தார். 1940களில் கொலம்பியாவில் நிகழ்ந்த லா வயலன்சியா என்று பெயர்பெற்ற உள்நாட்டுப் போரை அடக்கி யதால் பெயர் பெற்றார். அவரது ஆட்சிக்கு கடும் எதிர்ப்பு நிலவியதால் 1957இல் பதவி விலகவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. 1961இல் மீண்டும் ஜனாதிபதி பதவிக்குப் போட்டியிட்டுத் தோல்வி யடைந்தார்.

20. பெரிய அம்மாவின்  இறுதிச் சடங்கு

1962ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த மார்க்வெஸ்ஸின்சிறுகதைத் தொகுப்பின் தலைப்பு(க்கதை). தலைப்புக் கதை தவிர இதில் சில முக்கியமான சிறுகதைகள் இடம் பெற்றன. இத்தொகுதியில் உள்ள கதைகளுக்கும் ஒரு நூறு ஆண்டுகளின் தனிமை நாவலுக்கும் நிறையத் தொடர்புகள் உள்ளன.

21. கராகாஸ்

வெனிஸூயெலாவின் தலைநகர் மற்றும் அந்த நாட்டின் மிகப்பெரிய நகரமாகும்.

22. எஸ்ஸோ கொலம்பியானா

ஒவ்வொரு வருடமும் பத்திரிகைத்துறையில் சாதனை செய்தவர்களுக்கு எஸ்ஸோ என்ற தனியார் எண்ணெய் நிறுவனம் ஒரு விருதை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. அமெரிக்காவில் வழங்கப்படும் புலிட்ஸர் விருதை முன்மாதிரியாகக்கொண்டு 1955ஆம் ஆண்டுநிறுவப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. இதன் தற்போதைய பெயர் எக்ஸான்மொபில் ஜெர்னலிசம் அவார்ட் என்பதாகும். பிரேஸிலில் உள்ள எஸ்ஸோ நிறுவனத்தால் வழங்கப்படுகிறது. விருதுகளில் தேசிய மற்றும் சர்வ தேச பிரிவுகளும் அடங்கும்.

24. ஹோர்ஹே ரிக்கார்தோ மேஸெட்டி

(Jorge Jose Ricardo Masetti Blanco (31 May 1929)

கியூப செய்தி ஏஜன்சியான பிரென்ஸா லேட்டினா வின் முதல் இயக்குநர். பிரென்ஸா லேட்டினா நின்ற பின் அர்ஹெந்தீனிய கெரில்லா அமைப்புகளின் தலைவராக ஆனார். இத்தாலியிருந்து புலம்பெயர்ந்த பெற்றோருக்குப் பிறந்தவரான மேஸெட்டி ஷே குவராவால் அதிகம் மதிக்கப்பட்டவராகவும் அவரால் முக்கியப் பொறுப்புகள் அளிக்கப் பட்டவருமாக இருந்தார். சால்ட்டா பிரதேச காடுகளுக்குள் கெரில்லாவாக அவர் நுழைந்த பிறகு 24 ஏப்ரல் 1964 லிருந்து அவரைப் பற்றி எந்தத் தகவலுமில்லை.

25. எடிட்டோரியல் சூடமரிக்கானா (Editorial Sudamericana)

அர்ஹெந்தீனியர்களாலும் ப்யோனஸ் அயர்ஸில் தங்கிவிட்ட ஸ்பானியர்களாலும் 1939ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட தென்னமெரிக்க வெளியீட்டு நிறுவனம். நிறுவனர்களில் சில முக்கியமான ஆளுமை கள்: விக்டோரியா ஒகேம்ப்போ, ஆலிவெரியோ கிரிரோன்டோ, கார்லோஸ் மேயர். ஒரு பதிப்பு நிறு வனத்தை நிர்வாகம் செய்த அனுபவம் இல்லாததால் கருத்து வேற்றுமைகள் நிலவின. நண்பர்களின் புத்தகங்களைத் தங்களின் சொந்த நிதியில் வெளியீடு செய்துவிட்டு அமைப்பிலிருந்து

ராஜன் ஆத்தியப்பன்

தற்காலக் கவிஞர்களில் தனித்துவமானவராக அறியப்படுகிறார். அதிகம் பிரகடனப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பாத இவரது இயல்பே கவிதைகளுக்கும் இருக்கின்றன. வேளாவேளைக்கு மனித யத்தனங்கள் செய்கின்ற கபடத்தனங்களிலிருந்து விலகி, வீசியெறிந்த வெற்று மதுக்குப்பிகளில் உறைந்த ஒரு மௌனம் கூடப் போதுமென வாழுகின்றவர். மாயலோகத்தில் உயிரற்ற ஜடப்பொருள்களும், அஃறிணை உயிர்களுமே முக்கி யஸ்தர்கள். வழியெங்கும் பாவிக் கிடக்கிற அவைகளை அள்ளி, அதன் கதகதப்பு தரும்  இதத்திலேயே   வாழ்நாள் மொத்தத்தையும்  கழிக்க  விரும்புகிறார்.

அறைக்குள்ளேயே வாழ்ந்துகொண்டு அங்கிருந்தே வீடுபேறடையும் மார்க்கத்தையும் காட்ட விழைகிற இவர், அந்நேரங்களில் பூச்சிகளுக்கும், பறவையினங்களுக்கும் கதவு திறந்துவிடுவதுபோலத் தெரிந்தாலும் ஏதொன்றிலும் சிக்கிக்கொள்ளாத அதீத சுதந்திர விரும்பியாக அவைகளிடமிருந்தும் விலகி வேற்றுலகிற்குப் பறந்தவண்ணம்  இருப்பதாகவே  இவரைப்  புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

எளிய மொழியில் எளிய வடிவில் அழுத்தமான ஒரு மனோநிலையைப் படரவிடுவதே இவரது கவிதை பாணியாகக் கொள்ளலாம். நாகர்கோயிலை வசிப்பிடமாகக்கொண்ட ராஜன், ஒரு கட்டிடத் தொழிலாளி. ‘கடைசியில் வருபவன்’ (2014), ‘கருவிகளின் ஞாயிறு’ (2016) என்ற இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புகளை எழுதியுள்ளார். தொடர்ந்து சிற்றிதழ்களிலும், சமூக ஊடகங்களிலும் கவிதை எழுதி வரும் இவர், தனக்கும் அன்றாடங்களுக்கும்  இடையிலிருக்கும்  ரூபங்களை  அரூபங்களாக்கி  மகிழ்ந்துகொள்கிறார்  எனலாம்.


உங்களது முதல் கவிதைத் தொகுப்பான ‘கடைசியில் வருபவன்’ தொகுப்பிற்கும் ‘கருவிகளின் ஞாயிறு’ - தொகுப்பிற்கும் ஏறக்குறைய இரண்டாண்டு கால இடைவெளி. முதல் தொகுப்பிலிருந்து இரண்டாவது தொகுப்பு எந்தளவு நகர்ந்து வந்துள்ளது?

திருமணம் முடிந்து இரண்டு மாதங்கள் கழிவதற் குள்ளே ‘வீட்ல ஏதும் விசேசமுண்டா’ என்று கேட்கும் அதே நாக்கின் இன்னொரு சம்பிரதாயமான பேச்சுதான் நான்கு கவிதை எழுதுவற்குள்ளே ‘தொகுப்பு போட்டாச்சா’ ‘இன்னும் இல்லியா’ ‘சீக்கிரம் போடவேண்டியதுதானே’ என்பதாக இருக் கிறது. எனக்கும் நானெழுதுவதைப் புத்தகமாகப் பார்க்கும் கிளுகிளுப்பு முதலில் இருந்தது. ஆனால் ஏனோ அந்த மோகம் தொடரவில்லை. ‘தொகுப்பைக் கையில் பிடித்தபடிதான் நம்மைக் கவிஞனென்று அடையாளப்படுத்த வேண்டுமா? நான் கவிஞனென்று என்னை உணர்கிறேன் அதுவே போதும்’ என்றெல்லாம் நினைத்துக்கொள்வேன். ஆனால் சிறு மனத்தளர்ச்சியும் அப்போது இருந்ததை ஒத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். எப்படியோ ஒருவழியாகத் தொகுப்பு வந்தது. லஷ்மி மணிவண்ணனால் தான் அது நிகழ்ந்தது. தயங்கி நிற்பவனைக் கையைப் பிடித்து இழுத்து முன்னிருத்தும் அவரது கவிமனத்தால் விளைந்தது. தொடக்கத்திலிருந்தே ஆர்வமுடன் நான் கொண்டு செல்லும் கவிதைகளுக்கு மௌன அஞ்சலி செலுத்தாமல் சொல்ல யத்தனிக்கும் ஒளிக்கூடுகளை அவதானித்துக் கவித்துவத்தின் மீது இன்னும் விசையுற இயங்கச் செய்யும்படியான அவரது உரையாடல் கவிதைமேல் வாக்கியங்களை அடுக்கடுக்காக அணிவித்துச் சிலாகிக்கும் எனது செய்கையைத் திருத்தியது எனலாம்.  ஒரு சிறந்த கவிதை என்னிலிருந்து வெளிப்படும்போது லஷ்மி மணிவண்ணன் என்கிற கவி ஆளுமைக்கும் அதில் பங்கு உண்டு.

சில கவிதைகளில் லஷ்மி மணிவண்ணனின் சாயல் இருப்பதாக நண்பர் பாலா கருப்பசாமியும் விக்கிரமாதித்யன் அண்ணாச்சியும் சொன்னார்கள். நான் அதை மறுக்கவில்லை. மூத்தவர்களின் சாயலின்றிச் சுயம்புவாக ஒரு படைப்பாளி எழுந்திருக்கிறான் என்று சொன்னால் என்னால் நம்பமுடியாது. படைப்புச் செயல் என்பதே காலாதீதமான பெருந் தொடர்ச்சிதானே. இதில் சாயல் என்பது வந்து போவது. பிரதி எடுப்பதுதான் செய்யக்கூடாதது.

முதல் தொகுப்பு இரண்டாவது தொகுப்பு என்று கவிதையில் நகர்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்றே நான் நினைக்கிறேன். வார்த்தைகளின் நீளம் குறைத்தல் வடிகட்டிய சொற்களை இறக்குதல் போன்ற சில வித்தைகள் பொதுவானவை. எதைக் கவிதைக் கலையாக்குகிறோம் என்கிற அவதானிப்பின் கூர்மையை அடைவதுதான் கவிஞனின் நகர்வாக இருக்கமுடியும். நான் முயல்கிறேன். கவிதைகளில் படியும் பாசாங்கை விடுவிக்கவேண்டும். அதற்காக பாசாங்கற்ற கவிதைகள் மட்டுமே நான் எழுதியிருக்கிறேன் என்று எந்தக் காலத்திலும் பொய் சொல்லமாட்டேன். ஆனால் பாசாங்கற்ற நிலை நோக்கியதாக எனது கவிதைச் செயல்பாடு அமையும்படி முயன்றிருக்கிறேன். எழுதி  எழுதி எனது பிம்பத்தை வடிவமைப்பதல்ல எனது நோக்கம். எழுதி எழுதி எனது பிம்பத்தை அழித்துக்கொண்டேயிருப்பது.

கவிதைகளுக்கான சில வரையறைகளை வைத்துக் கொண்டு கொண்டாடுகின்றனர் அல்லது குப்புறத் தள்ளுகின்றனர். இவை எந்த அளவிற்குச் சரியானது? கவிதைகளுக்கு எதுவும்  வரையறை  இருக்கிறதா?

‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்ற சொற்றொடர் கவிதையா கவிதையில்லையா என்றால் இரண்டுக்குமே ஆம் சொல்ல முடியும். உலகை நோக்கி ஒரு இனம் உரைத்த மாபெரும் அறைகூவல் என்றும் சொல்லலாம். இப்படி நாலைந்து திசைகளில் அந்த வார்த்தையை இழுத்துச் செல்ல முடிகிறபோது அதன் நிலைத்த வகைப்பாடு என்பது என்னவாக இருக்கும்.

கவிதையின் சிறப்பே அது உங்களுக்கொன்றாகவும் எனக்கொன்றாகவும் இருப்பதுதான். எல்லாருக் கும் ஒன்றாக இருப்பதன் பெயர் கவிதையாக இருக்க முடியாது. ஒவ்வொருவருக்கும் கவிதைத் தனித்துவ மானது. எனவே கவிதையுணர்வின் முழுக் குத்தகைக்காரரென  யாரையும்  சுட்ட  இயலாது.

கவிதை குறித்துப் பத்துபேரை எழுதச் சொன்னால் அது பத்துவிதமாகவே இருக்கும். வரையறை என்பது எழுதுபவர் தனக்குள்ளே வைத்திருக்கும் சில எல்லைக் கோடுகள். அதையே பின்பற்றும் ஒரு சிலரின் கவிதைகளை ஆதரிப்பதன் மூலம் அவர் தனது படைப்பைத்தான் மீண்டும் மீண்டும் படமெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். புடைப்பான்களே இல்லாமல் வளர நேர்ந்தால் சிறு காற்றும் தன்னைச் சரித்துவிடும் என்பது வாழைமரத்திற்குக்கூடத் தெரிகிறது.

சிலர் கவிதைகளை வரிவரியாகப் பிரித்து மேய்கிறார்கள். எப்படியும் தங்கள் அபிப்ராயச் சட்டிக்குள் தான் அந்தப் படைப்பைக் கவிழ்க்கப் போகிறார்கள் என்று அவர்களுக்கே தெரிந்தும் எதற்கு அப்படியொரு ஆய்வு? நியாயமாக இருக்கிறார்களாம். கவிதை, காழ்ப்புணர்வற்ற விருப்பு வெறுப்பற்ற உரையாடலை விரும்புகிறது. மௌனமான வாசிப்பில் தன்னை மேம்படுத்திக்கொள்கிறது.

நான்குபேர் கூடி கவிதையியலை விவாதிக்கத் தொடங்கும்போதே கவிதை அறைக்கு வெளியே சென்று விடுகிறது.

கவிதை உரைநடைக்கு வந்து வெகுகாலமாகிவிட்டது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பாரதியே முயன்று பார்த்து விட்டார். உங்கள் கவிதை மொழியை முழுக்கவே உரைநடை என எடுத்துக் கொள்ள முடியாவிட்டாலும் உரைநடை வழியாக ஒரு விசேஷ மொழியில் விசேஷ சொல்லாக்கத்தில் கவிதையை எடுத்துச் செல்கிறீர்கள். இப்பொழுது நீங்கள் எழுதும் இந்த நடையை எப்பொழுது கைக்கொண்டீர்கள். வடிவ ரீதியாக நீங்கள் இங்கு வந்த சேர்ந்த பாதையைக் கூற முடியுமா?

வழக்கமான கதைதான். செய்யுள் எழுதிப்பார்த்து புதுக்கவிதை எழுதிப்பார்த்துக் கடைசியில் வந்து சேர்ந்த இடம் இது. பத்தாவது படிக்கும்போதே பாடப் புத்தகங்களில் கிறுக்கத் தொடங்கிவிட்டேன். ‘நீதானடி வென்றாய் பிறகு ஏன் தலைகுனிந்து செல்கிறாய்’ போன்ற பாவனை வரிகளை உருவாக்குவதில் மனக்கிளர்ச்சியோடு இருந்தேன். ஒன்றி ரண்டு நண்பர்களின் காதல் கடிதங்கள் என்னால் எழுதப்பட்டது.

திருமண வாழ்த்து மடலுக்காக நான் தேடப்பட்ட காலமொன்றிருந்தது. ‘திருமணம் சொர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்படுவதில்லை சொர்க்கத்தை நிச்சயப் படுத்துவது’ என்கிற வரிகள் அநேகமாக எல்லா வாழ்த்துமடல்களிலும் இடம் பெற்றிருக்கும். கவிதை எனக்குள் தங்குதடையின்றிப் பொங்கி பிரவகிப்பதாய் எண்ணி எனக்குள்ளே ரகசியமாகச் சிலிர்த்துக்கொள் வேன். வேறு வேறு புனைப்பெயர்களில் கவிதை எழுதி பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பினேன். யாரும் சீண்டவில்லை.

மனந்தளராத முயற்சிக்குப் பிறகு ‘ஒட்டக்கூத்தன்’ என்ற புனைபெயரில் வாரமலர் இதழில் ஒரு கவிதையும் ‘தேவவிரதன்’ என்ற புனைபெயரில் ஓம் சக்தி மாத இதழில் ஒரு கவிதையும் வந்தது. இதற் கிடையே நாகர்கோயில் வானொலி நிலையத்தின் இளைய பாரதம் நிகழ்ச்சியில் கவிதை வாசிக்கும் வாய்ப்பும் நாலைந்து மாதத்திற்கு ஒருமுறை கிடைத்தது. அப்போது நான் கோட்டாறில் ஒரு அரிசிக்கடையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன். வெள்ளிக் கிழமை பஜார் விடுமுறை. எங்கள் கடையைக் காலை பத்துமணி வரையில் திறந்து வைத்திருந்து பின் அடைப்பது வழக்கம். அடைத்தபின் பக்கத்துக் கடையில் ஆறேழு வெள்ளைப் பேப்பர் வாங்கிக்கொண்டு அருகிலிருக்கும் அஞ்சல் நிலையத் துக்குச் செல்வேன். அங்குக் கடிதம் எழுதுவதற்காக இடப்பட்டிருக்கும் பெஞ்சில் அமர்ந்து எழுதத் தொடங்குவேன். இடி மின்னலுடன் காகிதத்தில் ஒரே கவிதை மழைதான். மதிய சாப்பாடு இல்லை. யார் என்னைப் பார்க்கிறார்கள் என்ன பேசிக்கொள்வார்கள் எதுவுமே எனது கவனத்தில் தட்டுப்படுவதில்லை. எழுதி முடித்து வானொலி நிலைய முகவரிக்கு அங்கேயே அஞ்சல் செய்துவிட்டு வெளியே வந்தால் மனிதர்களெல்லாம் எறும்புகளைப்போலச் சாலையில் சென்றுகொண்டிருப்பார்கள். வீட்டி னிலோ அம்மாவின் கேள்விகளுக்கு ஒழுங்காய் பதில் இராது. நாவினில் கவிதைக் கொழுப்புக் கனத்திருக்கும்.

புதிய நண்பர்கள் புதிய புதிய புத்தகங்கள் என்று தொடர்புகள் விரிவடைந்தபோது மெல்ல மெல்ல சொற்களின் மீதுள்ள கவர்ச்சி வடியத் தொடங்கியது. நண்பன் கிருஷ்ணகோபால் கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். லஷ்மிமணிவண்ணன், என்.டி.ராஜ்குமார், ரசூல் அண்ணன், முஜீப் ரஹ்மான் சொக்கலிங்கம் அண்ணாச்சி, ஜீ.எஸ். தயாளன், நட.சிவகுமார், பிரேம்குமார் ஆகியோரின் உரையாடல்களும் கட்டுரைகளும் கவிதை குறித்த கருத்துகளும் வேறு வடிவில் எழுதிப்பார்க்கத் தூண்டியது. இப்போது நான் நிச்சயிக்கப்பட்ட எந்த வடிவிலும் எழுதுவதற்கு விரும்பவில்லை. ஆனால் மொழிப் பழக்கத்தின் வாசனையை மறைப்பது பெரும்பாடு. இதோ நான் இங்கேதான் இருக்கிறேன் என்று தன்னை  அது  காட்டிக்  கொடுத்துவிடுகிறது.

உரைநடைக்கும் கவிதை நடைக்கும் சிறிய வேறுபாடும் நெடுந்தொலைவும் இருப்பதாகக் கருதுகிறேன். உரை நடையில் வரும் வாக்கியம் அதன் முன்பிருக்கும் வாக்கியத்தின் ஓர்மையைக் கொண் டிருக்கவேண்டும் இல்லையெனில் ஒரு இணைப்புச் சொல் தேவைப்படும். கவிதையில் அப்படியல்ல. உலகைச் சுற்றி ஞானக்கனி பெறுவதற்கும் அம்மை அப்பனைச்சுற்றி ஞானக்கனி பெறுவதற்குமான வேறுபாடு. கவிதைக்குள்ளேயே அந்தக் கவிதையை விளக்க முற்படும்போது தன்னிச்சையாக எழுத்து உரைநடையில் சரிந்துவிடுகிறது. என்னுயை சில கவிதைகளிலும் அந்த விபத்து நடந்திருக்கிறது. பாசி பிடித்த சப்பாத்து இது. வழுக்காமல் ஏறுவது வித்தைதான்.

முகநூலில் அவ்வப்பொழுது கவிதைகளைப் பதிவேற்றம் செய்கின்றீர்கள். விவாத மேடையில் எல்லாரும் வரிந்து கட்டி ஆடுகிறார்கள். நவீனக் கவிதைகளைப் பரவலாக்கும் முயற்சிக்கு இது உதவுகிறதா? இல்லைஅடையாள நிலைநிறுத்தலுக்கான வீண் ஜம்பங்களைத் தோற்றுவிக்கிறார்களா?

முகநூல் ஒரு விசாலமான மேடை. பார்வையாளருக்கான தனிவெளி என்பது இங்கு இல்லை. சிலர் ஒதுங்கி நின்றுகொள்கிறார்களே தவிர தங்களின் உடன்பாட்டு வினைகளின் மூலம் தாங்களும்அவ்வப் படைப்புகளில் பங்கு பெறுபவர்களாகத் தானிருக்கிறார்கள். நேரடியாக இதில் எழுத விருப்பமற்றவர்கள் தவிர அநேகமாகத் தங்கள் கவிதையைத் திருடிவிடுவார்களோ என்கிற களவு பயமற்ற எல்லோரும் முகநூலில் எழுதுபவர்களாகத்தானிருக்கிறார்கள். முன்னெச்சரிக்கையாகச் சிலர் இதழ்களில் வெளிவந்த பிற்பாடு பதிவேற்றுவதுண்டு (கண்காணிப்பு  வசதி  கிடைத்துவிட்டது).

முகநூலின் வரவால் பலரின் கவிதைச் செயல்பாடு விரைவாகியிருக்கிறது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ஆனால் கவிதைகள் மிகவும் லேசான வாசிப்பிற்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டன. எளிதாகக் கடக்கப்படுகிறது. கும்பலாக ஏதோ ஓரிடத்தில் குவிகிறார்கள். உபசார வார்த்தைகளைப் பெருக்குகிறார்கள். இங்கே தீவிரத் தன்மையும் இருக்கிறது தீவிரத்தன்மை பாவனையாகவும் இருக்கிறது. விவாதங்களென்று அதிகமாக ஒன்றும் நடைபெறுவ தில்லை. அகந்தைகளுக்கிடையே அது நசுங்கிவிடு கிறது. தன்னை நிறுவுவதற்குக் காட்டும் முனைப்பு தான் பிரதானமேயொழிய விசயத்தின் சாரமன்று. பக்குவமற்ற சொற்களைச் சுடுதண்ணீரைப் போல் முகத்திலடிப்பதும் அவர்களுக்குத் தாளமடிக்கும் ‘குத்துங்க எசமான்’ கோஷ்டிகளும் பெருஞ்சோர்வு. கதாநாயகர்களும் கதாநாயகிகளும் நிறைந்த மேடை யிது. நாலு பேர் பார்க்கும்  நிலையில்  திரிவது  தகுமா  என்ன.

பொதுவாக எழுத்தாளர்களின் எழுத்தில் பால்யங்கள் வெளிப்படையாகவோ அல்லது மறைந்தோ நின்று பெரும்பங்காற்றும். தங்களின் ‘ராணி லக்கி பிரைஸ்’ கவிதைகள் தனித்துவமானது. தங்களது பால்யங்களை நீங்கள் அந்தக் கவிதையின் வாயிலாக எடுத்து தொட்டுப் பார்த்துக்கொள்கிறீர்கள் என்று சொல்லலாமா? உங்க ளுக்குக் கவிதை எழுதுவதற்கான மனநிலையை எது உற்பத்தி செய்கிறது?

நான் கவிஞன் என்னும் முழுமுற்றான பிரக்ஞை மாத்திரமே கவிதை எழுதுவதற்கான உந்து விசையாக இருக்கிறது. நினைவுகளில் கவிதை நிகழ்கிறது. பத்தில் ஒன்றை எழுதுகிறேன். மறதியில் சிக்கிக்கொள்பவை பல. வேறொன்றை முயலும்போது தனது இருப்பைக் காட்டும் கவிதையுமிருக்கிறது. எழுதியடையும் கவிதைகளைவிட அடைந்தபின் எழுதப்படும் கவிதைகள் அதற்கான தோற்றத்தில் மலர்ச்சியுடையவை.

சில கவிதைகளுக்கு மொழி மிகவும் அலுப்பூட்டக் கூடியதாக அமைந்தாலும் என்ன செய்வது அந்த வழியேதான் செல்லவேண்டியிருக்கிறது.

கை வைத்தவரை மொய்க்கும் தேனீக்களைப் போல் சொற்கள் மொய்த்துத் துரத்திட எழுத முனைந்த ஆரம்பகாலக் கவிதைகளின் யத்தனங்கள் காமத்தைப் போல உடலையே ருசிக்கச் செய்த நாட்கள் நினைவிலெழுகின்றது. ஒரு தேகத்திலிருந்து எழுவது ஒரே ஒரு கவிதைதான். முடிவற்ற இறப்பற்ற தெளிவற்ற கவிதை. அதன் கரைகளற்ற பெரும்பரப்பை அங்கங்கே அடையாளப்படுத்துவது போல்  எழுத்து காலைப்பனி துளிர்த்திருக்கும் செம்பருத்திப் பூவை சந்திக்கையில் என்றேனும் ஒருநாள் மலரின் நிறையும் எனது நிறையும் சமநிலைக்கு வரும் அருங்கணத்தைப் போன்று இசையைச் சிற்பத்தை ஓவியத்தை அவலத்தைப் பசியை நோயை மகிழ்ச்சி யைக் காதலை சாவை அதனதன் நேர்கோட்டில் எனக்குள் பூர்த்தியாக்கும் பொழுதுகளில் சற்று விசேசமான மொழியில் நழுவிவிழுகிறது மனம். எழுத்தில் வார்க்கையில் அது கவிதையாகவும் இருக்கக்கூடும்.

‘கனவு ஒரு பீங்கானாக உடைகின்ற அசுர கணத்தைத் தாங்க முடியாது கடிகாரச் சிறுமுள்ளின் மீதேறிச் சுழலுகிறதென் ஆவி’ என்று ஒரு கவிதையில் நீங்கள் சொல்லுகிற இடத்தில், தன்னைக் குறித்த நிலையிலாகக் கவிஞனுக்கு வரும் எல்லாப் பதற்றங்களையும், பதைபதைப்புகளையும் உச்சநிலையில் காட்டியிருந்தீர்கள். தனக்குள் இருக்கின்ற மயக்கங் களை அதிலிருந்து சற்று விலகிய பிறழ்வுகளைச் சொல்லுகிற இடங்களிலெல்லாம் எல்லாக் கவிஞர்களுமே புகுந்து விளையாடுகிறார்கள். அதுதான் வரலாறு. புனைவு வகைகளில் ‘தான்’ என்ற ஒன்று கவிஞர்களுக்கு மட்டும் ஏன் அவ்வளவு முக்கியமான தாயுள்ளது?

‘பூமியே பாதமாச்சு வானமே தலையாச்சு
வெளியெல்லாம் மேனியாச்சே சிவனே ஐயா’

வைகுண்ட சாமி எழுதிய சாட்டு நீட்டோலையில் மேற்கண்ட கண்ணி வருகிறது. உணர்கையில் உடல் சிலிர்க்கும். பிரபஞ்சத்தை நிறைத்திருக்கும் ஒரு பேருருவம். அதை பிரபஞ்சத்திலிருந்து வேறு படுத்திச் சொல்ல முடியாது. அகமும் புறமும் அற்ற தொலைவும் விரிவும் அற்றதும் உள்ளதுமான சுட்டுஞ்சொல்லும் அழிந்திருக்கும் ‘அதை’ தானாக உணர்தலின்  ஞான  உச்சம்  இந்த  வரிகள்.

கிட்டத்தட்ட கவிஞர்களும் இந்த ‘தான்’ என்பதைப் பிரபஞ்சத்தின் எல்லாக் கூறுகளிலும் பொருத்திப் பார்க்கிறார்கள். நேற்று மைதானத்தில் பந்தடித்துக் கொண்டிருந்த கவிதையின் கால்கள் இன்று குறுகிய தெருவொன்றின் சாக்கடையடைப்பைத் தள்ளி விட்டபடி நடக்கலாம். அப்பால் எங்கோ நிகழும் யுத்தமொன்று கவிஞனின் தலையில் தீயாய்ப் பிடிக்கிறது. உடல் தின்னும் மூர்க்கங்களைக் கேட்கை யில் பெருங்குற்ற உணர்வில் சுருங்கிவிடுகிறது கவியுள்ளம். களவு செய்தவரை விசாரித்து ஒரு கூட்டத்தின் விழிகளை ஆராய்ந்தால் அதில் பாவமேயறியாத கவிஞனும்   அகப்படக்கூடும்.

கவிதையுள்ளம் ‘தான்’ நிரம்பித் ததும்பும் கலனாக இருக்கிறது. சுயஇன்பமும் சுயஅவஸ்தையும் இரைச்சலை அமிழ்த்திய கள்ள மௌனமும் கலனைத் திறந்து திறந்து மூடுகின்றன. ‘தான்’ வெளியே புனையப்படுகிறது. அல்லது புனைவில் பரிமாறப்படுகிறது.

உங்களுடைய ‘கடைசியில் வருபவன்’ தொகுப்பில் அநேக இடங்களில் ஒருவித கலக்கத்தைக் கசிய விட்டுள்ளீர்கள். ஒன்றுமில்லாத வெறுமையும், ஒன்று இருந்துகொண்டேயிருக்கிற இரைச்சலும் மாறி மாறி கவிதைகளில் புகைந்துகொண்டிருக்கின்றன. கவிதை கள் ஏன் பெரும்பாலும் கொண்டாட்டத்திற்கு அப் பாற்பட்டவைகளையே தனக்குரிய பாதைகளாகத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன?

எனக்குக் கவிதை தொழிலல்ல. யாரோ ஒருவர் என் கவிதைகளுக்காகக் கால்கடுக்க நின்று கொண்டிருக்கிறார் என்கிற கற்பனையும் இல்லை. மேலும் கவிதை எழுதி புரட்சியையோ மறுமலர்ச்சியையோ கொண்டுவரும் எண்ணமும் சத்தியமாக எனக்கில்லை.

எழுதுகிறேன். அவ்வளவுதான்.

சில கவிதைத் தொகுப்புகளைப் படிக்கும்போது பழைய தமிழ் சினிமாக்களைப் பார்ப்பது போலிருக் கிறது. சமூகம், காதல், நகைச்சுவை, அறம், உறவு, அறைகூவல் எனக் கவிதைகளை அடுக்கியிருக்கும் செய்நேர்த்தி அப்படியே சினிமாதான். எனக்கு அப்படி வரிசைப்படுத்தவோ அதற்கான கவிதைகளை உருவாக்கவோ தெரியவில்லை. அந்தக் காலத்தில் என் கவிதைகள் அப்படியிருந்திருக்கிறது என்று தான் சொல்லவேண்டும். அழும்போது சிரிக்காத கவிதைகள்.

தொகுப்பில் கொண்டாட்டமற்ற தன்மையை நீங்கள் தொடர்ந்து உணர்வதற்கு எனது மொழியும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

‘ஆற்றில் நான் குளித்த வெள்ளம் என்ன ஆனதென்று தெரியவில்லை’ என்ற ஒற்றை வரியில் நூலினும் மெல்லிதான உங்களது குணவாகைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஒரு இலக்கியவாதிக்கான அடிப்படைக் குணமிது. இந்த மெல்லியலாளர்கள் நாம் பார்க்க வழியில் எங்கேனும் இப்பொழுது தென்படுகிறார்களா? எதார்த்த வாழ்வில் கவிஞர்களது மென்தன்மையின் டவுசர் எந்தளவு கிழிபடுகிறது?

கவிஞர்கள் மென்மையானவர்கள் என்று எண்ணுவதற்கோ சொல்வதற்கோ எனக்குத் தெரிந்து நான் உட்பட யாருமில்லை. மென்மை ஏதேனுமொரு பக்கமாக ஒருவேளை இருக்கலாம். கவிஞர்களின் பிரத்யேகக் குணமாக மென்மையைக் குறிப்பிடுவது நாடகத்தனமானது. கழிவிரக்கத்தை விரும்புவது. கவிஞர்களென்றில்லை எல்லாருமே மென்மையாகத் தொடங்குகிறார்கள் பிறகு தோல் தடித்துக் காய்ப்பேறிவிடுகிறது. சகமனிதனின் சக உயிரியின் சலனங்களையறியாத மரத்த தன்மை அல்லது சுருங்கிய எல்லைகளுக்குள்ளான கனிவு. நீடித்த மென்மை என்பதை அறச்சார்பு நிலையிலும் அழகியலோடும் அர்த்தப்படுத்துவதை என்மனம் எனக்குள் திருத்தவே விழைகிறது. நீங்கள் உணர்த்தும் கிழிந்ததும் கிழியாததுமான மெல்லிய டவுசர்கள் என்னிடமும் ஒரு காலத்தில் குவிந்திருந்தன. அளவில் சிறியவை. அதில் கிழியாமலிருப்பதை மகன் அணிந்து நடப்பதைக் காண்கிறேன்.

‘விற்கப்படுவதற்கொன்றுமற்ற பெட்டிக்கடை’ எனத் துவங்கும் ஒரு கவிதை ‘கருவிகளின் ஞாயிறு’ தொகுப்பில் வருகிறது. பெட்டிக்கடை குறித்தான அத்தனை படிமங்களையும் அந்த ஒற்றை வரி எங் கெங்கோயிருந்து எடுத்து உள்ளே சொருகுகிறது. எனக்கென்னவோ அந்த ஒற்றை வரியிலேயே கவிதை முடிந்துவிட்டது என்றே தோன்றுகிறது. இவ்வாறு ஒற்றைவரி கூட ஒரு கவிதையைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கலாம் போல. ஆகக் கவிதை என்பதொரு விடயமா? அதை எடுத்துச் செல்லும் விவரணையா? மொழியில் பயின்று வந்திருக்கும் கவிஞனின் விசேட மனநிலையா? ஒன்றை எடுத்துக் காட்டுகிறபோது கட்டக் கடைசியில் அதை முடித்து வைக்கும் யுக்தியா? இல்லை பெட்டிக்கடையில் உள்ளது போல் ஒற்றை வரியா? அல்லது இது எல்லாமுமா? இல்லை இது எதுவுமே  இல்லையா...?

எழுதி ஆறேழு மாதங்கள் கடந்த கவிதையொன்றை அரங்கில் வாசித்தபின் தோழரொருவர் கேட்டார் ‘இந்தக் கவிதையை விளக்க முடியுமா இது என்ன சொல்ல வருகிறது?’ திணறிவிட்டேன். சொல்லத் தெரியவில்லை. காற்றில் நறுமணம் வீசுகிறது என்றால் புரிந்துவிடும். ஆனால் நறுமணத்தை மட்டும் சொற்களில் பிரதியெடுக்க முனையும்போது பழக்கமற்ற சொற்சேர்க்கை தோன்றுவதைத் தவிர்க்க முடியாதல்லவா. இதில் விளங்குதல் என்பதைவிட ஊறிப் பரவுதல் என்பதே சரியாக இருக்கும்.

‘நீ எழுதின கவிதையை உனக்கே விளக்கத் தெரிய லேன்னா  மற்றவர்கள்  எப்படிப்  புரிந்துகொள்வது?’

கவிதைகளின் தோற்றக்கணங்கள் நிரந்தரமாக ஞாபகத்தில் நிற்பதில்லை. சில கவிதைகளின் முன் நானும் புதியவனாகத்தான் நிற்கிறேன். எனவே அதைத் தூக்கித் தலையில் சுமந்துகொண்டு திரியவோ பொறுப் பேற்கவோ என்னால் முடியாது.

இப்போதெல்லாம் உன் கவிதையில் ஒன்று மில்லை என யாரேனும் சொன்னால் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். நான் எழுத விரும்புவதும் அந்த ‘ஒன்றுமில்லை’யைத்தான். அதன் ருசியற்ற மொழியில் பின்னிய வலையில் எனது கவிதையை ஊஞ்சலாட்டிப் பார்த்திருப்பேன்.

உங்களது அடுத்தத் தொகுப்பு எப்பொழுது என்ற கேள்வி ஒரு கவிஞனுக்கு நெருக்கடியை உருவாக்குமா? அல்லது கவிஞர்கள் அதைப் பெருமையாக எடுத்துக் கொள்ளவேண்டுமா?

எழுதிய கவிதைகளைக் கிழித்தெறியாமல் ஒரு தொகுப்பாகக் கொண்டுவருவது நல்லசெயல். தனது கவிதைகளின் தேவநிலை குறித்த கற்பனையேனும் உடையக் கூடும் அல்லது தனது பத்தாவது தொகுப் பிலும் முதல் கவிதையை முனைந்துகொண்டிருக்கும் பரிதாபமும் வெளிப்படக்கூடும். எனவே அடுத்தத் தொகுப்பு எப்போது என யாரேனும் கேட்பது நெருக்கடியான விசயம்தான். இனியேனும் ஒரு கவிதையைப் படிக்கத் தரமாட்டாரா என்கிற தொனியும் அதில் இருக்கிறது.

உங்களது பெரும்பான்மையான கவிதைகளில் அரூபங்களை வைத்து ஒரு நடனம் ஆடுகின்றீர்கள். ஒரு சித்திரம் தீட்டுகின்றீர்கள். உதாரணத்திற்குச் சொப்பனத்தில் கோழி வளர்க்கும் மோட்டுக்கிழவி கவிதை. கவிதைகளின் அளப்பரிய மதிப்பார்ந்த ஒன்று அரூபம். அரூபம்தான் கவிதைகளின் அந்தராத்மா என்று சொல்வது சரியாக இருக்குமா?

நான் தெய்வங்களை ஆன்மாக்களை நம்புகிறேன். கனவுகளின் விந்தைகளை அன்றாடங்களில் பிணைத்துப் பார்க்கிறேன். ஒரு கௌளி சத்தத்தில் அதன் திசையை அனுமானித்து என்னருகே நிற்கும் சாமியையோ சாத்தானையோ உணர்கிறேன்.

புதனின் ஆதிக்கத்தால் இல்லாததையெல்லாம் என் மனம் கற்பனை செய்துகொள்கிறது என்பதை ஒத்துக் கொள்கிறேன். இவையெல்லாமே அரூபங்களோடு பழக்கப்பட்ட விசயங்கள். கலை சிறந்த சிற்பத்தைத் தொடும்போது ஆயிரம் வருடத்திற்கு முந்தயச் சொரசொரப்பான உள்ளங்கையை நான் தடவுகிறேன் அழுத்திப்  பிடித்திருக்கிறேன்.

சில நிழல்களுக்கு வேறொரு தோற்றத்தில் நீடித்த காலம் கிட்டிவிடுகிறது. கவிதை மொழியும் அருவங்களின் பொம்மைகளை ஏற்றிக்கொண்டு அர்த்தமின்மைக்கும் அர்த்தத்திற்கும் இடையே கடந்தபடியிருக்கிறது.

அரசர்கள் வந்து போகின்றனர்

அரசர்கள் வந்து போகின்றனர்
அரசர்கள் மாறுகின்றனர்
நீல உடை அணிகிறான்
சிவப்பு உடை அணிகிறான்
இந்த அரசன் வந்தால் அந்த அரசன் போகிறான்
ஆடைகளின் நிறம் மாறுகின்றன...
காலம் மாறவில்லை
மொத்த உலகத்தையும்  விழுங்கித்  தின்ன  விரும்பும்  அம்மணச் சிறுவன்
சோற்றுக்காக நாயுடன் போராடுகிறான், போராடுவான்...
அவன் வயிற்றினுள்ளே எரியும் நெருப்பு
எப்போதோ தொடங்கியது இப்போதும் எரிகிறது!

அரசர்கள் வருகின்றனர் 
வந்து வந்து போகின்றனர்
வெறுமனே ஆடைகளின் நிறம் மாறுகிறது
வெறுமனே முகமூடிகளின் வடிவம் மாறுகிறது
பைத்தியக்கார மெகார் அலி*
இரு கைகளையும் தட்டுகிறான்
இந்த வீதியில், அந்த வீதியில்
ஆடுகிறான், பாடுகிறான்:
“எல்லாம் பொய்! எல்லாமே பொய்! பொய்! பொய்!”

* மெகார் அலி - தாகூரின் ‘குதித் பாஸன்’ என்ற சிறுகதையில்,
அரசதிகாரத்தால் மனப்பிறழ்வுக்குள்ளாக்கப்பட்ட கதாப்பாத்திரம்.

தாயே, தாய்மண்ணே!
எல்லாவற்றையும் பார்த்தும் எல்லாவற்றையும் கேட்டும் விழியற்றவள் நீ!
எல்லாம் தெரிந்தும் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டும் செவிகேளாதவள் நீ!
உன்னுடைய அம்மணச் சிறுவன்
எப்போதோ மெகார் அலி ஆகிவிட்டான்
நாயிடமிருந்து சோற்றைப் பறித்துக்கொண்டு
நாய்க்கு கைத்தட்டுகிறான்
நீயும் மாறமாட்டாய்
அவனும் மாறப்போவதில்லை!

வெறுமனே ஆடைகளின் நிறம் மாறுகிறது
வெறுமனே முகமூடிகளின் வடிவம் மாறுகிறது.

கூட்டம்

உடற்சூடாக உணர்ந்த அமைச்சர்கள்
டார்ஜிலிங் சென்றனர்
ஆனாலும் ஒரு சிக்கல்
எதைச் சாப்பிடுவது? எங்கே தூங்குவது?
கூட்டம் எழுத்தாளர்கள் கட்டிடத்தில் கூடியது
நிறைய வாதங்கள், பெருமிதங்கள், சிரிப்புகளும்
நமது மனைவியர் தமது கைவளையல்களை அவிழ்த்துத் தர
பிள்ளைகள் நைட்ரிக் அமிலத்தை அருந்துகின்றனர்.

குறிப்பு: எழுத்தாளர்கள் கட்டிடம் என்பது கல்கத்தாவில் அறிவுஜீவிகளின் விவாதங்களுக்குப் புகழ்பெற்ற இடம்.

பிறந்தமண் இன்று


ஒருமுறை மண்ணின் பக்கம் இரு
ஒருமுறை மக்களின் பக்கம்
இப்போதும் இரவு முடிந்து விடவில்லை
இருள் இப்பொழுதும் உனது நெஞ்சின் மேல்
கடினமான பாறையைப் போல
உன்னால் சுவாசிக்க முடியவில்லை
தலைக்கு மேல் ஒரு பயங்கரமான கருப்பு வானம்
இப்போதும் புலியைப்போல கால்நீட்டி அமர்ந்திருக்கிறது
உன்னால் முடிந்தவகையில் இந்தப் பாறையை அகற்று
மேலும் ஆகாயத்தின் பயங்கரத்திடம் அமைதியான குரலில் தெரிவி
நீ பயப்படவில்லை என்பதை
நிலமும் நெருப்பாகிவிடும்
உனக்குப் பயிர் செய்யத் தெரியவில்லையெனில்
மலையை வருவிக்கிற மந்திரத்தை நீ மறந்துபோனால்
உனது மண் பாலையாகிவிடும்
பாடல் பாடத்தெரியாதவன்
பிரளயம் வரும்போது பார்வையும் பேச்சுமற்றுப் போவான்
நீ மண்ணின் பக்கம் இரு
அது காத்திருக்கிறது
நீ மக்களின் கரங்களைப் பற்று
அவை ஏதோ சொல்ல விரும்புகின்றன.

வீரேந்திரநாத் சட்டோபாத்யாயா (1920 -1985):
விடுதலைப்போராட்ட வீரர்,  
இடதுசாரி வங்கக் கவிஞர். 
சிரேஸ்ட கவிதா, நிர்பாசிதா கவிதா ஆகியன  இவரின்  தொகுப்புகளுள் முக்கியமானவை.

பழைய நட்சத்திரத்தின் பல் விழுந்த திசையில்
நீ அமர்ந்திருக்கிறாய்
அங்கிருந்து உன் காதலிக்காக அழத் தொடங்கலாம்
ஆழத்தில் புதைந்துபோன ஒரு கப்பலில்
திரும்பி வந்து உன் தலைமுடியை ஒதுக்கி
உன்னை அவர்கள் முத்தமிடுவார்கள்
உன்னிலிருந்து விழுவதற்காக ஒரு பல் ஆடத் தொடங்கும்.

----

சொல்லின் கடைசி நிறுத்தமாக நீயிருக்கலாம்
நிறைவுறும்போது உன்னை விரும்புகிறார்கள்
புதிய தொடக்கத்தில் உன்னை வேண்டாமென நினைக்கிறார்கள்
ஒவ்வொரு கிளைகளுக்கும் பறந்துகொண்டிருக்கிறாய்
உன் அலகில் தொத்திக்கொண்டிருக்கும் இரைகள் மீது
உனக்கேன் உணவு மண்டலத்துக்கு ஒவ்வாத கரிசனம்.

----

இருநூறு பக்க நூல் ஒன்றை
தகுதியுடையதாக்கும்
சில வரிகளாய் உன் கவிதை எப்போதும் இருக்கப்போவதில்லை
நீயேன் போன அடுத்த பேருந்திலேயே
உன் காதலிகள் திரும்பிவிட போவதாக
அதே நிழற்குடையின் கீழ் நின்றுகொண்டிருக்கிறாய்.

-----

கடவுள் பில் தொகையை செலுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்
மரணம் அங்கிருந்து கிளம்புகிறது.

----

யாரும் யாருக்கும் போதிக்கவேண்டாம்
யாரையும் எதற்குள்ளும் நுழைக்கவேண்டாம்
என்னையொரு எறும்பு பண்டமாக மாற்றுவதுபோல எதுவும் 
நடக்கவேண்டாம்
நான் ஒரு கொலையை நேரில் பார்க்கிறேன்
கொலையாளி எழுப்பிய ஒலிதான் விடாமல் துரத்துகிறது
கொல்லப்பட்டவன் பேசாமல் இருந்தான்
ஒரு மௌனமும் அலறலும் இடம் மாறியிருக்கிறது
நான் ஒரு மரணத்தைக்கூட தாங்கதெரியாத பூஞ்சை என்கிறார்கள்
எனக்கும் பேசாமல் இருக்கவேண்டுமெனத் தோன்றுகிறது.

----

உங்களைச் சுட நினைத்திருந்தால்
எப்போதோ ரிவால்வரை உயர்த்தியிருக்க முடியும்
இவ்வளவு நேரம் திரும்ப ஒருமுறை அனைத்தையும்
நினைவுகூரப் பார்த்தேன்
காலத்தின் அதீதத்தை அளவுக்கு மீறியே
சுமந்துவிட்டதாகப் படுகிறது
எனவே கைகளை மெல்லத் தூக்கி
உங்களை விசுவாசப்படுத்தினேன்.

----

உருட்டி வந்த தேங்காய் கடலுக்குள் விழுந்துவிட்டது
டம்ளரைக் கவிழ்த்தி கடல் முழுக்க அலசிப் பார்த்துவிட்டேன்
அம்மா திறந்து வைத்திருந்த சன்னல் வழியாய் வந்த அதே வெயில்
எங்கிருந்தோ வர அதை நோக்கி தவழ ஆரம்பித்தேன்
என் கடல்களை இப்படிதான் கடந்துகொண்டிருக்கிறேன்
கலர் தாள் சுற்றிய பரிசில் உங்களால் கடலைக் கொடுக்க முடியுமானால்
அதை ஒரு கோப்பையில் வைப்பதும் பெரிய விஷயமல்ல
அவ்வளவு உறுதியுடன் ஒரு பாலைவனத்தில்
என்னைக் கிடத்திக்கொண்டு பிடிவாதமாய் இருந்தாலும்
மறுபடியும் உருட்டுவதற்காகவே நடுமண்டையில் வந்து விழுகிறது
ஒருதேங்காய். 

கொல்லைக்கதவின் நாதாங்கி கொக்கியை எடுத்து ஆணியில் தொங்கவிடும்போது விசாலாட்சியின் கை விரல்கள் லேசாக உதறல் எடுத்தன. முகம் கைகால்களைக் கழுவிக்கொண்டு போய்விடலாமா என்ற எண்ணம் தோன்றியது. கதவை இழுத்து மூடும் போது இதென்ன இப்படிப்படுத்துகிறது என்றஅச்சத்தையும் கொடுத்தது. களவைக் காணும் ஆர்வம்பின்னின்று தள்ளுவதைத் தடுத்து நிறுத்தவும் முடியவில்லை. தானும் ஒரு கள்ளத்தனத்தில் இறங்குவது போலத் தோன்ற செண்பகச் செடிபக்கம் சிட்டுகள் பறப்பதைப் பார்த்தபடி நின்றாள். ச்செய் நானும் அசிங்கம் பிடித்தவள்தானா? இந்த உள்ளத்திற்குள்ளும் ஏன் இப்படிக் கேடுகெட்டத்தனம் புகுந்தது என்று நொந்துகொண்டாள்.

நேற்று இந்நேரம்கூட இல்லை. லேசாக அந்தி மயங்கத் தொடங்கும் நேரம். அதற்குள் கொல்லைக் கதவைத் திறந்து வந்து தேட வைக்கிறதே இந்த மனம் என்பது அற்பத்தனமாகவும் இருந்தது. தன் கன்னத்தில் தானே  அடித்துக்கொள்ளலாம்போல்  தோன்றியது.

மாம்பிஞ்சுகளைப் பார்த்ததும் ஒன்றைப் பறித்துத் தின்னலாம் என்று துவைகல் பக்கம் போனபோதுதான் அந்தக் கங்காட்சி காணும்படி நேர்ந்தது. ‘ஸ்ஆ’ ரகசிய முணுமுணுப்புப் பங்கஜம் மாமி வீட்டுக் கொல்லைப் பின்புறத்தில் இருந்து வந்தது. துவைகல்லில் ஏறி சுற்றுச் சுவரைத் தொட்டு மெல்ல நிமிர்ந்தபோது லஷ்மி காமத்தைப் பொங்க வைப்பதில் தீவிரம் கொண்டிருந்தாள். முட்டிக்கு மேல் பாதித் துடைகள் தெரிந்தன. வாழைக்கொல்லை மறைவாக இருக்கும் என்று இந்தப்பக்கம் வந்திருக்கிறாள். அது இந்தக் கொல்லைக்கு மறைப்பற்றுப்போனது. கண்கள் கிறங்க அதனுள் ஆழ்ந்துகொண்டிருந் தாள். கொஞ்சம் இருட்டியிருந்தால் கள்ளனோ, கள்ளத்தனமோ என்றுதான் தோன்றியிருக்கும். ஒரு கூப்பாடு போட்டுப் பார்க்கலாமா? தன் பார்வையின் முன் அசிங்கப்பட்டு ஓடுவதைப் பார்க்கலாமா என்றுஒரு கணம் தோன்றியது. சத்தம் போடாமல் இறங் கியவள் மறுபடி மெல்ல கல்லில் ஏறி தலையை நீட்டிப் பார்த்தாள்.

லஷ்மி விசாலாட்சியைவிட மூன்று வயது இளையவள். அவளுக்குப் பதினேழு வயதுதான். பதி மூன்று வயதில் திருமணமாகி பதினைந்து வயதில் விதவையாகத் திரும்பி வந்தவள். குறை பிரசவத்தில் பெற்ற ஆண்குழந்தை கூடத் தங்காது  போய்விட்டது.

பட்டீஸ்வரரைச் சேவிக்க அம்மா அழைத்தபோது நீ போய்வா அம்மா என்று இருந்துகொண்டாள். வாசலுக்கு வந்தபோது அக்ரஹார கம்பங்களில் ராந்தலை ஏற்றி வைத்திருந்தார்கள். சந்நிதான விளக்குக் கம்பத்தில் பெரிய சுடர் அசையத் தொடங்கியது. விசாலாட்சியோடு படித்த சரஸ்வதி இரண்டாவது பெண்குழந்தையை இடுப்பில் வைத்தபடி அம்மா வீட்டிற்குப் போய்விட்டு வந்தாள். அவள் கையைப் பிடித்து ‘இங்க வா’ என்று ரேழியில் அமர்ந்து வெற்றிலைப் போட்டுக்கொண்டிருந்த தாத்தாவிற்குக் கேட்காத வண்ணம் வலது பக்கம் இழுத்து வந்தாள். லஷ்மி பற்றி இப்படி இப்படி என்று விசாலாட்சி ரகசியக்குரலில் தொட்டும் தொடாமல் சொல்ல “பெரிய துஷ்டக் கழுதையா இருக்காளே, அம்மாடீ. மூஞ்சியப் பாத்தா பாவம்போல இருக்காளே. அதுவா இப்படி” ஆச்சரியப்பட்டுப் பேசினாள். யாரிட மாவது இதைச் சொல்லவேண்டும் என்று இருந்த ஆர்வம் கொஞ்சம் நிறைவேறியது. “அவாளுக்கு ரெண்டு வேளை சாதம் போடக்கூடாது. ஒருவேளை போட்டேள்ன்னா தினவு ஒடுங்கும். பகவான் மேல பயம் இருக்கிறவா இதெல்லாம் செய்யமாட்டா” என்றாள்.

தான்கூட இனிமேல் ஒரு வேளை சாப்பிடுவது நல்லது என்று தோன்றியது. பசி தாங்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. விதவையான நாளிலிருந்து அம்மா பருப்புபோட்டு நெய்யூற்றியதில்லை. இரவில் பால் தந்ததில்லை. அப்பாவுக்கும் அண்ணாவுக் கும் மன்னிக்கும், மன்னி குழந்தைகளுக்கும், தம்பிக் கும் தன் பங்கைப் பிரித்து ஊற்றுவதுபோல இருக்கும். நெய் பிசைந்து சாப்பிட ஆசை எழும்பி வரும். அதன் மனமே தனி. சொல்லாமல் ஆசையை விழுங்கி விழுங்கி  வருவதே  வழக்கமாகிவிட்டது.

மெல்ல நடந்து பின்கட்டை ஒட்டிப்போகும் கால்வாயையும் அகன்ற சாலையையும் எட்டிப் பார்த்தாள். இந்தப் பக்கமாகத்தான் வைரவன் போவான். வீட்டுக்கு வந்தான் என்றால் விறகைப் பிளந்துபோடுவதிலிருந்து எல்லா வேலைகளையும் செய்துகொடுத்துவிட்டுச் செல்வான். தேக்கு மரத்தை இழைத்து வைத்தது போன்ற தேகம். சதை உடம்பில் கிண்ணென்று இருக்கும். அப்படியே உடம்பு மினுமினுவென மாநிறத்தில் மின்னும். கண்ணில் எப் போதும் ஒரு துடிதுடிப்பு. முறுக்கேறிய தொடைகள், கட்கட்டென்ற நடை. அவன் உடம்பைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கத்தோன்றும். கட்டிப்பிடித்துச் சாய்க்கத் தோன்றும். இந்த எண்ணம் வரும்போது கன்னத்தில் அறைந்தோ கிள்ளியோ வைத்ததுகூட உண்டு. என்றாலும் அவன் தன்னைத் தூக்கிக்கொண்டாடமாட்டானா என்றிருக்கும். எட்ட நின்றேபோய் விடும் அம்சம். தோட்டக் கணக்கில் அப்பாவுடன் ஏற்பட்ட மனஸ்தாபத்தால் ஓராண்டுக்கு மேலாக ஆத்துக்கு  வருவதில்லை.

தலையைத் தடவினாள். முள்ளுமுள்ளாகத் தடுக்கு வது மாறி மெல்லிசாகிக்கொண்டிருந்தது முடியின் நுனி. கனகராஜுக்கு வைரவன் போல உடல்கட்டு இல்லை என்றாலும், அவன் தலையை முண்டனம் செய்யும்போது கூசும். தலையில் ஜலத்தை அள்ளி வைத்துத் தடவும்போது மெல்ல உஷ்ணம் கிளம்பும். பிடறியில் அவன் விரல்படும்போது சுகத்தை நாடி மனம் எங்கோ செல்லும். நான் அடக்கினாலும் தான் அடங்காது தலையெடுத்தாடும் இந்தக் காமத் தழலை எதுவும் செய்ய முடிந்ததில்லை.

சிட்டுக்கள் செம்பருத்தியிலும் கொடிக்கம்பிகளிலும் மாறிமாறி பறந்தமர்ந்து கத்தத் தொடங்கின. அந்தப் பக்கம் போகாமல் மாமரத்தின் பக்கம் வந்து துவைகல்லில் அமர்ந்தாள். சுவரைத் தொட்டு எக்கி பங்கஜம் மாமி கொல்லைப்பக்கம் பார்த்தாள். வாழை மரங்களின் இலைகள் மட்டும் தெரிந்தன. கல்லில் ஏறி மாம்பிஞ்சை பறிப்பதுபோல அந்தப்பக்கம் பார்த்தாள். கொல்லை வாழைமரக்கூட்டத்தில் யாரும் இல்லை, லஷ்மி ஏதும் பதுங்கி உட்கார்ந்திருக்கிறாளா என்று தலையைச் சாய்த்துப் பார்த்தாள். ஒருவரும் இல்லை. இரண்டு பெரிய பிஞ்சுகளைப் பறித்து இறங்கினாள் விசாலாட்சி. மாமரத்தின் கிழக்கு கிளை பங்கஜம் மாமியின் கொல்லைப்பக்கமும் நீண்டிருக்கிறது. கனிகிற காலத்தில் மாமி வீட்டுக்கும் பழங்கள் போகும்.

காம்புகளில் அந்த வெண்ணிற பால்குமிழை, நீண்டிருக்கும் சிறு வாழைக்கன்றின் இலையில் தேய்த்து துடைத்துவிட்டுக் கல்லில் அமர்ந்தாள். காம்பு பகுதியைக் கடித்துத் துப்பிவிட்டு ஒரு பக்க அதரத்தின் ஓரத்தில் கடித்தாள். துவர்ப்பும் லேசான புளிப்பும் கலந்து இருந்தது. இப்படி எட்டிப்பார்ப்பது என்னவோபோல் இருந்தது. இந்த இதயத்தில் மாலை கொக்கி போட்டு இழுத்து வரு கிறது. பிடித்து நசுக்க  முடியாத மோக விலங் கொன்று முலைக்குள்ளும் அடிவயிற்றிலும் புருபுரு வென ஊர்ந்து ஊர்ந்து தன் உடலையே துடிக்கவைக்கிறது. தெய்வக்கரம் ஒன்று வாய்த்து பட்டெனஅதன் வாலைப்பிடித்து உடம்பிலிருந்து சரட்டெனஇழுத்து உருவி எடுத்து திகுதிகுவென எரியும்நெருப்பில் இட்டு அது துடிப்பதைப் பார்க்கவேண்டும் என்று தோன்றும். உன் வெறுப்புக்கெல்லாம் நான் சிக்கமாட்டேன் என்பது போலத் திரும்பத் திரும்ப உடம்பிற்குள் கிளறிக் கிளறி உணர்ச்சியை உருக்கி உருக்கி தன் வெற்றியையே நிலைநாட்டும், பட்டீஸ்வரரிடம் நா துடிக்க என்னை இந்த அவஸ் தையிலிருந்து உருவி எடுத்துவிடு பகவானே என்றுஒரு சமயம் மன்றாடியதுண்டு. அவர் செவி சாய்ப்பதே இல்லை. வேருக்கு நீர் கிடைத்த செடிபோலத் துளி இடமில்லாமல் உடலெங்கும் மீண்டும் பரவிவிடுகிறது காமம். நான் சாகாமல் தான் சாகாது. லஷ்மியை எப்படிக் கேவலமாகப் பார்க்கத் தோன்றியது! ஓடிப்போய்க் கேவலப்படுத்த முடிந்தது. இப்போதுகூட எதை நாடி எதைப்பார்க்க உந்தித் தள்ளியது மனது? இது ஒரு விநோத மோகமோ? பிறரைப் பார்த்து தன்னுள் கிளரும் உணர்வின் துடிப்பைத்தடவி சுகம் களையத்தானே! விசாலாட்சிக்குத்  தன்  மேலே வெறுப்பு  உண்டானது.

தான் மறைந்து பதுங்கி செய்யாததையா லஷ்மிசெய்துவிட்டாள். யோக்கிய பாசாங்கை ஏன் அந்தநேரம் சரஸ்வதியிடம் மெனக்கெட்டுச் சொல்லத் தோன்றியது. அடுத்தவர்களிடமே குற்றம் காணும் இந்தப் புற்றின் வேரை யாரேனும் அசைத்து எடுத்தவர் உண்டா? எந்தத் தெய்வம் அதை வழங்கும்? சின்னச் சுடர் அசைந்து அழைத்தால் எவ்வளவு பெரிய பாக்கியம். புண்ணியமும் கூட. தன்னை யாரேனும் அப்படிப் பார்த்ததைப் பார்த்துச் சொல்லியிருந்தால் என்னென்ன பாடுபட்டிருக்கும். அடுத்தவரைக் கேவலப்படுத்தும் புத்தி இனிமேல் அண்டாது இருக்க வேண்டும். இரண்டு குழந்தைகளுக்குப் பின் விதவை யான பரணி மாமி, கல்யாணம் நெருங்கிவரும் நாளில் விதவையான ராதா. ஏழு வயதில் விதவையாகி அறுபத்தேழு வயதைத் தொடும் குஞ்சம்மாள்... இந்த அக்ரஹாரத்தில் எத்தனை விதவைகள். அலை பாய வைக் கும் இச்சையை இல்லாதுபோலக் காட்டிக்கொண் டது உண்மையாக எப்படி இருந்திருக்க முடியும். பிறப்பின் அம்சமாகப் பார்க்கும் மனது உண்டா? எனக்கே இல்லையே.  பின்  யாருக்கு வரும்.

ஒன்பது வயதில் திருமணம். புக்ககம் போனபோது 14 வயது. சாந்தி முகூர்த்தம் என்றார்கள். அந்த நாள்அப்படியொன்றும் இன்பப் பெருக்கெடுத்து பாய வில்லை உணர்ச்சி. வலியை உடலுக்குள் தோண்டிக் கொண்டிருப்பதுபோல இருந்தது. வேதனை வேதனை வேதனை. ‘விட்டிடுங்கோண்ணா. ஆத்துக்குப் போயிடுறேன்’ கையெடுத்துக் கெஞ்சியதை பின்பொருநாள் அவன் சொல்லி கேலி செய்தபோது வெட்கமாக இருந்தது.

பழகப் பழக அந்த வலி காணாமல் போய் அதிலே சுக உணர்ச்சி சுரந்தது. ஆனந்தமாக இருந்தது. அப்படி யொரு சுகத்தைத் தரும் கணவன் உடலைவிட்டு கணப்பொழுது பிரியாமல் தழுவியபடியே கிடக்க வேண்டும் என்ற ஒரே ஆசை உடம்பு முழுக்க ஆக்கிரமித்திருந்தது. அவன் மீது பேரன்பு பெருகியது. இறைவனுக்கு மகிழ்ந்து மகிழ்ந்து நன்றி சொன்னாள்.

அந்த வலியோடு பிறந்தகத்திற்கு ஓடி வந்திருந்தால் ஜென்மாந்திர ஜென்மத்திற்கு இந்த அவஸ்தை யின் சுடர்கள் தன்னுள் எரியாமலே தீய்ந்துபோயிருக்கும். பயத்தில் இதுதான் மோகமோ என்று அடங்கியிருக்கும். மோகம் கணவனுக்கானது. வேதனை மனைவிக்கானது என்ற நினைப்பிலேயே ஆறுதல்தேடியிருக்கும். ஒரே ஒரு குழந்தையைத் தந்து போயிருந்தால் இந்த மோகத்தின் துன்ப அலைதன்னுள் புரளாமல் இருந்திருக்குமோ என்ற நினைப் பும் சில சமயம் ஓடும். பிளேக் நோய் தன்னையும் அவனோடு சேர்த்துகொண்டு போயிருந்தால் எவ் வளவு நிம்மதியாக இருந்திருக்கும். சங்கரன் ஒல்லி இல்லை. பூசினாற்போல உடம்பு. நல்ல நிறம். கன்னத்தில் அவனது இளமை கொஞ்சும். அவனது கன்னக்குழியைப் பார்த்தால் கடிக்கத் தோன்றும். காலேஜ் படிக்கப் போகிறேன் என்றபோது அவனை எப்படிப் பிரிந்திருக்க முடியும் என்ற கவலை குமுறிக் குமுறி வந்தது. அந்தத் துக்கம் வந்ததும் அவனோடு கூடவே தோன்றியது. சங்கரனை நினைத்தாலே அவன் தன்னை உடலால் கொண்டாடிய தினங்களாகவே எழும்பி வரும். வானத்தைப் பார்த்து ‘சங்கரா’ என்று மெல்ல முணுமுணுத்தாள். இமைகளில் மினுமினுநீர் சுரந்தது.

சாலையில் இருங்கு சோள நாத்து கட்டைச் சுமந்து  கொண்டு பெரியவர் போகிறார். அக்ரஹாரத்துப் பெண்கள் மாலை வேளையில் வாய்க்கால் கதவைத் திறந்து நின்றால் தோட்டக் காட்டிலிருந்து கொண்டு வரும் காய்கறிகளைச் சகாயமான விலைக்குக் கொடுத்துவிட்டுப் போவார்கள். துவைக்கவோ, தீட்டுத்துணி எடுக்கவோ, பாத்திரம் தேய்க்கவோ பெரியவர்களுக்கு நாவிதம் செய்யவோ வாய்க் காலைத் தாண்டித்தான் பின் கட்டுக்குள் நுழைவார் கள். கனகராஜ் மனைவி மாசாணி மாலை வேளை யில் பழைய சோறு கேட்டு வரும்போது விசாலாட்சி கொண்டுவந்து போடுவாள். நல்ல நாளில் வரச் சொல்லிக்கூடச் சூடான சாதத்தையோ, பதார்த்தங் களையோ தருவாள். விசாலாட்சியைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் ‘இந்த மகராசியை இப்படி ஆக்குனகடவுளுக்குக் கண் இல்லை’ என்று சபிப்பாள். ‘அம்மாகூட என்னையும் தம்பியையும் சித்தப்பாஇழுத்து வர்றப்ப எனக்கு வயசு ஆறு. அதுக்கப்பறம் அம்மாவுக்கு அஞ்சு குழந்தைங்க பிறந்திச்சு. அப்பா எறந்ததெல்லாம் எனக்குச் சரியா நெனவில இல்ல. இது பெரிய கதம்மா’ என்று சொல்லத் தொடங்குவாள். சட்டைப் போடாத இரு சிறுவர்கள் சோளத் தட்டையில் காங்கிரஸ் கொடியைக் கட்டி “மகாத்மா காந்திக்கு ஜே” சொல்லிக்கொண்டு ஓடுகிறார்கள்.

காந்தியடிகள் வருவது உறுதியாகிவிட்டதை அப்பா சென்ற வாரமே சொல்லியிருந்தார். மகாத்மா வரும் நாளில் கெட்ட எண்ணங்கள் இப்படி மன தில் புரண்டு வருவது சங்கடமாக இருந்தது. ‘தீய எண்ணங்கள் எழாமல் பட்டீஸ்வரரே என்னைக்காப்பாற்று’ மனதில் வேண்டிக்கொண்டாள். இறை வனிடம் ஆசீர்வாதம் பெற்று புது மனுஷியாகிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது. காந்தியாரை மட்டுமல்ல இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில ஊர் உலகத்தை, தோட்டந் துறவுகளை, ரயிலை, தான் படித்த பள்ளியில் நிற்கும் பெரிய வேப்பமரத்தை, நொய்யலை, அதன் இருபுறம் அடர்ந்து போகும் நாணலை, பனைமரக் கூட்டத்தை, நொங்கு இறக்குவோரை, ஆலமர விழுதுகளில் ஊஞ்சலாடும் சிறுவர்களை, மாலை வேலையில் அவசர அவசரமாகப் பால்குடி கன்றுகளைக் காண வரும் பசுக்களை, கன்றுகள் மடியை முட்டி நுரைபொங்க பால்குடிப்பதை, மொட்டாக, அரும்பாக, மலராக, மலர்ந்துகொண் டிருக்கும் அலராக மணம் வீசி ஜொலிக்கும் நந்த வனத்தை, வானில் வட்டமிடும் பருந்தை, அபூர்வமாகக் ‘கீகீ’ என்று கத்தி ‘கர்ர்வ்’ என வானிலேதன் காதலியை அழைக்கும் குரலை, எங்கிருந்தோ வந்து காதலன் கால் விரல்களைப் பற்றித் தலைகீழாகச் சுழன்றாடும்  அந்தர  நாட்டியத்தைப்  பார்க்க  வாய்க்குமே.

ஜனக்கூட்டத்தை, அவர்கள் குதூகலமாக இடித்துக்கொண்டோ கைகோர்த்துக்கொண்டோ செல்லும் கொண்டாட்டத்தை, தேசமே வணங்கும் காந்தியாரிடம் இருக்கும் வசீகரத்தை, ஸ்ரீமான் பெரியவர்கள்எல்லாம் அவரிடம் எப்படிப் பக்தியோடு பேசு கிறார்கள். அடிகளார் எப்படிப் பதில் சொல்கிறார் என்பதை எல்லாம் காண ஒரு அழகான சந்தர்ப்பம். வாய்ப்பு. ஒருமுறை புக்ககத்திலிருந்து பிறந்தகம் போனபோது உக்கடம் பெரிய குளத்தில் பதினைந் திற்கும் மேலான நீர்க்காகங்கள் சர்சர்ரென நீருக்குள் பாய்ந்து ஒரு சில கணம் மறைந்து பின் தலைகளை நீட்டி மேலே வந்ததைத் திரும்பப் பார்க்கக்கூட வாய்ப்பாக அமையும் என்ற நினைவும் வந்தது. கம்பிகள் இல்லாது இறுக்கும் வீட்டிலிருந்து ஒருநாள் வெளியே கைவீசி நடந்து மகிழ்வை அள்ளிவர நல்ல சந்தர்ப்பம் என்பதை நினைத்ததும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

செண்பகச்செடி பக்கம் நெருங்க நெருங்க ஆண்சிட்டுக்குருவி தென்னை மரக்கிளையில் போய் அமர்ந்து வால் துடிக்கக் கத்தியது. செண்பகச்செடியின் கிளையை லேசாக விலக்கி ஒதுக்கினாள். ஆண் குருவி விருட்டென்று கருவேப்பிலை மரத்தில் அமர்ந்து கத்தியது. இளம்பச்சை நிறம்கொண்ட நீளநீளமான இலைகள். மேல் பக்கம் இரண்டு இலைகளைக் கூம்பாகக் கொண்டு அற்புதமாகத் தைத்திருக்கிறது. அடியில் ஒரே நீண்ட இலையை இடதுபக்க இலையுடன் தைத்து அதிலே பஞ்சும், தென்னைநார்களும், நீண்ட அருகம்புல்லும் கொண்டு கிண்ணம் போல மூன்றே இலைகளில் கூட்டைக் கட்டியிருக்கிறது. பத்துநாட்களுக்கு முன் பார்த்தபோது முட்டைகள் இருந்தன. சத்தமில்லாமல் பெண்குருவி தலைக்கு மேல் வட்டமிட்டு மருதாணி செடியில் அமர்ந்தது. அதன் அலகில் சிறிய பச்சைநிற புழு ஒன்று நெளிந்துகொண்டிருக்கிறது. குனிந்து மேல் இலையை ஒதுக்கி பஞ்சுக் கூண்டினை விலக்கிப் பார்த்தாள். சின்ன அசைவுதான். சட்டென நான்குகுஞ்சுகள் கழுத்தை நீட்டி வாய்களைத் திறந்தன. அவளுக்கு உடம்பு சிலிர்த்தது. இரை கொண்டு வந் திருக்கும் தாயல்ல நான் என்பதைக் குஞ்சுகளிடம் எப்படிச் சொல்வது? இறகு முளைக்காத இறக்கை களை அடித்துச் சிவந்த வாய்களை அவளது கை விரல்களை நோக்கி நீட்டின. ச்சே என்ன நம்பிக்கை. பருந்து வந்திருந்தால்கூட இரையென்றுதான் முதலில் குதித்திருக்கும். குஞ்சுகள் பிறந்து நான்கைந்து நாட் கள் ஆகும்போல. சின்ன அசைவை தன் தாயின் வருகை என்று நினைத்து போட்டி போட்டுக்கொண்டு மேல்நோக்கி வாயைத் திறக்கின்றன. இன்னும் இறகு வளராத பனங்கருப்பு இறக்கைகளை அசைக்கின்றன. ஐயோ பசிக்குதோ. என்ன துள்ளல். என்ன நம்பிக்கை. நான் உன் அம்மா இல்லை. அவற்றின் படபடப்பை ஏமாற்றக்கூடாது என்று கையை மெல்ல எடுத்தாள்.

தன் கையின் வாசத்தை அல்லது சூட்டைத் தாஎன்று துதித்திருக்குமோ, மழை விழுந்தால் கூம்பி லிருந்து கூண்டிற்குள் இறங்காமல் வழிந்து போகும் படி எப்படி அறிவாகப் பின்னியிருக்கிறது. அடியிலையை ஆதாரமாக்கி குஞ்சுகள் நோகாமல் இருக்கப் பஞ்சு வைத்துக் கூண்டைப் பின்னியிருக்கிறதே! விரல்கள் இல்லாமல் தன் அலகாலே பின்னிப் பின்னிப் போயிருக்கிறது. துளி நீர் விழுந்தால் கூட வெளியே உருண்டோடிவிடும். அதுவும்மேல்கிளையில் பின்னாமல் நடுக்கிளையின் மறைவிற்குள் தன் வீட்டைக் கட்டியிருக்கிறது. காகங்களின்கண்களுக்கோ கரிச்சான்களின் கண்களுக்கோ தெரியாமல் மறைத்துப் பொத்தி வைத்திருக்கிறது சிட்டு. காதலித்தன. கலவி செய்தன. காற்றில் பறந்தன. கருவுற்றன. தலைகளைக் கோதிவிட்டன. கூடு கட்டின. முத்தமிட்டன. விரும்பித் தேர்ந்தன. யாரைக் கண்டும் பயப்படாமல் காதல் காதல் என்று பறைசாற்றின. முட்டையிட்டது. அடைகாத்தது. இதோ அரவணைக்க மாறி மாறித் தத்துகின்றன. இந்தச் சிட்டில் ஒன்றாகப் பிறந்திருந்தால் அவஸ்தை இருந்திருக்காது. விளக்கி விட முடியாத ஆனந்தம் கூட்டின்மேல் பறந்தபடி இருக்கிறது.

துவைகல்லில் திரும்ப வந்து அமர்ந்தாள். தாய்க்குருவி விருட்டெனச் செண்பகச் செடியின் கிளையில் போய் அமர்ந்தது. பின் தத்திக் குதித்து உள்ளே இறங்கி மறைந்தது. நீலவானம் கடலின் நிறம் கொண்டு அசையாமல் விரிந்திருக்கிறது. வலப் பக்கம் மெல்லிய மேகம் அலையாக விரிந்து பரவி யிருக்கிறது. இடப்பக்கம் பிரமாண்டமான தவளை யின் வாய் பிளந்திருப்பதுபோல அசையாமல் மேகம் நிற்கிறது. இடையே நீல வானம். அதில் சிறு வெண்பறவையொன்று தலைகீழாக வருவதுபோல அப்படியே நிற்கிறது. வெண்மையான மேகங்களின் விளிம்போரங்களில் மெல்ல சிவப்பு நிறம் கனலத்தொடங்குகிறது. சூரியன் மலைகளுக்குள் நன் றாகவே இறங்கி மறைந்துவிட்டான். வெண்மேகவிளிம்பு இளஞ்சிவப்பாக மாறி பந்தல் போட்டது. நிமிஷத்திற்கு நிமிஷம் நிறம்மாறி வந்த சல்லாத் துணிமேகம் மங்கி கருக்கத் தொடங்கியது. இந்த நேரம்தானே என்று பங்கஜம் மாமி கொல்லைப்பக்கம் பார்த்தாள். லஷ்மி அந்தப் பக்கம் இன்று தட்டுப் படவே இல்லை. மீண்டும் சிட்டுக்கள் பக்கம் பார்த்தாள். குருவிகள் கணங்கணங்கெனக் கொஞ்சுவது சன்னமாகக் கேட்டது.

பாட்டி வேம்பின் அடியில் வைத்திருந்த அகல் விளக்கில் எண்ணெய் ஊற்றி விளக்கேற்றி வணங்கினாள். கொல்லைக்குப் பின் வாய்க்கால் பள்ளத்திற்கு அப்பால் தடத்தின் மீது மாட்டுவண்டி ஒன்று கடக் புடக்கெனப் போகிறது. தோட்டங்களில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தவர்கள் போய்விட்டார்கள். அக்ர ஹாரத்தின் வீட்டுக் கொல்லைகளின் பின் ஓடும் வாய்க்காலில் குளித்து இறகு சிலிர்த்துக்கொண்டிருந்த காகங்கள் பறந்துபோய்விட்டன. “அங்கென்னடி விசாலா தெக்கே பாத்திண்டிருக்கே. இருட்டிண்டு வருதில்லோ. ஆத்துக்குள்ள வரத்தோன்ற தில்லையோ, வாடியம்மா” அழைத்தாள். மனம் தம் பட்டுப் போயிருந்தது.

கொல்லைக்கு விளக்கேற்ற வந்த மேலண்டைவீட்டு கௌரிபாட்டி அந்தப் பக்கத்துத் துவைகல்லில் ஏறி நின்று சுவரில் கைவைத்து “ஏண்டி பாக்யம் சுந்தரம் வந்திட்டானில்லையோ, தேசபயணமா வந்திருக்கிற காந்தி மகானை அழைச்சிண்டு வரப்போயிருக்கானு ஊரே பேச்சு. சுந்தரத்தைக் காக்காப் பிடிச்சுண்டு மகாத்மா காந்தியாரை பாக்கணும்னு எங்க ஆத்திலே நேத்திருந்து ஒரே கும்மாளம். சுந்தரம் உங்கள அழைச்சிண்டு போறெச்சே எங்களையும் சேத்துண்டு போகச் சொல்லன்னு ரெக்கமண்டேசன் கேளுண்ணு  பிள்ளைகள்  ஒரே அடம்” என்றாள்.

பாட்டி பெருமிதமாக “விடிகாலை நாலுமணிக்குப் போனவன் இன்னும் வரலை. நாளை மதியத்துக்கு மேலே போத்தனூர் ஜங்சனில வந்திறங்கிறார்ன்னு சொல்லிண்டிருந்தான். ஏற்பாட்டில முன்னால நிக்கிறது யாருன்னு தெரியுமோயில்லையோ ஸ்ரீமான் அவினாசிலிங்கம் செட்டியாராக்கும். அவாளுக்கு வலதுகரம் சுந்தரம்னு கோயமுத்தூர் ஜில்லாவே சொல்றச்ச பிசகில்லாம செஞ்சுகொடுத்திண்டு வரணு மில்லையோ” என்றாள் பாக்கியம் பாட்டி. சந்தியாக் காலப் பூஜை மணி கோயிலில் ஒலிப்பது கேட்டது. பாட்டி வடக்குப்பக்கம் பார்த்து கையெடுத்து சேவுச் சுண்டாள்.  விசாலாட்சியும்  கும்பிட் டாள்.

நடைசாற்றும் சமயத்தில் கோயிலைவிட்டு வெளி வரும்போது சட்டைப் போடாமல் செருப்பணியாத திடும்காரன் வயிற்றில் கட்டிய துடும்பில் திடுதிடுமெனத் தொன்னந்தட்டியால் தட்டி. “ஸ்ரீமான் களே, மகாஜனங்களே, இதனால் சகலமானவர்களுக்கும் தெரிவிப்பது என்னவென்றால் நம்ம கோயமுத்தூர் மாநகருக்கு உட்பட்ட போத்தனூரிலே இன்னும் மூணு நாளிலே நம்ம ஸ்ரீமான் மகாத்மா காந்தியார் வரப்போகிறார். ஹரிஜன சேவா சங்க நிதிக்கு ரூபாயாகவோ பொன் களஞ்சியமாகவோ, கையாண்ட பொருளாகவோ தர்ற ஸ்ரீமான் தேசாபிமானிகள் காங்கிரஸ் கமிட்டியாரிடம் சேர்க்கும்படி கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள், சாமியோ...” திடும்... திடும்... திடும். நின்று குரல் உயர்த்திச் சொல்லிவிட்டுத் திடுதிடுமெனத் துடும்பு அதிர அடுத்த முக்கில் நின்று அறிவிக்க ஒலித்துக்கொண்டுபோனான். இந்தச் செய்தியைக் கேட்கும்போதெல்லாம் அப்பாவின் ஒருவார கால ஓட்டமும் பரபரப்பும் முன்பில்லாதது என தோன்றும். “அம்மா நானும் வர்றேன்மா...” என்று திரும்பவும் நினைவூட்டினாள் விசாலாட்சி. “அப்பாகிட்டக் கேக்கிறேன்...” என்றாள் அம்மா.

சேவிக்க வந்த பக்தர்களை வெளியேற்றிவிட்டு நடையைச் சாத்திக்கொண்டிருந்தனர் புரோகிதர்கள். சந்நிதானத்திற்கு நேர் முன்னால் ஐம்பது வயது நிரம்பிய இஸ்லாமியர் இக்பால் தீவட்டியில் விறகு சிராய்களை அடுக்கி தீ வளர்த்துக்கொண்டிருந்தார். தீ நன்றாக எரிய விறகில் எண்ணெய் ஊற்றினார். முறுக்கி விடப்பட்ட அவரது மீசையும் திடகாத்திரமான உடம்பும், தலைப்பாகையும் பார்க்க கம்பீர மாக இருந்தது. இரும்பு பிரிமனைக்கு மேல் வேப்பந் தழையைக் கைக்கு ஏந்தலாக வைத்திருந்தார். இக்பால் நடையை நோக்கி மண்டியிட்டு வணங்கி எழுந்து தீவட்டி தீபத்தை ஏந்தினார். கோபுரத்திற்குத் தீவட்டி தீபாராதனை காட்டினார். “கொங்கு தேசத்தை ஆண்டு அருள்பாலிக்கிற, வானம் அமுதமாய் மும்மாரி பொழிகிற, தேவர்கள் வணங்கும் காஞ்சி நதியாம் நொய்யலையே தன் அருளாக வாரி வழங்குகிற, எட்டுத்திக்கும் தன் எல்லைக்குள் நோய் நொடி அண்டாது ஜனங்களைச் சுபிட்சமாய் வாழ வைக்கிற, இம்மண்ணில் பிறந்த ஜீவராசிகளெல்லாம் நலமுடனே விளங்கிட, நெல் பொழிந்து, திணை செழித்து, நீர் உயர்ந்து, இருளர்கள், மலசர்கள், வந்தவர்கள், தங்கியவர்கள், உழுதவர்கள், விதைத் தவர்கள், காடு காத்தவர்கள், உன்னை அண்டிய சகலவிதமானவர்களும் நோய் நொடி வராமல் காத்து, நிறைமணி தந்து, பேரொளியாய் விளங்கும் தேவாதிதேவன் ஸ்ரீமான் மகா பட்டீஸ்வரர் தாள் வணங்கி, உலகப்பேரரசன் ஸ்ரீமான் திப்பு மகாராஜாவின் பேராலே சலாம் சலாம் சலாம். மனிதரிலே பிரிவில்லை சலாம் சலாம் சலாம். அன்பே மதமென்றார் சலாம் சலாம் சலாம்” நான்கு திக்கும் தீவட்டி ஆராதனைக் காட்டி வணங்கினார் இக்பால்.

இறுதியாகப் புரோகிதர் சந்நிதான வாசல்முன் அகல் விளக்கை ஏற்றிவிட்டு தேங்காயை எடுத்து சிதறடித்தார். தீவட்டி இக்பாலிடம் ஆசிர்வாதம் பெற்று செல்லத் தொடங்கினார்கள்.

-----

ஜட்காவண்டி வாசலில் வந்து நிற்கும்போது அக்ர ஹார முக்கியஸ்தர்கள் எல்லாம் வந்து நின்றிருந் தார்கள். மணி எட்டுக்குமேல் ஆகியிருந்த ரேழி யில் தாத்தாவுடன் அமர்ந்திருந்த எஸ்.கே.சாமி நாதய்யர் ரொம்ப உற்சாகமாகக் குழந்தைபோல எழுந்து ஓடிவந்தார். முன்பு வார்தா ஆசிரமம் போய்க் காந்திஜியைப் பார்த்து வந்ததை இங்கு வரும் போதெல்லாம்  பிரசங்கிப்பார்.

கூடமே நிறைந்திருந்தது. பக்கத்தாத்துக் குழந்தை கள் தூக்கம் தழுவ தழுவ அம்மாக்களின் மடிகளில் அமர்ந்து நெஞ்சில் சாய்ந்திருந்தார்கள். ஆகாரம் முடிந்து வந்து தரையில் அமர்ந்து நடுத்தூணில் முதுகைச் சாய்த்தார் சுந்தரம். பங்கஜம் மாமிக்குப் பின்னால் லஷ்மி சங்கோஜத்துடன் ஒட்டிக்கொண்டு வந்து இரண்டாம் கட்டுக்குச் செல்லும் பகுதியில் அமர்ந்தாள். கௌரிபாட்டியின் மருமகள் பேரன்கள் எல்லாம் அவசரமாக வந்து அமர்ந்தார்கள். கோயில் குருக்களின் மருமான் அமர்ந்திருந்தார். தாத்தா ஊஞ்சல் பக்கம் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார். சுந்தரத்திற்குத் தெரிந்தவர்கள் வந்துகொண்டே இருந் தார்கள். அக்ரகாரத்தின் முக்கியபுள்ளி என்பதற்கு மேல் கூடுதல் அந்தஸ்தும் வந்துவிட்டது. லஷ்மி லேசாக முதுகு வளைய மாமியின்பின் அமர்ந்து சுந்தரம் ஐயரை பாந்தமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். இப்போது அவள் முகத்தில் துளி கல்மிஷம் இல்லாது இருந்தது. அவளைப் பார்க்க சங்கடமாகவும் இருந்தது. சரஸ்வதியிடம் இவளைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்க வேண்டாமென்றிருந்தது. மன்னியின் குழந்தை பாலாமணி விசாலாட்சியின் மடியில் வந்து அமர்ந்தது. ஸ்ரீமான் சி.கே.சுப்ரமணிய முதலியார் நடையைத் தாண்டி வருவதைக் கண்டதும் சுந்தரம் எழுந்து வேகமாகச் சென்று அவரது கையைப் பற்றித் தோப்பனாரின் பக்கம் ஒரு நாற்காலியைப் போட்டு அமர வைத்தார்.

விசாலாட்சிக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. சி.கே.சுப்ரமணிய முதலியார், வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளையவர் களின் அணுக்க நண்பர். திலகரை குருவாகக் கொண்டவர். முதலியார்வாளின் உதவியால்தான் சிதம்பரம் பிள்ளையவர்கள் பேரூர் வந்தார். அப்போது விசாலாட்சிக்கு ஆறு வயது. கணபதி ஐயர் வீட்டின் இடது பக்கம் ரேழியைச் சற்றே முன் நீட்டி ஒரு கடை போலப் பலகையால் பிள்ளைவாளுக்கு மறைத்துக் கொடுத்திருந்தார். சிறிய தேங்காய்க்கடை. அப்பா ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் இங்குதான் மெனக் கெட்டு வந்து தேங்காய் வாங்குவார். அப்பாவோடு இங்கு வந்தால் நீண்டநேரம் இழுத்தடிப்பார். சில சமயம் சி.கே.சுப்ரமணிய முதலியார் முன்னமே வந்து பலகை ஓரம் அமர்ந்து பிள்ளையிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பார். அவரைப் பற்றி அப்பா அப்போதேசொல்லியிருக்கிறார். ஜாலியன் வாலாபாக் படு கொலை பற்றிப் பரப்பரப்பாகப் பேசியதெல்லாம் உண்டு. பழகிய பின் “விசாலா நேரே சிதம்பரம் பிள்ளை மாமா கடையில் தேங்காயை வாங்கிண்டு ஓடிவா நாங்க இங்க சந்நிதிக்கி முன்னே நின்னிண் டிருக்கோம்” என்று அனுப்புவார். ‘குழந்தை நல்லா படிக்கணும்’ என்று ஒவ்வொரு முறையும் வாழ்த்தி அனுப்புவார். அது சின்னஞ்சிறிய கடை. கடையின் ஓரமாக ஒடுங்கி அமர்ந்து திருக்குறளைப் படித்துக்கொண்டும் ஏதேனும் எழுதிக்கொண்டும் இருப்பார். தேங்காய்க்கடையை அரிசிக்கடையாகவும் மாற்றிய சமயத்தில் மாமாவுக்குப் பேங்கில் வேலைகிடைத்த சந்தோசத்தைச் சொன்னார். அந்தச் சந்தோசம் மாமாவுக்கு வெகுநாள் நீடிக்கவில்லை.

சிதம்பரமாமா தங்கியிருந்தது பரமேஸ்வர முதலி யார் வீடு. ஸ்ரீமான் சி.கே.சுப்ரமணிய முதலியார் ஏற்படுத்தித் தந்த பெரியவீடு. அந்த வீட்டின் சிறிய பகுதியை ஒதுக்கித் தந்திருந்தனர். பெரிய கூடத்தின் சிறு பகுதியை மூங்கில் தட்டியால் மறைத்து தடுத்துத் தங்கியிருந்தார்கள். சிதம்பரம்மாமா வீடு சின்னஞ்சிறு கூடாரத்தோடு இருந்தது. மரத்தூண்களில்எல்லாம் விதவிதமான சிற்பங்கள் இருக்கும். அப்பா வுடன் நான்கைந்து முறை அவாத்துக்குப் போயிருந் தாலும் அம்மா, பாட்டியுடன் சென்ற நாள் மறக்க முடியாது. மீனாட்சி மாமிக்குப் பிறந்த பெண் குழந்தையைப் பார்க்க, அம்மா பாட்டியுடன் அவாத் திற்குச் சென்ற நாளில்தான் எதேச்சையாகப் பார்க்கநேர்ந்தது. பாட்டி எங்கள் கொங்கு தேசம் ஆளும் பச்சை நாயகியே என்று கொஞ்சினாள். நான் விரும்பிக் கேட்க என் மடியில் வைத்தார்கள். பேரூர் பச்சை நாயகியின் பெயரால் ‘மரகதவல்லி’ என்று பெயர் சூட்டியிருந்தார்கள். தீட்டுக்கழித்த பதினேழாவது நாள், அவள் என்னைப் பார்த்து எச்சிலில் குட்டிக் குட்டியான முட்டைகளை விட்டுஆச்சரியமான சிரிப்பு மங்காமல் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். சொல்ல முடியாத அபூர்வமான சிரிப்பு. அப்படியே குடிகொண்டே இருந்தது. நான் கண் பக்கம் விரலைக் காட்டியபோதும் கண் ரெப்பைகள் கூசி மூடாமலே அழியாத மகிழ்வின் சாயலிலேயே  பார்த்துக்கொண்டு  இருந்தாள்.

பின் அம்மா தூக்கியதும் அம்மாவையே பார்த் தாள். எல்லாம் பேசியபடி கோயிலுக்குச் சென் றோம். பட்டீஸ்வரரை வணங்கிவிட்டு தெற்கு நோக்கி நடனமாடும் நடராஜப் பெருமாளின் கனக சபையின் வழியில் வந்தோம். ஆலங்காட்டுக்காளி, அரோகபத்திரம் சிற்பங்களைப் பார்க்கவே பய மாக இருந்தது. சிங்கத்தின் மீதமர்ந்து செல்லும் குமரகுருபரர் சிலையருகில் அமர்ந்தோம். மண்டபத் தின் கல்சுவர் ஓரம் கனமான விட்டத்தைத் தாங்கும் இரண்டு பெரிய மரத்தூண்கள். அதன் வடக்கு மூலையில் குடைகள் மடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதன்மேல் அடிவயிற்று வெண்பஞ்சு வண்ணத்திலும் மேற்புறம் கருப்பு வண்ணத்திலும் பெரிய பூனை ஒன்று ஓசைப்படாமல் நடந்து சென்றது. தூக்கிய வாலை அப்படியே நீட்டி தனித்து முன் கால்களை நீட்டி பதுங்கி அமர்ந்தது. அந்தப் பருத்த தூணின் அடியில் மயில் கழுத்து நீட்டிப் பார்ப்பதுபோலச் செதுக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்குமேல் பெண் முகத்தில் படமெடுத்த பாம்பும் ஆண் முகத்தில் உடலை வளைத்து தாக்கும் கீரியும் வடிக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்கும் கீழ் ஒரு புறா மற்றொரு புறாவின் தலை யைக் கோதுவதற்கு ஏற்றதாகக் குனிந்து நிற்பது செதுக்கப்பட்டிருந்தது. சிதம்பரம் மாமா இரண்டு முறுக்குகளைக் கொண்டு வந்து தந்தார். வந்த பின் அம்மாவிடம் கேட்டேன். கீரிக்கும் பாம்புக்கும் ஆகாதுஎன்றுதான் சொன்னாள். சமீபத்தில் ஒரு நாள் இப்படித் தோன்றியது புரிந்துகொள்ளாத பகைமையின் தீரா மோதல்; பிறவி அம்சம் என்று.

கிழக்கோடி ராதாமாமி நேராக வந்து விசா லாட்சியை அணைத்து முதுகில் தட்டிக்கொடுத்தார். ‘கடவுள் அனுக்கிரகத்தில் ஷேமமா இருக்கணும்’ உச்சந்தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார். திரு மூர்த்தி ஐயர் ஆத்து மாசிலாமணியை உடன் அழைத்து வந்திருந்தாள் ராதாமாமி. பூஜை அறைக்குச் செல்லும் வழியில் இருந்த சிறிய இடத்தில் அமர்ந் தனர்.

அப்பா நன்றாகத் தூணில் சாய்ந்திருந்தார். அப்பா அவினாசிலிங்கம் செட்டியாரின் ராமகிருஷ்ணா மிஷின் வித்தியாலய காரியாலயத்தில் வேலையில் இருக்கிறார். எல்லோரும் ஆர்வமாக இருந்தார்கள்.

“மகாத்மா வர்றது ஊரறிஞ்சு போச்சு. அவாஅவா மாட்டுவண்டிகளைக் கட்டிண்டு போத்தனூர் ஸ்டேச னுக்கு வந்துண்டே இருக்கா. கோயம்புத்தூர்ல சைக் கிள் வச்சுண்டிருக்கிற அத்தனைபேரும் ஸ்டேசன பாத்து பெல்லடிச்சுண்டே வர்றா. ஜட்கா வண்டி யெல்லாம் ஸ்டேசனுக்கும் டவுனுக்கும் சும்மா பறக்குறது. பொம்மனாட்டிக இடுப்பில பிள்ளைகள வச்சுண்டு ஓட்டமும் நடையுமா வர்றா. என்ன பண்றதுனு தெரியல. பெரிய தள்ளுமுள்ளு ஆயிடுச் சின்னா என்ன பண்றதுன்னு அவினாசிலிங்கம் செட்டியாருக்குப் பதட்டம். சி.சுப்ரமணியம் ஒரு யோசனை சொன்னார். போத்தனூர் ஸ்டேசனுக்கு ஒரு மைல் தள்ளி ரயிலை நிறுத்தி காந்தியார காரில ஏத்திண்டு நேரா குன்னூருக்கு விட்டிடலாமென்னு சொன்னார். குன்னூருக்குப் போகவேண்டிய கார்கள் முன்னமே ஸ்டேசன்ல வந்து காத்திண்டிருந்ததாலே ஸ்டேசனிலேயே நிப்பாட்டும்படியாக ஆயிடுச்சு. ட்ரெயின்ல வர்றச்சயே இந்த லஜ்ஜையன்னா, கப்பி ரோட்டு வழியா கார்ல வந்தா எத்தன எடத்தில நின்னு நின்னு வரணும் பாத்தேளா?

ஒவ்வொரு ஊருலிருந்தும் காங்கிரஸ் கமிட்டி சார்பா ஹரிஜன சேவா சங்க நிதிய வசூல் பண்ணுன ஆட்களெல்லாம் வந்து எங்க ஊருக்கு காந்திமகான் வரணும். நாங்க அழைச்சிண்டு போறோம்னு கேட்க ஆரம்பிச்சிட்டா. சமாளிக்கிறது  பெரும்பாடாயிருச்சு.

“ஸ்ரீமான் இராஜகோபாலச்சாரியார் வரலையா” என்று எஸ்.கே.சாமிநாதய்யர் கேட்டார். “இல்லை.அவர் அநேகமா விடுதலையாறதுக்கு இன்னும் மூணு நாள் இருக்குன்னார் செட்டியார். குன்னூரிலிருந்து திருப்பூர் கூட்டத்துக்கு வர்றச்சே விடுதலையாகி ஆச்சாரியார் ஜெயிலிலிருந்து நேரா அங்க வந்தாலும் வருவார். சொக்கம்பாளையம் காங்கிரஸ் ஊழியரான பேட்டையன், கூகலூர் கே.கே.சுப்பண்ண கவுண்டர்ரெண்டு பேரும் சி.சுப்ரமணியத்திடம் காந்தி அடிகளார் பேரில ஹரிஜன சேவா நிதிக்குன்னு வசூல் செஞ்சு கொடுத்திருக்கோம். எங்களூர்ப் பக்கம்வர்லையன்னா எங்கள நாளைக்கி ஜனங்கள் என்னநினைப்பாங்க. எப்படி நாளைக்கு நாங்க சேவை செய்றது எங்கள ஜனங்க நாளைக்கு நம்புவாங் களான்னு  விடாப்பிடியா பேசிட்டிருந்தார்.”

“அது யாரு சுப்பண்ண கவுண்டர்” என்று கேட்டார் சி.கே.சுப்ரமணிய முதலியார். “கூகலூர்காரர். அவாளை கவுண்டர் சாதியார் ஜாதி பிரதிஷ்டைசெஞ்சிட்டாங்க. அவரோட சொந்த கிணத்தில ஹரிஜன்ஸ் ஜலம் எடுத்துக்கலாமுன்னு விட்டதால ஜாதியாருக்குக் கோபம். அவரு தனியாளா நிக்கிறாரு. காந்தியார் இப்பிடி ஹரிஜன் ஹரிஜன்னு சொல்லி கிராமத்தில அனாசாரத்த கொண்டுவந்திட்டாருன்னு அவங்க  தாயாதிகளுக்கே  கோபம்.”

“காந்தியார் சுதந்திரம் வாங்கித் தர்றதில கவனம் செலுத்திண்டிருந்தா போறாதா. பள்ளு பறை எல் லாம் ஒன்னுண்டு பேசி வர்றது சாதி தர்மத்தையே குலைக்கிறதா ஆகாதா. அவினாசிலிங்க செட்டியார். சுப்பிரமணியகவுண்டர் இவாளெல்லாம் காந்தியார் பக்கத்திலேதானே இருக்காங்க. அவா எல்லாம் பக்கு வமா சொல்லப்படாதா” என்றார் மணி  குருக்கள்.

“ஸ்ரீமான் அவினாசிலிங்க செட்டியார்வாள்தானேநாலஞ்சு ஹரிஜன பிள்ளைகள இழுத்துண்டு வந்துராமகிருஷ்ணா வித்தியாலயத்துல வச்சு வகுப்பு நடத் துறார்.” என்றார் சுந்தரம். காந்தியடிகளின் சில செயல் பாடுகள் இவர்களுக்கு வருத்தத்தையும் கொடுத்தது.“சரி, காந்தியாரைப் பற்றிச் சொல்லுங்கோ” என்றார்  சி.கே.சுப்ரமணிய முதலியார்.

“வெள்ளை வேட்டியை முட்டிக்குமேலே தார்ப் பாய்ச்சி கட்டீண்டிருந்தார். அவாளை பாக்கறச்ச உழவுகாட்டில இருந்து வர்ற அசல் விவசாயி மாதிரிதான் இருந்தார். மேலாக்க வேட்டிய நல்லா போத்திண்டிருந்தார். அவா தலைய மொட்டையடிச்சுமுடி வளந்தா எப்படி இருக்குமோ அப்பிடி நரைமுடி நீண்டிண்டிருக்கு. கை நரம்பு எல்லாம் நன்னாதெரியறது. வட்டக்கண்ணாடி. நன்னா ஷேவ் பண்ணி வெள்ளை மீசைய ட்ரிம்பண்ணி இருந்தார். உடம்பில சதையே இல்ல. பேசறச்ச வாய்ப்பக்கமெல்லாம் பெரிய கோடு விழறது. கீழ் பல்வரிசையில ஒரு பல் இல்லாதது தனியா தெரியறது. காந்தியார் போற வழியில காரமடை, மேட்டுப்பாளையத்தில எல்லாம் கனஜோரா வரவேற்பிற்கு ஏற்பாடாகி இருக்கு. ஐந்தாறு கார் குன்னூர் போகுது. நாகேஸ்வரராவ் மாளிகையில் ரெண்டு நாள் தங்கறார். ஆனா மௌன விரதம். அப்புறம் அங்கிருந்து திருப்பூர் வர்றார். அப்படி வர்றச்சே சொக்கம்பாளையம், கூகலூர் ஜனங்களைப் பார்க்கலாம். அப்புறம் திருப்பூர். திருப்பூரில இருந்து ஞான ராஜாராம் பாகவதர் போடுற நாடகத்த கொஞ்ச நேரம் பாக்கிறார். முதல்ல காந்தியார் தொழில்முறையா நடத்திண்டு வர்ற நாடகத்துக்குப் போறதிலன்னு மறுத்திட்டார். பாகவதர் காந்தி சரித்திரத்தை ஹரிகதை ரூபமா நடத்திண்டு வர்றவா தேச பக்தர்ன்னு எடுத்துச் சொன்ன பின்னு எவ்வாறு நிதி தருவீர்ன்னு கேட்டார். ரெண்டாயிரம் வரை என்றார் ராஜாராம் பாகவதர். அன்றைய தினம் நடக்கிற நாடக வருமானத்தில ஒரு பைசா கூடச் செலவுக்கு எடுக்கக்கூடாது. ஆயிரத்து ஐநூறு ரூபாய் ரொக்கமா நாடகம் நடத்துறதுக்கு முன்னமே தம்மிடம் கட்டிவிட வேண்டும். அதற்குமேல் வரும் பணத்தைப் பீகார் நிதிக்குத் தருவதாக இருந்தால் வருகிறேன்னு கறாரா சொல்லிட்டார்.”

“பண விசயத்தில காந்திஜி பெரிய கறார் பேர்வழியான்னோ இருக்கார்...” என்று சொல்லி சிரித்தாள்பாட்டி. செட்டியார் தமிழ்நாட்டிலேயே எந்த ஊர்ல யும் தராத நிதிய திரட்டித் தரணுமன்னு ஓடிண் டிருக்கார். நாடகம் பாத்தப் பின் ஜி.டி. நாயுடு பங்களா ஸ்ரீராமகிருஷ்ணா ஆசிரமத்தில தங்குறார். மறுநாள் காலையில போத்தனூரில் அவினாசிலிங்கச் செட்டியார் கொண்டு வர்ற ராமகிருஷ்ணா வித்யாலயா கட்டிட அடிக்கல் நாட்டுகிறார். இப்போதான்  எனக்குத் தலைவலி. இரவுச்சாப்பாடு காலைச் சாப்பாடு ரெண்டு வேளை சமையலுக்குப் பத்ம ஐயரைப் போய்ப் பார்த்தேன். அவர் ஹரிஜன் பையன்கள் இருக்கிறதால சமையலுக்கு வரமுடியாதன்னுட்டார்.  அதுக்கு  வேற ஒரு ஐயர்வாளைப் பார்க்கணும்.”

கேட்டுக்கொண்டு இருந்தவர்கள் நாடகம் பார்க்ககாந்தியடிகள் வரும் சமயத்திலோ மறுநாள் காலை யிலோ தரிசித்துவிட்டு வரலாம் என்று ஒருவருக் கொருவர் பேசிக்கொண்டார்கள். மெல்ல கூட்டம் கலையத்  தொடங்கியது.

இருள் பிரியும் முன்னமே அப்பா நொய்யல் ஆற்றுக்கு ஸ்நானம் செய்யப்போய்விட்டார். விசா லாட்சி பின்கட்டின் வாய்க்கால் வாசலைத் திறந்தாள். மயிலம் பாட்டி பால் உருளி பாத்திரத்தைக் கழுவிக் கொண்டிருந்தாள். தாங்கி நிற்க அதன் நான்கு குமிழ்கள் சிறுத்த சின்னத் தூண் கால்போல இருந்தன. பக்கவாட்டில் கழுவி வைக்கப்பட்ட தட்டு, ஐங்கார் சொம்பு, பளபளவென்று இருந்தது. குளத் திலிருந்து ஜலம் ததும்பி மறுகால் வழியாக எல்லாஅக்ரஹார வீடுகளின் பின்கட்டுகளைத் தொட்டுக் கொண்டு ஓடுகிறது. ஜலத்தில் கால் வைத்து வேலை செய்ய மூன்று மூன்று படிகளை வைத்திருக்கிறார்கள்.

மாசி பாதிவரை ஜலம் தெளிந்து ஓடும். கிழவிகள் உதயத்திற்கு முன்பாக எழுந்து வாய்க்கால் நீரில் மூழ்கி குளித்து மடியை கடைபிடிப்பதும் தொடர் கிறது. தை மாதம் முடிய இன்னும் மூன்று நான்கு நாட்கள் இருந்தன. பனி இன்னும் குறையவில்லை. அருகம் புல்லிலிருந்து ஆவி மெல்ல மேலேறிச் செல்கிறது.

உளுந்து விதைப்பதற்காக வண்டிப்பாதையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள். சில குமரிகள் இடித் துக்கொண்டும் நடுவயது பெண்கள் குளிருக்கு முந்தானையைத் தோளைச் சுற்றிப் போர்த்திக்கொண்டுபோய்க்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தாள். இரண்டுமாட்டுவண்டிகள் தலை சலங்கை குலுங்க பெருவெட்டான நடையில் செல்கின்றன. சாலையின் தெற்குப் பக்கம் தெரியும் செங்காடுகளில் துவரை கள் அறுவடை பருவத்தில் இலைகளை உதிர்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன. மிதி உளுந்து விதைத்து நெல் அறுவடை செய்யும் பருவம் இது.

“என்னடி விசாலா இந்த விடிகாலை நேரத்தில குடியானவங்கள வேடிக்கைப் பாத்திண்டிருக்க.” “வேலைக்குப் போறது கூட எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்குப் பாட்டி.” “சில பொம்மனாட்டிக கள் சாப்பிடுவாங்க. கேள்விப்பட்டிருக்கியோ” “ஆமாபாட்டி” பாட்டி கழுவிய பொருள்களை எடுத்துக் கொண்டு சென்றாள்.

அம்மா பின்கட்டுக் கதவில் நின்று “அடியே விசாலம் அங்க என்ன வேடிக்கை. ஆத்துல வேறவேலையில்லையா. காலங்காத்தால அங்க நின்னுவேடிக்கைப் பாக்குறத நிப்பாட்டுன்னு எத்தனை வாட்டி சொல்றது. தம்பி காலேஜுக்கு கிளம்பிட்டான். இட்லி தட்ட எடுத்துப் போடு”. வாய்க்கால் வாசல் கதவை சாத்திவிட்டுப் பின்கட்டில் நடந்து கூடத்திற்கு வந்தாள். தம்பி சைக்கிளில் காலேஜ் போகிறான். மன்னி அண்ணனுக்குச் சுராகியில்வெண்ணீரை ஊற்றி மூடினாள். அண்ணி திருச்சிபோயிருந்தபோது இந்தப் பாத்திரத்தை வாங்கிவந்தாள். சில சமயம் மன்னிக்கும் அண்ணனுக்கும்சண்டை வந்தால் தீரவே தீராது. மன்னி வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்தவள். சண்டை எல்லைமீறி போய்அண்ணா கை நீட்டினால் அவ்வளவுதான். பாத்திரங்களைத் தூக்கிப் போடுவதில் கோவம் தெறிக்கும். பின் ஓயாத முணுமுணுப்பு அடங்கவே அடங்காது. முணுமுணுப்பிற்குப் பதில் அவள் அண்ண னை பலம் கொண்டு தாக்கி தனித்துக்கொண்டால் கூடச் சரியென்று தோன்றும். அவள் அப்படிச்செய்ய மாட்டாள். அர்த்தராத்திரி வரை இருவரும்பாசையாலே தாக்கிக்கொள்வார்கள். என் மகன் நிலையப் பாருடி உன்ன மாதிரியா வாயடிக்கிறான் என்று அம்மா ஒருநாள் சொன்னதற்கு வாங்குற சம்பளம் உனக்குன்னா நான் யாரு என்று பத்ரகாளியாட்டம் ஆடிவிட்டாள். நான் உங்ககிட்ட கையேந்திண்டே இருக்கணுமா என்று கேட்டாள்.  அம்மா பின் அவர்கள் விசயத்தில் தலையிடுவதை விட்டுவிட்டாள். ஆனால் காலையில் மன்னியும் அரிபரியில் இருப்பாள். இவர்களை அவரவர் கச்சேரிக்கு அனுப்பி வைப்பதில் அம்மாவிற்கு ஒரேஓட்டமும் நடையுமாகத்தான் இருக்கும். தாத்தாகோயிலுக்குப் போய்விட்டு வந்தார் என்றால் காலைபோஜனத்தை முடித்துவிட்டு மெல்ல சீட்டுக் கச்சேரிக்குப் போவார். திரும்பி வந்து மதியம் ஒருகுட்டித்தூக்கம் போடுவார். கடைக்கோடி கோபா லய்யர் வந்துவிட்டால் ரேழியில் அமர்ந்து வரப் போகும் நாடகம் பற்றிப் பேச்சு ஆரம்பித்து எங்கெங்கோ போகும். இந்த ஐந்தாறு நாட்களாக லட்சுமி நாராயணன் ஐயர் விவகாரம்தான் ரேழியில்ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.  ஆயக்கட்டுச் செல்லையாகூடத்தில் புகுந்து லட்சுமி நாராயணன் தங்கை பரணியோடு சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்ததாகப் பேச்சுப் பரவி பிரச்சினையாகிவிட்டது. கூடம் வரை வர அவனுக்குத் தைரியம் யார் கொடுத்தது என்பதுதான் கேள்வி. பரணி கைம்பெண். இரண்டு குழந்தைகளை அண்ணனின் மறைப்பில் வளர்த்து வருகிறாள். ஈர பேனாக்கி பேனைப் பெருமாளாக்கி அக்ரஹாரத்து மனிதர்கள் அவளை வீட்டை விட்டுவெளியேற்றிவிட்டார்கள். அவன் மன்றாடியும் நம்பவில்லை. நேற்றிருந்து வீடே பூட்டிக் கிடக்கிறது என்கிறார்கள்.

----

வெயில் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. யாரோ வாய்க்கால் பின்கட்டு வாசலில் அழைப்பது கேட்டது. பாட்டி பின்கட்டை திறந்து யார் என்று எட்டிப்பார்த்தாள். நாவிதன் கனகராஜ் நின்றிருந்தான். அவனுடைய அப்பாவும் சில முறை வருவார். “விசாலம் முண்டனம் செஞ்சுக்கிறதுதானே” என்றாள் பாட்டி. விசாலாட்சி தலையை மட்டும் ஆமாம் என்று அசைத்தாள். இவன் வரும் நாளில் மனம் ஒரு நிலை யில் நிற்காமல் அலைபாயும்.

இந்தப் பயன்பாட்டிற்காகச் சுருட்டி வைத்திருந்த கோரைப்பாயை எடுத்து வந்து எலுமிச்சை மரத்திற்குத் தள்ளி வெளிச்சமான இடத்தில் மடித்துப் போட்டாள். நேர் எதிராக அமர்ந்து கிண்ணத்தில் ஜலத்தைத் தொட்டு உச்சந்தலையில் தடவினான். கண்களை மட்டும் தூக்கிப் பார்த்தாள். ஒடுங்கிய கன்னங்கள், கோரைமுடி, சன்னமான விரல்கள், நெஞ்சில் படர்ந்து மெல்லிதாகக் கீழிறங்கும் மயிர் ஒழுங்கு, குந்தியிருக்கும் அவனுடைய வேட்டியைப் பார்த்தாள்.

விரலில் நீரைத்தொட்டுத் தொட்டு வைக்கக் காது வழியாக நீர் இறங்கி கழுத்து வழி ஓடியது. இவனுக்கு முப்பது வயது இருக்கலாம். குடும்பஸ்தன். கழுத்தைச் சுற்றி சிறிய துண்டு கிடக்கிறது. நெஞ்சு எலும்புகள் லேசாகத் தெரிந்தாலும் உடம்பு உருக்குப்போல இருக்கிறது.

நீரை அள்ளி காது பக்கம் தடவ உடம்பு அப்படியே சிலிர்த்துவிட்டது. அவனது கைவிரல்களில் தலையைச் சாய்த்து உரசினாள். தன்னைமீறி தலையைச் சாய்த்துவிட்டதாகத் தோன்றியது. உச்சந்தலையில் வழித்த மயிர் கத்தியில் திரண்டு வந்தது. சில மயிர்கள் அவளது தோள்பட்டைகளில் உதிர்ந்து படிந்தன. பிடறிபக்கம் வழித்து எடுக்கும்போது பின் முதுகில் விழுந்த மயிர்க்கற்றைகளைத் தடவி தள்ளிவிட்டான். அப்படியே தன் உடம்பு முழுக்க இவன் தடவக்கூடாதா என்றிருந்தது. காதில் ஒட்டியிருந்த உதிரி மயிர்களைத் ஜலத்தில் தொட்டுத் தடவி எடுத்து விட்டான். உடல் அனலாகக் கொதிக்கத் தொடங்கியது. தோளிலும் கழுத்திலும் ஒட்டியிருந்த மயிர்கள்புருபுருத்தன. இடது கையை மடக்கி விரல்களை நீட்டி இடத்தோளில் சுரண்டினாள். அவன் அந்த இடத்தில் விரலால் தடவித் தடவி எடுத்தான். வலதுபக்க தோள்பட்டையில் சுட்டு விரலை வைத்துத் தடவினாள். அந்த இடத்திலும் விரலால் தடவிவிட்டான். அப்படியே பின் முதுகு முழுக்க அவன் தடவி எடுப்பதற்கு ஏதுவாக முதுகை வளைத்துக் கொடுத்தாள். அவனது விரல்கள் முதுகின் பக்கவாட்டில் இறங்கித் தொடவேண்டும் என்ற தகிப்பு உண்டானது. அவன் தலையையும் நெற்றியையும் தடவிவிட்டபடி ஊதினான். அவளுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.

அவன் கத்தியை மரப்பெட்டியில் வைத்துவிட்டு எழுந்து துண்டை எடுத்து தன் கைகளைத் தட்டினான். உடலெங்கும் புதுவிதமான சூடு பரவி ஆவி எழுந்து பறந்தது. விசாலாட்சி சட்டென எழுந்து அவனை இறுகக் கட்டி அணைத்தாள். தாங்க முடியாதகொதிப்பு அவளை நிலைகுலைய வைத்தது. அவன்கழுத்தில் முத்தமிட்டான். “எங்கையாவது அழைச்சிண்டு போயிடு. தினம் தினம் வெந்து சாகிறேன்.”தழுவியபடி முத்தங்கள் வைத்தாள். “சாமி பாட்டி,அம்மா வரப்போறங்க” “முண்டனம் செய்ற எடத்துக் கெல்லாம் இப்பொ வரமாட்டாங்க. போதும் இந்தஅவஸ்தை. என்னக்கி வருவே? நாளைக்கி? நாளான்னைக்கி?” “ஐயோ பெரிய பிரச்சினையாயிடும் சாமி” “இந்த உடம்பு பெரிய பிரச்சினையா இருக்கே. தீயில வெந்தாதான் தீரும்.” “உனக்காகக் காத்திண் டிருப்பேன்.” “வேணாம் சாமி” “இங்க இருந்தா தானே”.

அவள்  சட்டென  விலகி  வந்துவிட்டாள்.

----

கறவைக்காரரின் சத்தமும் கன்றின் சத்தமும்மூர்த்தி ஐயர் வீட்டிலிருந்து கேட்டது. சூரியன் மேற்கால் சாய்ந்து வெயிலை இரைக்கிறான். புதுவிதமான படபடப்பும் கொதிப்பும் குளியலோடு காலையில் அடங்கிப்போனது. இனி கெட்ட எண்ணத்திற்கு மனதைச் செலுத்தக்கூடாது என்று பட்டீசுவரரை வேண்டி திடப்படுத்திக்கொண்டாள். பாட்டியுடன் சுண்டைக்காய்களைப் பிளந்து உப்பில் தொளித்து வற்றல்  செய்வதில்  மூழ்கினாள்.

மாடியில் போட்ட சுண்டைக்காய் நீர்வற்றிசுருளத் தொடங்கியிருந்தன. உள்ளங்கையை உச்சந் தலை நெற்றிப்பக்கம் நகர்த்த வழுவழுவென வந்தது. நெற்றியிலிருந்து உச்சியை நோக்கி நகர்த்தும்போது மெல்லிதாக ரோமக்கண்கள் உரசின. செல்வலட்சுமி மாமி வீட்டின் பின் கொல்லை தென்னைமரம் ஓங்கி உயர்ந்து நிற்கிறது. யாரும் ஏறி காய்களைப் பறிக்க முடியாத உயரத்தில் நிற்கிறது. மிகப் பழையமரம். விழுந்து உதிர்ந்தால்தான் ஆச்சு. அக்ரஹாரத்திலேயே தனித்துத் தெரியும் மரம் அது. எங்கிருந்து பார்த்தாலும் தெரியும்.

வயல்களைத் தோட்டங்களைக் குத்தகைக்கும் வாரத்திற்கும் விட்டுவிட்டுக் காரியாலயங்களுக்கு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். எல்லா அக்ரஹார வீட்டிலும் எல்லா வயதிலும் முண்டனம் செய்து கொள்கிற விதவைகள் இருக்கிறார்கள். சுந்தரம் ஐயர் மகள்இப்படி என்று தெரியவந்தால் ஆத்தில நிம்மதிப் போய்விடும். அப்பாவிற்கு இருக்கிற மரியாதை போய்விடும். தலை நிமிர்ந்து நடக்க முடியாது. என் துன்பம் என்னோடு சாம்பலாகட்டும். துஷ்டபுத்தி எழாதபடி நல்லெண்ணத்தில் தீபத்தை ஏற்றிவிடு சுவாமி. பட்டீசுவரரை நோக்கி வணங்கிக்கொண் டாள். குளத்தின் மேல் மூன்று கொக்குகள் பறந்து போவது  தெரிந்தது.

----

தெருவே திருவிழாக்கோலம் பூண்டதுபோல இருக்கிறது. சந்நிதி தெருவழியாகவும் பின்கட்டு சாலைவழியாகவும் பெண்களும் குழந்தைகளும் பெரியவர் களும் சிறியவர்களும் ஆர்வத்தோடு போத்தனூர் போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வசதி படைத்த கவுண்டர்கள் குதிரை வண்டிகளிலும் மாட்டுவண்டிகளிலும் குடும்பம் குடும்பமாகக்காந்தி மகானைப் பார்க்கப் போய்க்கொண்டிருக் கிறார்கள்.

மூன்றாம் ஜாமத்திலிருந்தே ஜனங்கள் கிளம்பிப் போவதாகச்  சொல்லிக்கொண்டார்கள்.

நேற்று இரவு நானும் உங்களோடு வருகிறேன் என்றதற்கு அப்பா மறுத்துவிட்டார்.

அம்மா கேட்டும், விதவைகள் நல்ல காரியத்தில் முகம் காட்டக் கூடாது என்று சொல்லிவிட்டார்.

சி.கே.சுப்ரமணிய முதலியார் கொண்டு வந்திருந்த காரை தாத்தா பார்த்தார். சுந்தரம் தார்ப்பாய்ச்சிகட்டிய வேட்டியை சரி செய்தபடி, “முதலியார்,நேத்து இரவு காந்திமகான் என்ன பண்ணினார் தெரியுமா. வாளிய தலைக்குப்புற கவிழ்த்துப் போட்டு அதுக்கு மேல அரிக்கேன் விளக்க ஏத்தி வச்சு, ஸ்ரீமான் அவினாசிலிங்கம் செட்டியார்வசூலித்துக் கொடுத்த ஹரிஜன சேவா நிதியைரெண்டு தரம் எண்ணிப் பார்த்து மூணு ரூவா கணக்குக் குறையுதேன்னு சொன்னார். அப்படியே செட்டியார் ஆடிப்போய்விட்டார். செட்டியார் பின்ன காந்திஜி கிட்ட உக்காந்து மறுபடி எண்ணி சில்லறை காசிலிருந்து நேர் செய்தார்.” காரில் ஏறும்போது பெரிய சாமி தூரன் முன் நிற்பதைச் சொன்னார்.

----

வீடே வெறிச்சோடி இருந்தது. விசாலாட்சி நார் மடியும் விபூதிப்பட்டையும் துலங்க ஆசாரத்தோடு பூசை அறையின் முன் வணங்கினாள். காந்தி மகான்எப்படி இருப்பார். எப்படிப் பேசுவார் பார்க்கவும் பேசவும் ஆசை எழவே செய்தது. வீட்டிற்குக் காவலிருக்கச் சொல்லிவிட்டாள் அம்மா. அவர்கள் காந்தியடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு வரும் செய்திகளைக் கேட்க ஆவலாக இருந்தாள்.

உச்சி மதியம் கொய்ங்ங்கென ரீங்காரமிட்டபடி பெரிய கருவண்டு விட்டத்து மூங்கில்கழியில் மோதி மோதி எழுந்தது. துவாரம் போடப் பார்க்கிறதா? அடைக்கலம் தேடுகிறதா என்று பார்த்தாள். ஆயிரம் இறகுகள் கக்கத்துப்பக்கம் பறந்ததே விசிறி பறக்க அது வேறொரு மூங்கில் பக்கம் நகர்ந்தது. முத்தமிடுவதுபோல மூங்கிலைத் தொட்டுத்தொட்டு எழுந்த வண்டு டுர்ர் டுர்ர் எனத் தன் கொடுக்கால் அரைக்கப் பொடியாக உதிர்ந்தது. என்ன நம்பிக்கை! திரும்பத் திரும்ப மோதி குடைந்தது. மூங்கிலின் இறுக்கத்தைப் பொடியாக்குவதை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள். ரீங்காரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். லேசாகக் கண் அசந்தது. கொஞ்சம் கண்ணை  மூடினாள்.

பின்கட்டில் கதவு தட்டும் ஓசை கேட்டது.

எழுந்து போய்த் திறந்தாள்.

நாவிதன் கனகராஜ் நின்றிருந்தான். அவளுக்குத் திக்கெனப் பயம் கவ்வியது. பேசாமல் வெறித்தபடி நின்றிருந்தாள் அவனுக்குத் திருமணமாகி இரண்டுசிறுபிள்ளைகள் உண்டு என்பதெல்லாம் விசாலாட் சிக்கு நினைவுக்கு வரவில்லை.

----

இந்த நேரத்திற்கு மேல் அடிகளாரைப் பார்த்துவிட முடியும் என்று சுண்டக்காமுத்தூர் குளக்கரைச் சாலையில் ‘மகாத்மா காந்திக்கு ஜே’ போட்டுக் கொண்டு போகிறார்கள். கரையின் ஓரங்களில் பனைமரங்கள் அடர்த்தியோடு நிற்கின்றன. இடையிடையே பெரிய புளியமரங்கள். அதனடியில் நொங்கு விற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வெயிலுக்கு முந்தானையைத் தலைக்குப் போட்டுக்கொண்டு போவது போலப் போனாள். நான்கைந்து பேருக்கு முன் செல்லும் கனகராஜ் கவனித்தபடி சற்றே பின் தள்ளி போய்க்கொண்டிருந்தான். குளமெங்கும் கரு வேல மரங்கள் நீரில் நிற்கின்றன. வெண் கொக்குகள் மரங்களின் மேல் அமர்ந்திருக்கின்றன. மூன்று நாரைகள் மரத்திலிருந்து பறந்து நீரைத்தொட இறங்கின. குளத்தின் மேற்குப்பக்கம் நீர்வற்றிக் கொண்டு இறங்குகிறது. கனகராஜ் சட்டெனக் குளத்தின் மேற்குகரை சரிவில் இறங்கி நடந்தான். ஆடு களின் குளம்படிகளும் புழுக்கைகளும் தெரிந்தன. ஈரம் காய்ந்த பகுதியில் விழுந்திருக்கும் ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்தார்கள்.

முக்கால் குளம் நிரம்பியிருப்பது கருவேல மரங் களின் ஊடே தெரிந்தது. இந்தப்பக்கம் எல்லாம்வந்ததில்லை. இப்படி இவனை நம்பி பின்தொடர்ந் திருக்க வேண்டாம் என்ற அல்லாட்டம் தோன்றவும் ‘திரும்பிப் போயிடலாம்’ என்றாள். அவன் நடந்த படியே கையை மட்டும் விரைவாக வா என்பதுபோலக் காட்டி நடந்துகொண்டே இருந்தான். அடர்ந்த மரங்களும் தனிமையான பாதையும் நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. புதிய சிறிய கிளைகளில் காக்கா பொன்முள் விரல் நீளத்தில் வெண்மையாக நீட்டிக்கொண்டிருந்தன. பருத்த கிளைகளில் முள் சிறுத்து புதைந்துகொண்டிருந்தன. யாரேனும் மறித்தால் என்ன செய்வது என்ற பதட்டம் ஆட்டியது. இப்படிக் கிறுக்குத்தனமாகக் கிளம்பிப்போவது சரியில்லையோ என்ற குழப்பத்தோடு பயந்தபடி நடந்தாள்.

ஈரம் வற்றிய மேற்புரத்தில் அருகம்புல்லும்கோரையும் தளிர்த்திருக்கின்றன. சற்று தள்ளி இருபது முப்பது ஆடுகள் மேய்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. நாய்க்குந்தலாக அமர்ந்திருந்தவன் தடியோடு எழுந்து ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தான். முக்காடை இன்னும் முகம் தெரியாவண்ணம் இழுத்துப் போர்த் தியபடி வேகமாக நடந்தாள்.

தெற்குக் கரை மரங்களின் இடையே தெரிந்தது. வெட்டுக் கிடங்கிலிருந்து இரண்டு குழந்தையோடு தலைநீட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள் சட்டென எழுந்து பாதையை நோக்கி வந்தாள். எதையோ நிரப்பிய சாக்குப்பை அவளது கையில் இருந்தது. நெருங்கியபோது கனகராஜின் மனைவி மாசாணி குழந்தைகளோடு நின்றிருப்பதைப் பார்க்க திகைத்து நின்றாள். அவள் வாயில் வரப்போகும் வசைகளைக் கேட்கப் பயந்து கூனிக்குறுகினாள். அவளைப் பார்க்கவே முடியாது தரையைப் பார்த்தாள். வசமாக மாட்டிக் கேவலப்படப்போவது திகிலை உண் டாக்கியது.

“வா  சாமி. என்னென்னாலும் நான் பாத்துக்கிர்றேன் வெரசா நடங்க” என்றாள். சாக்குப்பை யோடு பெரியவனைக் கனகராஜ் தூக்கியபடியும் சின்னவனை மாசாணி தூக்கிக்கொண்டும் நடந்தார்கள். மாசாணியின் நடையில் என்னவென்று சொல்ல முடியாத துணிச்சல் வெளிப்பட்டது. பாதையில் கிடந்த முள்ளை எடுத்துப்போட்டு நடந்தாள். மாசாணி முன்னமே வந்து பதுங்கியிருந்தது விளங்கமுடியாத ஒன்றாக இருந்தது. அவள் என்ன நினைத்தாள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்று
நினைத்தாள். சொல்ல முடியாத தவிப்பை மிக வெகு சிலர் பரிவோடு தெரிந்துதான் இருக்கிறார்கள். கருவேல மரங்களுக்கு அப்பால் மேடேறும் வரை நன்றாகத் தெரிந்தது.

நிகழ்காலத்தின் தனித்த நொடியொன்றில் துவங்கிடும் நெருக்கமும் விலகலுமான மொழி:

காலத்திலிருந்து நேரெதிராகப் பயணம் செய்வதன் அனுபவத்தையே ஒரு கவிதை வழங்க முயற்சிக்கிறது.

கவிதைக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு கணத்தைப் பூரணமாக அனுபவிப்பதென்பது அதன் தனிமையான மொழியை நெருக்கமாக உணர்ந்து கொள்வதிலிருந்தே துவங்குகிறது. கவிதையைப் புரிந்துகொள்வதன் வழியே நிரம்பத் துவங்கும் அனுபவ உணர்வுகளின் சேகரமானது அதுவரையில் கைவசமிருந்த ஞாபகங்களின் அடுக்குகளை இரட்டிப்பாக்குகிறது அல்லது வெறுமையாக்கி விடுகிறது. சொற்களுக்கான ஸ்தூல வடிவத்தின் பொருண்மையை மிக நேர்த்தியாக உடைத்துக் காண்பித்திடும் சாராம்சத்தையே ஒரு நல்ல கவிதை தனக்கான இயங்கியலாகக் கொண்டிருக்கும். தினசரி அணுகு முறை சார்ந்த யதார்த்தம் என்பது ஒரு கவிதையில்நிலை குலைந்து போகிறது, ஏனெனில் ஒரு கவிதைதனக்குள் பத்திரப்படுத்தும் எல்லாமும் அதைத் தாண்டிய வாழ்வெளிக்கான எல்லையற்ற புலன்களுக்கான  நீட்சியைத்தான்.

சுமார் இரண்டாயிரம் வருடத்திற்கும் மேலான பாரம்பரிய மிக்கதான தமிழ் இலக்கிய மரபில்கவிதை சார்ந்த இடம் மிகவும் தனித்துவமானது. தமிழ் மரபில் செய்யுள்களும், யாப்பு வரி பாடல்களுமே கவிதைக்கான முன்னோடி வடிவங்கள். கலையின் உயிர்ப்பான வாழ்வியலுக்கான திறப்புகளை உணர்வு ரீதியில் நிறைவாக உணர்ந்துகொள்ளக்கூடிய அழகியலை கவிதைப்பாடல்களே மிகவும்துல்லியமாகவும், நெருக்கமானதாகவும் கொண்டிருந் தன. வாழ்வு வெளியில் படர்ந்திருக்கும் அன்றாட நெருக்கடிகளுக்கான வடிகால்களாக ஆரம்பத்திலிருந்து கவிதைப் பாடல்களும், நாடோடிப்பாடல் களும், கூத்துகளுமே பிரதானமாக அமைந்திருந் தன. இவையே தமிழ்ச்சூழலின் ஒவ்வொரு கட்டத்திற்குமான இன்றியமையாத மாற்றங்களை மேற்கொண்டு அவற்றின் பரிமாணங்களுடன் இன்று வளர்ந்து நிற்கின்றன. கடவுளையும், அரசரையும், நிலத்தையும், எளிய மனிதர்களையும் ஒரே நேர்கோட்டில் சுவாரசியமாக இணைத்துக் காட்டியதுவே கவிதைப்பாடல்களின் மிகப்பெரிய வெற்றியாக நம் மரபில் நிலைத்து நின்றுகொண்டிருக்கிறது. மெய்மையில் உணரக் கூடிய ஆன்மீக ரீதியிலான செயற்பாடுகளின் மையப் புள்ளியை கடவுள் சார்ந்தபாடல்களான செய்யுள்களே மிகப் பிரமிப்பாகவெளிப்படுத்திக் காண்பித்தன. அதனுள் இயங்கிக் கொண்டிருந்த இசைவடிவத்தின் நுண்ணழகியலும், இலக்கண வடிவமும் அவற்றிற்கு ஒரு காரணமாக யிருந்தன. பக்தி இலக்கிய வகைகள் இந்த நுட்பத் திலிருந்து துவங்கி, எளிய மனிதர்களின் கடவுள் சார்ந்த சாளரங்களைத் திறந்துவிட்டன. மேலும் தங்களுக்குள்ளிருந்தே கடவுளை உணர்ந்து அடைவதற்கும், அர்த்தப்படுத்திக் கொள்வதற்குமான தனித்த பாதைகளையும் உருவாக்கிக் காண்பித்தன. இலக்கண வகைப்பாடுகளைக் கறாராகப் பின்பற்றி எழுதப்பட்டு வந்த சங்ககாலக் கவிதைப் பாடல்களைக் கடந்து எளிய சொற்பிரயோகத்தின் வழியே மக்களின்வாழ்வியல் சூழல்கள் சார்ந்த பாடுகளை, மகிழ்ச்சி களைக் கவிதைகளாக இயற்றி வந்த ஒரு பகுதியினரும் நம் மரபில் உள்ளனர். சிறந்த உதாரணம் - இராம லிங்க அடிகளார், சக உயிரின் மீதான அளவற்ற கருணைகளின் வடிவமாகத் தன் படைப்புகளைத் திறந்து காண்பித்தவரவர். ‘வாடிய பயிர்களைக் கண்ட போதெல்லாம் வாடினேன்’ போன்ற வரிகள், நம் நிலத்தின் எத்தனை நித்தியத்துவமான கருணையின் பரப்பை நமக்குக் காண்பிக்கின்றன. கவிதையின் திறப்பு என்பது இதைப்போல எளிதானதுதான்.  சிறிய வரிகளில் உலகம் முழுமைக்குமான, பரந்த பொருள் கொண்ட மானுடத்திற்கான விசாலமான தன்மைகள் அதில் இழையோடியிருக்கவேண்டும். ஆனால் அது அத்தனை எளிதானதாக எல்லாப் படைப்புகளிலும் தெளிவாக அமைந்துவிடுவது இல்லை.

தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் பத்தொன்பதாம் நூற் றாண்டின் கடைசி நாற்பது ஆண்டுகளில்தான் நவீனகவிதை சார்ந்த தீவிர கருத்தாக்கங்களும், அதன் நேர் மறையான மனநிலையின் பெருக்கமும், புதிய வடிவம் சார்ந்த சொல்லாடல்களும், கோட்பாடுகளினூடான உரையாடல்களும் மிகப்பெரிய அளவில் சிற் றிதழ்களின் வழியே கூட்டியக்கச் செயல்பாடுகளாக நிகழ்ந்திருந்தன. அவையே, தமிழில் நவீன கவிதைகளுக்கான தேவைகளை, இடத்தை, அதன் நுட்பமான செயல் தளங்களை, வெளிப்பாட்டு வடிவங்களின் அலகுகளை இன்னும் கூர்மையடைய வைத்தன. இதன் தொடர்ச்சியான தகவமைப்பின் செயல் பாடுகள்தான் இன்றும் நவீன கவிதைகளுக்கான தனித்த மொழியை நம் நிலத்தில் விரிவான தளத்தில் வைத்திருக்கின்றன. மலையாளம், தெலுங்கு, கன்னடம் ஆகிய மொழிகளில், நவீன படைப்பு சார்ந்த மொழி அடிப்படையிலான கருத்தியல் ரீதியிலான மாற்றங்களும், படைப்புகளின் அளவும் ஒப்பீட் டளவில் மிகக் குறைவானவையே. பெங்காலியில் நம் மொழியைப் போலவே சிற்றிதழ் இயக்கங்களின் தொடர்ச்சிகளால் ஓரளவு நவீன படைப்புகள்சார்ந்த தனி மொழி உண்டு. இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் உலகமயமாக்கலின் விளைவானகச்சாப் பொருட்களை, மனித இருண்மைகளின் சேகரங்களை, மெய்யியலின் ஆழ்மனத் தத்துவங் களை, நகரமயமாக்கலின் நிகழ்வுகளை மற்றும் அன்றாட வாழ்வில் இவை ஏற்படுத்திடும் நெருக்கடிகளைப் பரிசோதனை முறையில் எல்லாவிதக்கருப் பொருட்களுடனும், இணைத்து அனுபவங்களின் சாராம்ச நீட்சியுடன் அசலான கவிதைகளாக மாற்றிக் காண்பித்ததும், அதன் வழியே பன்முகப்புரிதலை துவக்கி வைத்ததும் தமிழ் இலக்கியத்தில்நவீன கவிதைகளுக்கான மிக முக்கிய இடத்தைப் பெற்றுத் தந்தன - வெற்று விவரணைக் குறிப்புகளினாலான சொற்கூட்டங்கள் மற்றும் போலி கவிதைகள்  குறித்தவைகள்  எதுவும்  இதற்குள்  அடங்காது.

இத்தனை நெடிய பாதைகளில் தமிழ்ச் சூழலின் ஆரம்பத்திலிருந்தே தொடர்ச்சியாக, எழுபதுகளின் முன்பகுதியிலிருந்து, கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டு களாக இயங்கி வரும் தேவதச்சனின் கவிதைகள் அதன் சொல்முறை சார்ந்தும், பாடுபொருள்கள் சார்ந்தும், படிமங்களின் நுட்பமான பகிர்தல் முறைசார்ந்தும் மிகவும் தனிப்பட்ட மொழி அழகியலின் நுண்ணுணர்வுகளையும், வெளிப்பாட்டு நேர்த்திகளை யும் கொண்டிருப்பவை. ஒரு கவிதையின் வழியே அவர் உருவாக்கிடும் சிறு நிகழ்வின் சாளரம், மிகஇயல்பாக யதார்த்த உலகின் மேல் ஓட்டை மிகச் சுலபமாக உடைத்து விடுபவை. மேலும் அதுவரை யிலான புரிதலின் எல்லைகளைச் சற்றே திருப்பி, அதன் அந்தரங்கமான நொடியொன்றின் மீது மிகுந்த நெருக்கத்தையும், விலகலையும் அடுத்தடுத்து ஏற்படுத்திவிடுபவை. கவிதைகளின் வழியே மட்டுமே தமிழ்ச் சூழலில் தொடர்புகொண்டிருக்கும் தேவ தச்சன், நவீன கவிதைகளின் நுட்பமான இயங்கியல்குறித்த ஆழமான கருத்துக்கள் நிறைந்த குறிப்பு களையோ, கட்டுரைப் பிரதிகளையோ தன் கவிதைகளின் காலத்திலேயே உருவாக்கிக் காண்பிக்க வில்லை என்பது மிகவும் ஏமாற்றமானது. நண்பர் களுடன் உரையாடியிருக்கலாம், ஒரு பிரதியாக அவர்வெளிப்படுத்தி இருந்தால் என்னைப் போன்ற எளியவாசகர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும் – (ஆனந்துடன் இணைந்து வெளியிட்டது) தனது முதல் தொகுப்பின் இறுக்கமான படிமங்களின் உருவக ரீதியிலான வெளிப்பாட்டு உத்திகளைக் கைவிட்டுவிட்டுத் தனது கவிதை மொழியை, பிரக்ஞைப் பூர்வமான, எளிய புதிர்களடங்கிய தினசரி நிகழ்வுகளின் மீதான நுட்பமான கவனிப்பு அம்சங்கள் நிறைந்திருக்கும் வடிவ மாற்றத்துடன், அடுத்தடுத்தகவிதைத் தொகுப்புகளில் அவர் வந்து சேர்ந்திருக்கும் புள்ளி அவரின் கவிதை மொழிக்கான தகவமைப் பில் மிக முக்கியமானது. அவர் உணரத்தரும்கவிதை மொழியின் வீச்சும், சொற்பிரயோகங்களின் வனப்பும், சாதாரணச் செயல்பாடுகளின் வழியேஅவர் உருவாக்கிடும் அசாதாரணத் தருணங்களின்உபரி நீட்சியும், நேரடித்தன்மையின் அனுகூலமும்,சில கவிதைகளில் செறிவான அனுபவப் பகிர்வைநித்தியத்துவமாக வழங்குகின்றன. இருந்தபோதும்தொடர்ச்சியாக அவர் கைக்கொண்டு வரும் ஒரேமாதிரியான கவிதைகளின் அகம் சார்ந்த வடிவயுத்தி களின் சாயல்களினால் அவற்றின் பிரதானத்தன்மை யின் மீது சிறு சலிப்பும், அதன் உள்ளார்ந்த அனுபவப்பகிர்வுகள் சற்றே நீர்த்தும் போவதற்கான அபாயமும் வாய்ப்புகளும் இருக்கின்றன. உ.ம்:‘சிரிப்பு’, ‘புலம்பெயர்தல்’, ‘ரவுடிக் குயில்’, ‘இறந்தநேரம்’, ‘மூன்று பெண்கள்’, ‘வேப்பிலைகள்’, ‘ருசி’, ‘முகம்’, ‘தருணம்’, ‘காதல் உவகை’, ‘மணல் துகள்’, ‘இறப்பு’, ‘நிழல்’, ‘ஆள் பாதி, ஆடை பாதி’, ‘பை’, ‘மௌனமாக’, ‘எதிர்பிளாட்பாரத்தில்’, ‘வெங்கரிசலில்’, ‘என் பிறப்புறுப்பு’, ‘நான் அங்கும் இங்கும்’, ‘சுதந்திர யாத்திரை’, ஆகிய தலைப்பிட்ட கவிதை களில் சொல்முறைச் சார்ந்தும், அதனுள் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் அனுபவப் பரப்பு சார்ந்தும் அவர் கடத்திடும் சாராம்சமானது சற்றேறக் குறைய ஒரேமாதிரியான தீர்க்கமான ஓவியங்களையே திரும்பத்திரும்பக் காணத் தருகின்றன. மேலும் இவைகளில் இழையோடியிருக்கும் ஒரே தருணத்தைப் போலான புறச்சூழலின் காட்சிப்படுத்தல்கள் கவிதை மொழியின் வனப்பைக் குறைத்து, இடையறாது அவர் உருவாக்கிக் காண்பிக்க முயன்றிடும் யதார்த்தச் சவால்களை நிலைபெறச் செய்யவிடாமல்   தடுத்துவிடுகின்றன.

தேவதச்சன் கவிதைகளின் இயக்கமும், வாழ்வும், ஆழமும் :

கவிதையின் தனித்த மொழி செயற்பாட்டில் ஒரு கணத்தின் தீவிர கதியை அடையாளப்படுத்திடும் தனித்துவமான நெகிழ்ச்சிகள் நிறைந்த லாவகத்தைக் கொண்டிருப்பவை தேவதச்சன் கவிதைகள். வாழ் வில் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் எண்ணற்ற நொடிகளில் பரவிக்கிடக்கும் ஆச்சரியங்களின் பரப்பை மிக நெருக்கமாக உணர்ந்திடச் செய்பவை அவரின் சில கவிதை வரிகள். சிறிய பூவொன்றின் இதழை ஒத்த மென்மையும், பாறையில் நீர்வடிந்தத் தடத்தி லிருக்கும் ஞாபகத்தையும், சுழலும் வாளின் விவேக மும், யதார்த்த சமன்குலைவும் கொண்டு அவர் உருவாக்கிடும் நிகழ்வுகளின் வழியே அவர் கடத்திக் காண்பிக்கும் உலகின் விசித்திரங்களும், அதன் நிச்சயமற்ற கணங்களும் அசலான கவித்துவ அழகியலின் தன்மைகளிலானவை. ஒரு படிமத்தின் வழியே நிகழ்காலத்தின் உள்ளிருந்து, எதிர்காலத்தை நோக்கி எறியப்படும் கல்லின் திசையையும், வீச்சையும், வெளியையும் பிரதானமாகக்கொண்டிருப்பவை அவரின் கவிதைச்சொற்கள். கவிதைகளில் ஒரு சாதாரண நிகழ்வின் வழியே பிரம்மாண்டமான சாளரத்தை ஒரு நொடியில் திறந்து, மூடிக்காட்டும் அற்புத மான தன்மை அவரின் நிறைய்யக் கவிதைகளில் காணக் கிடைக்கின்றன. மிகச் சாதாரணச் சொற்சேர்க்கை போலத் தோன்றிடும் வரிகளினுள்ளே  அவர்புதைத்து வைத்துக் காண்பித்திடும் பல்வேறு வாழ்வுகளின் ருசியான பக்கங்களும், விசித்திரங்களும், எளிமையின் சவால்களும் அந்த நொடியில் நம்முள் பரவி ஆழமாகப் பதிந்துகொள்கின்றன. இவற்றை நம் நிலத்தில் மிக நெருக்கமாகச் செய்துகொண்டிருப் பவர்களில், தேவதச்சன் தனித்த கவிதை முகம்கொண்டவர். மிக அசலான வாக்கியப் பிரயோகங் களைக்கொண்டு, படிமங்களின் வழியே நேரடியான யதார்த்தத்தன்மையின் இலகுவான அம்சத்தை அவர்குலைத்துக் காண்பிக்கும் லாவகமும், கச்சிதமும் அவரின் நிறைய்யக் கவிதைகளில் மைய இயங்கியலாக அமைந்திருக்கின்றன. கவிதைகளில் கடத்திக் கொண்டிருக்கும் அனுபவங்களினூடே, அதனுள் பரவிக்கிடக்கும் ஒலிகளை, எளிய தெறிப்புகளை, அவர் குவித்துக் காண்பிக்கும் யுத்தி மிக யதார்த்தத் தன்மையிலானது. ஒற்றைப்புள்ளியில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த, தொடக்கம் முடிவு சார்ந்த அக்கறையுடன் நேர்கோட்டில் பயணித்துக்கொண்டிருந்த கவிதைகளை எளிதாகக் கடந்து அதன் ஒற்றைப் புரிதலுக்கான திசையை, பன்முகம் கொண்டதாக மாற்றி வாசிப்பனுபவத்தில் சிறுசிறு முடிச்சுகளின் சுவாரசியங்களுடன் வெளிக் காண்பித்திடுபவை அவரின் கவிதை மொழிகள். மொழியின் சாரமான இசை லயத்திலிருந்து துவங்கிக்கொள்ளும் ஒரு படிமத்தை, ஒரு யதார்த்த வெளியின் நொடியைகவிதையில் திறந்து விட்டு அதனுள் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் செயலை பன்முகத்தன்மையின் நிதானமான வேறொரு புற வடிவமாக மாற்றிக்காண்பிப் பதுவே அவரின் கவிதை வெளிப்பாட்டு முறையாக ஆகிக்கொள்கிறது. அன்றாடத்தில் காணக்கிடைக்கும் எல்லாவற்றிலிருந்தும் அவரின் தேர்வுகள் மிகஎளிமையானவையே ஆனால் அதன் சூட்சமத்தில் அவர் வரைந்து காண்பிக்கும் உலகின் நீர்மையான கோடுகளே மிக பிரமிப்பானவை. கவிதைகளில் ஒருநிச்சயமற்றக் கணத்தைத் துவங்கி வைத்திடும்அவரே, அதன் நெருக்கமான இன்னொரு பக்கத் தின் அபூர்வத்தில் ஊடுருவிப் பார்ப்பவராகத் தன்னைமாற்றிக் கொள்கிறார். பிரத்யேகக் கவித்துவ அழகியலின் வடிவங்களை எளிய சொற்சேர்கையிலும், கச்சிதமான சொற்சிக்கணத்தின் வழியிலும் அடைந்து கொள்ளும் அவரது கவிதைகள் வாழ்வின் சிறு சிறு உரையாடல்களிலிருந்து உருவாகும் தரிசனங்களை ஆழமாகக் காண்பிப்பவை.

சில கவிதைகளின் தொடர் வரிகள் :

எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் விடைபெற்றுச்
செல்லும் யத்தனத்தில்
மொட்டைமாடியில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறது
சாம்பல் நிறப் புறா ஒன்று
திடீர் என்று அதுவும் கேட்கிறது
இது யாருடைய வீடு
உன் கூட யார்யார் இருக்கிறார்கள் என்று.

- வீடு - பக்-25.

தோட்டா ஒன்றின் சிறு
சொடக்கில்
தெறித்துச் சிதறியது
பாறையில் இருந்த
கல்வெட்டு ஒன்று
அதில் ஒரு
துண்டை எடுத்து
என் தேநீர்க் கோப்பையில்
போட்டேன்
மிதக்கத் தொடங்கியது சிறுகல்
மிதந்து அங்கும் இங்கும் அலைகிறது
இனி
இந்தக் குமிழ்தான் என்
குடில் போலும்.

- என் குடில் - பக்-31.

செந்நிற ஆப்பிளை
என்னை நோக்கி
நீட்டினாள் காதலாள்
நான் வெறுமனே
வாங்கி
அருகிலிருந்த மேஜையில்
வைத்தேன் மெதுவாக
முன் சாய்ந்து
அவளது
இடது தோளின் கீழாகச் சாய்ந்தேன்
எப்போதும் அவளது சிறிய
இந்த அரைக்கனிகள் போதும்
எனக்கு
எப்போதும், எப்போதும்.

- அரைக்கனிகள் - பக்-44.

நினைவு என்பது எப்போ
நீரை கீழிருந்து அல்ல
மேலிருந்து பற்றும் வரலில்
சொட்டும் அப்போ.

- ஒரு நினைவின் தவறான முகவரி - பக்-47.

ஓ! ஓ!
26 நிமிடங்கள் உடனே
சேர்ந்துவிட்ட
திடீர்ப் பணக்காரனாக உயர்ந்தேன் நான்
தின்னத் தின்ன தின்னத் தின்ன
தீர்ந்து போகாத சிறு
அப்பத்தின் ருசியாயிருந்தது
அந்த
6.44 am. – 6.44 am.

பக். 50.

காற்றில்
லப்டப் என்று அடிக்கும்
ஜன்னல் வழியே
எப்போதும் விடிந்துகொண்டிருக்கிறது
சில நேரம் பின்மதியத்தில்
சில நேரம் நள்ளிரவில்
சில நேரம் ஆஸ்பத்திரியில்
சில நேரம் ஓய்வூதிய வரிசையில்
எப்போதும்
விடிந்துகொண்டிருக்கிறது.

- எப்போதும் விடிந்துகொண்டிருக்கிறது, பக். 55

தலையின்
பூவிலிருந்து
ஒரு வெண்ணிற இதழ்
உதிர்ந்தது
அது
கீழே
விழத் தொடங்குகிறது
அச்சிறு இதழ்
தரையைத் தொடாதிருக்கட்டும்.

– காதல் உவகை, பக்.59.

குப்பைத் தொட்டி அருகே
மன நோயாளி ஒருத்தி
அவசர அவசரமாய்
பூவைப் பிய்த்து தன்
மடியில் கொட்டுகிறாள்
மலர்
தானே
சருகாகும் ரணத்தை
யாரால் தாங்க முடியும்.

- அவசர அவசரமாய், பக். 64.

இலையின்
முன்பக்கத்தையும்
பின்பக்கத்தையும்
யாரால்
பிரிக்க முடியும்.

– ஆலிலை, பக். 68

இராப்பகல் அற்ற இடத்தே
இருக்கும்
வினோத ராட்சசனுக்குப் போதும்
அவனது விரல்களும்
பற்களும்
மற்றும்
அவன் மேனியைப் போல்
அடுக்கடுக்காய் வரும்
மேகங்களும்.

– போதும், பக்.80

ஒரு இலை
நெளிந்து
உதிரும்போது
முழு மரமும்
சாய்ந்து விழுகிறது.

- முழு மரம், பக். 97

ஒரு
சின்னஞ்சிறிய மலரை
மலரச் செய்யணுமா
வேறு வழியில்லை
உன் புஜபலத்தால்
பூமியைச்
சுற்றி விடு.

- வேறு வழியில்லை, பக்.119

ஒரு கம்பளிப்பூச்சி வண்ணத்துப் பூச்சியாய்
சந்தோஷம் அடைவதை
ஒரு தடவையாவது
பார்த்திருக்கிறாயா.

- இரண்டு சூரியன், பக். 131

உன் விரல் ஓரங்களை ஈரப்படுத்தும்
தூய்மையான நீராய்
மாற்றிக்கொள்கிறேன்
இப்போது,
உன்னிடம் நான் பேசிக்கொண்டிருப்பதெல்லாம்
ஒரு டினோசார்
தண்ணீரில் நடந்து செல்லும் ஓசைகளைத்தான்
வேறு மொழி
என்னிடம் இல்லை.

- மொழி-2,  பக். 178

உணவுகள் நடுவே
கண்ணாடி டம்ளரில்
ஒரு சொட்டு
தண்ணீரில்
மூழ்கியிருந்தன ஆயிரம் சொட்டுக்கள்.

- பரிசு, பக். 191

மலையிலிருந்து திரும்பிய பின்னும்
வண்டிக்கருகில் நிற்கும் எருதுகளின்
கண்களில்
மலை மறையாமலிருந்தது.

- மலையின் விலாப்புறம், பக். 213

அவர்கள்
சுடுகாட்டில்
முதலும் கடைசியுமாக
என்
புகையைப் பார்ப்பார்கள்
பிறகு
என் கவிதைப் புத்தகத்தில்
எப்போதும்.

- ஊர் நடுவே, பக். 275

எப்பவாவது ஒரு
கொக்கு பறக்கும் நகரத்தின்மேலே
என்
கவசமும் வாளும்
உருகி ஓடும்
ஊருக்கு வெளியே.

- எப்பவாவது, பக். 315

இக்கவிதைகளின் வெளியில் அன்றாடங்களின் வாழ்வியலே காட்சிப்படுத்தப் பட்டிருக்கின்றன. இருந்தபோதும் அதன் ஆழத்தில் நிகழ்ந்துகொண் டிருக்கும் தனித்த புள்ளியையே மிகுந்த நுட்பமாகக் காணத்தரும் கவிஞர், சிறு அவகாசம் ஒன்றில் அந்நிகழ்விற்கு முன்னும் பின்னுமான நொடியை நம் மனதிற்குள் உருமாற்றி அலையவிடுகிறார். ஒன்றிலிருந்து பலவாகப் பிரிந்திடும் தொடர்பின் கண்ணி யைச் சிறிதுசிறிதாக வெட்டி அதன் ஆன்மரீதியிலான வெளிச்சமொன்றை பரவ விட்டுவிடுகிறார் இக்கவிதைகளில். மெலிதான ஒரு நிகழ்வை கவிதைக்குள் கொண்டு வந்திடும்போது அதன் தனித்த மௌனத்தின் மொழியை ஆழமான கீறலின் வலியாக உருவாக்கிக் காண்பிக்கிறார். ( மலர் தானே சருகாகும் ரணத்தை யாரால் தாங்க முடியும் ) வாசிப்பின் சிறு நொடியில் உருவாகி வந்திடும் புரிதலுக்கான குவியத்தை, மேலுமான சில வரிகளின் நீட்சியில் வேறொன்றின் உருவகமாக மாற்றிக்காண்பிக்கிறார். ‘கிளிங், ளிங்’ ஒலியை, அடையாள அட்டையின் குறியீட்டை, அலுவலகப் படிவங்களை, மனுக்களின் வரிசைகளை, ‘மீன் வாய்’களின் புனைவுகளை, பல கவிதைகளில் பயன்படுத்தியிருப்பதைக் காண முடிகிறது.

சொற்பிரயோகங்களின் எளிமையும், அவையேற்படுத்திடும் வியப்புகளும் :

தேவதச்சன் கவிதைகளின் ஆகப்பெரிய பலம் நிறைந்த தன்மை அவரின் சொற்பிரயோகத்தின் பிரக்ஞைப் பூர்வமான தேடலின் ஒரு பகுதியால் நிறைந்திருக்கிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்படும் எளிய சொற்களின்மூலமாகத் தீவிர கதியில் ஒரு நிகழ்வைச் சொல்லத் துவங்கி, பிறகு விசாலமான தன்மைக்கான வெளியாக அதைச் சில சொற்களினால் மாற்றிடும் தொனிக்குள் இருக்கும் நிதானமான பார்வை சுழற்சி என்பது மிகக் கூர்மையானது. கவிதைக்குள் ஒவ்வொரு தொடர்புகளையும் ஏற்படுத்தி அல்லது அறுத்து அதன் எல்லைகளை மிகச் சமீபமாக உணரக்கொடுப்பதும், மிகப் புதிதான அனுபவ சேகரத்தை உருவாக்க முயல்வதுமே அவரது கவிமன தூண்டுதல்களாக நம்பிக்கை கொள்ள வைக்கிறது. நேரடியான / உடனடியான அர்த்தப் பகிர்வுகளுக்கான வாய்ப்புகளிலிருந்து வாசகனை துண்டித்து, சமன்செய்திட முடிந்திடாத இருவேறு உலகின் நிகழ்வுகளுக்குள் தற்செயலாகக்கொண்டு செல்லும் உணர்ச்சிகள் நிறைந்திருக்கும் வழிகளே இக்கவிதைகளின் நுட்பமான செயல்தளங்களாக அமைந்திருக்கின்றன. உம். சில கவிதை வரிகள் :

நான் இறந்த பின்னால்
என் போட்டோவில் ஏதும்
மாலைகள் போடவேண்டாம்
முன்னதாகச் சிறு அகல்விளக்கு
ஏற்ற வேண்டாம்
சின்னதாக ஒரு அழிரப்பரை
வைத்துவிடுங்கள்
அது போதும்
புத்தம் புதியதாக இருக்க வேண்டிய
அவசியம் இல்லை
நிறைய்யப் பிழைகளையும்
தவறுகளையும்
அடித்தல்களையும் சந்தித்து
சந்தித்து
அங்கங்கே
கரியின் நிறம் பூசியிருந்தாலும்
பரவாயில்லை
மேலும் அந்த அழிரப்பரை
எனது இடதுகைப் பக்கம்
வை
உன் வலதுகை
பக்கமாக இருக்கும்
அது.

- சகோதரிகள், பக்.26.

‘என் தோட்டம் எங்கும்
ஏகப்பட்ட
ஒடிந்த செடிகள்
சாய்ந்த செடிகள்
ஒரு சிறு வண்ணத்துப்பூச்சி
அதை
நிமிர்த்தி வைத்தபடி
நிமிர்த்தி வைத்தபடி
செல்கிறது
எனக்கு அதை
பின் தொடர வேண்டும் போல்
இருக்கிறது.

- பின்தொடரல், பக்.69

தேவதச்சனின் கவித்துவ முகம் இதுதான், இதிலிருக் கும் நேரடியான, எளிமையான வரிகள் உருவாக்கும் அளவற்ற சுதந்திரமே அபூர்வமான தரிசனத்தை ஆழ மாக உணர்த்துகின்றன.

இரவுக்குத் தேவை
ஒரு பூட்டு
சின்ன விளக்கு
மென்காற்று
மற்றும்
சுவரோர சிறு மூலை
பகலுக்குத் தேவை
வெவ்வேறு பூட்டுகள்
வெவ்வேறு வகை ரூபாய் தாள்கள்
லேமினேசன் செய்த
அடையாள அட்டை.

- போதும், பக். 80.

அம்மா நீங்க பிறந்திட்டீங்களா
என்றான்
குழந்தை
ஈரக்கையைச் சேலைத் தலைப்பில்
துடைத்தபடி அவள்
சொன்னாள்
இருடா என் அம்மாவைக் கேட்டுச் சொல்கிறேன்
அம்மா நீங்க பிறந்திட்டீங்களா

- பக். 93.

மலர்
ஏன் மௌனமாக
இருக்கிறது. உள்ளே
அவ்வளவு
கனமாக இருக்கிறது போலும்.

- அவ்வளவு, பக்.107

இரண்டு பேர்தான் என் ஊரின் ஜனத்தொகை
நேற்று பைத்தியமாய் இருந்து, இன்று
லோடுமேனாக இருக்கும் ஒருத்தன் இன்று
சிறுதொழில் செய்து நாளை
பைத்தியமாகப் போகிற இன்னொருத்தன் - எனது

- ஊர் பக். 132.

‘ஒரு சின்னப் பலூனைப்போல
பெருங்காற்றை
ரகஸ்யமாய் வைத்திருக்கும்
சின்னஞ்சிறு பலூனைப் போல’

- ரகசியக் கல்.  பக். 173.

ஆஸ்பத்திரியில்
வெண் தொட்டிலில்
சுற்றுகிறது
இறந்துகொண்டிருக்கிற குழந்தையின் மூச்சொலி
பார்க்க
பயமாக இருக்கிறது
சுவரில்
தெரியும் பல்லி
சீக்கிரம் கவ்விக்கொண்டு போய்விடாதா
என் இதயத்தில்
சுற்றும் குருட்டு ஈயை.

- ஆஸ்பத்திரியில், பக். 250

தெருவில்
கலைந்து கிடக்கும்
இரும்புச் சேர்களில்
காத்திருக்கிறது
நிலவொளி

- காத்திருத்தல், பக்.263.

ஒரு
உயரமான நாரை
என்னைத் திறந்து
தின்னும் போது
அதன்
ஆரஞ்சுக் கால்களில்
படிக்கத் தொடங்குவேன்
மரணத்திற்கு அப்புறம்
எப்படி நடந்துகொள்வது என்று.

ஆட்கொல்லிகளால், பக். 295.

என்
அன்பின் சிப்பியை
யாரும்
திறக்க வரவில்லை
கடல்களுக்குக் கீழ்
அவை
அலைந்துகொண்டிருக்கின்றன
ஓட்டமும் நடையுமாய்.

- என் அன்பின் சிப்பியை, பக். 341.

உலகிலேயே
குட்டியான
அணில் ஒன்றை
உனக்கெனக் கொண்டுவந்தேன்
பல கிளைகளிலிருந்து வாழ்வைப் பார்க்க
உனக்குச்
சொல்லிக் கொடுக்குமென்று.

- உலகிலேயே குட்டியான,  பக். 361

மேலும் ‘யாரும் பேசவில்லை / யாரும் பேசாமலும் இல்லை’, ‘தூங்கவும் இல்லை / தூங்காமலும் இல்லை’ - என் அறை, பக்.176 - மாதிரியான ஒரே நிகழ்வின் இரண்டு நிலைகளையும் சொல்லி இரு வேறு புரிதலுக்கான அனுபவத்தையும் சில கவிதைகளில் காணத்  தருகிறார். ‘காற்றில் வாழ்வைப் போல்’ மற்றும் ‘கைலாசத்தில்’ (பக். 318, 319) ஆகிய கவிதைகளில் மெய்மையில் கரைந்திடும் நொடியையும், யதார்த்த வாழ்வின் கடவுளின் இருப்பையும் நுட்பமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.
நீட்டிச் சொல்லப்படும் கவிதைகளின் விவரணைகளும் வெற்றுக் கூடுகளும் :
சற்றே நீட்டி எழுதப்பட்டிருக்கும் சில கவிதை களின் மொழியில் - இறுதியில் - ஏதுமற்ற வெறுமையே எஞ்சி நிற்கின்றது. மேற்சொன்ன பிரிவுகளில் சொல்லப்பட்டிருந்த தனித்துத் தெரிந்த கச்சிதமும், லாவகமும் இல்லாத, உணர்த்துதலில் ஒன் றையுமே புலப்படுத்திடாத மற்றும் முழுமையான கவிதானுபவத்தை அடைந்திடாத கவிதை மாதிரிகள் சிலவும் காணக்கிடைக்கின்றன. உ.ம்: ‘நேனோ இட்லிகள்’, ‘திறந்து கிடக்கும்’, ‘மௌனம்’, ‘வீட்டுக்கடிகாரம்’, ‘காந்தி சிலைக்குக் கீழ்’, ‘பின்னிருந்து பார்த்தல்’, ‘கண்ணாடித் தொலைவு’, ‘ஒரு பிரிவு’, ‘என் புனைபெயர்’, ‘நாம்’, ‘வினோத ராட்சசன்’, ‘பார்க்கும் போதெல்லாம்’, ‘ரகசியக் கல்’, ‘கடுஞ்சிவப்புப் பழங்கள்’, ‘மழையைப் பற்றிய’ - இவை,இவர் கவிதையின் மீதான இலகுவான நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையிலும், மோசமான தேர்ந்தெடுப்புகளினாலுமே இத்தொகுப்பு வரை வந்திருக்கின்றன. மேலும் இக்கவிதை மாதிரிகளில் நுழைந்து திரும்பும்போது ஏற்படும் அயர்ச்சி, நல்ல கவிதைகளைக் கண்டறியும் புலன்களையும் காயப்படுத்துகின்றன. வெறுமனே தன்னிச்சையான பொழுதுகளில் படர்ந்திருக்கும் அனுபவத்தின் சேகரத்தை முழுவதுமாகக் கூர்மையாக்காமல், தனக்கான மொழி விவரிப்பில் ஏதேனுமொன்றுடன் பொருத்தி, உடனடியாகச் செய்து பார்க்கும் அபத்தத்தின் விளைபொருள்களாகவே இந்த வெற்று விவரணைகள் இருக்கின்றன. குழு நண்பர்களின் ஒப்புக்கான பிரமிப்புகளாலும், சில தொடர்புகளின் வழியான நேர்மையற்ற விமர்சனங்களினாலும் வேண்டுமானால் இவை மறைக்கப்பட்டு எல்லாமும் சரியாக உள்ளது போல் காட்டிக்கொள்ளலாம். ஆனால் இது சார்ந்த உண்மையான அக்கறையும், நேர்மையான வாசிப்புணர்வும் கொண்டு அது போன்ற கவிதைகளின் மோசமான இயங்கு நிலைகளின் மீதானத் தேடலை, மீளாய்வைத் தேவதச்சனே மேற்கொள்ள முடியும் என்று நம்புகிறேன். தொடர்ச்சியாகக் கட்டமைக்கப்பட்டு வந்திருக்கும் அவரின் மற்றும்அவரது கவிதைகளுக்கான ஒருவித பிம்ப மனநிலையிலிருந்து விடுபட்டு வரத் துவங்கும் முதல் நொடியிலிருந்து இது சாத்தியப்படும். அதுவே இன்னும் சிறந்த அவரது கவிதை மொழியின் பரப்பைத் தேர்ந்த வாசகனுக்கு முழுமையாக வெளிப்படுத்திக் காண்பிக்கும். எளிய உதாரணமாக,
கண்ணகிசிலையை அகற்றுகிறார்கள்தேர்ந்த பொறியாளர்கள் உயர்நுட்ப எந்திரங்கள்அவசரமான அரசாணைஅரவமில்லாமல் நடக்கவேண்டும்சிலையை ஏந்திவேலை முடிந்ததுஓசையில்லாமல்வண்டி நகர்ந்ததுகேட்கத் தொடங்கியதுசிலம்பின் சத்தம்.
கவிதையில் ‘கண்ணகி சிலையை அகற்றுகிறார்கள் / கேட்கத் தொடங்கியது சிலம்பின் சத்தம்’ என்ற நாலு வரியே போதுமானது என்றே நம்புகிறேன். யதார்த்த உரையாடலின் வழியான சில கவிதைகளின் இலகுவான வெளிப்பாட்டு முறையானது - படிம குறியீடுகளின் வழியே, அனுபவத்தில் ஒளிந்திருந்த சவால்களை, அவற்றின் ருசிமிக்கத் தருணங்களை உணர்த்திக் காண்பித்திருந்த முறைகளுக்கு முற்றிலும் மாறான- நீர்த்துப்போன பழைய வடிவத்தின் மெல்லிய அசட்டுத்தனம் நிறைந்த பாதையாகவே எனக்குப்படுகிறது. உ.ம்- ‘மூங்கில் செடி’, ‘என் எறும்பு’, ‘மயான  கரைக்கு’, ‘கொட்டுச் சத்தம் கேட்டு’, ‘அவர்கள் இருவரும்’, ‘அம்மாவும் மகளும்’ போன்றவை.

கவிதைகளில் நின்றிடாத மைக்ரோ நொடியொன்றின் பிரகாசம் :

அன்றாடங்களில் பரவிக்கிடக்கும் எல்லையற்ற வைகளின் மீது நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் தனித்தனி உலகத்தையும், அதன் மிகச்சிறிய நொடியையும் எப்போதும் காட்சிப்படுத்திக்கொண்டிருப்பவை இவர்கவிதைகளின் சொற்கள். அம்மிகச்சிறிய நொடி, நம்வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கையில் ஏற்படுத்திடும் மாற்றங்களையும், கீறல்களையும், வினோதங்களையும் தர்க்கரீதியில் இல்லாமல் அதன் அசாதாரணப் புள்ளிகளின் காரியங்களோடு சாதுர்யமாகஇணைத்துக் காண்பித்திடும் லாவகமான கவிதைமொழி தேவதச்சனுடையது. ஒரு வெட்டப்பட்ட தருணத்திலிருந்தும், செயலிலிருந்தும் விட்டு விலகிட விரும்பும் சுதந்திர மனதொன்றை, அவ்விறுக்கமான நிகழ்விலிருந்து யாருக்கும் தெரியாமல்பிய்த்து வெளியேற்றிடும் நிதானமான செயல்அலகுகளை மையமாகக்கொண்டிருக்கின்றன இத்தொகுப்பிலிருக்கும் சில கவிதைகள். உடனடியானஅர்த்தப்புரிதலுக்கான, ஸ்தூல வடிவ பொருண்மைக்கான நெருக்கடிகளைச் சுலபமாகக் கடந்து நிகழ்வுகளின் வழியே அவை சென்றடைந்திடும் விதத்தைச் சுவாரசியமான முடிச்சுகளோடு வெளிப்படுத்திடும் வெளிப்பாட்டுமுறை இக் கவிதைகளைத்தனித்துத் தெரிய வைக்கின்றன. மேலும் சில கவிதைகளில் நீண்டுவரும் யதார்த்த ரீதியிலான, நேரடிப்பேச்சுவழக்கின் மெலிந்த உரையாடல்களினாலான சொற்சேர்க்கை மூலமாக அக்கவிதையின் புரிதலுக்காக அவர் ஏற்படுத்திடும் இணைப்புவரிகள், மேலோட்டமான உடனடியான ரசனைமதிப்பீட்டிற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கி, அவரின்அசலான கவிதை மொழியின் பிரகாசம் நிறைந்திருக்கும் கலனை வெறுமையாக்கிவிடும் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. நம்மைச் சுற்றி நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அபத்தங்களின் கேளிக்கைகளைக் கவிதைகளில் வெறும் தரவாக இல்லாமல், ஒருநிதானமான பார்வையின் வழியாகச் சமகாலத்தைக் கேள்விகளுக்குள்ளாக்கும் ஒப்புமை வடிவ முறையில் அமைக்கப்பட்டிருப்பது வாசிப்பனுபவத்தில் நல்ல மாற்றங்களைக் கொடுக்கின்றன. கவிதைக்குள்தனியாக ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் அவர் மனதின் ஓசையிலிருக்கும் லயமானது, நினைவுகளின் ஒரு ஞாபகத்தை அக்கவிதைகளில் மீட்டெடுக்கவே திரும்பத் திரும்ப முயல்வதை நெருக்கமாகப் புரிந்து கொள்ளவும், அனுபவிக்கவும் முடிகிறது. ஒரு சிறிய துவாரத்தின் வழியே இப்பிரபஞ்சத்தின் முடிவிலித் தன்மையைக் காண்பிக்க முயல்வதும், அதன் எல்லை வரை சென்று பார்த்துத் திரும்ப வைத்திடும் அபாரமான மொழியனுபவமும் நிறைந்திருப்பவையே இவரது கவிதைகளின் ஆகச்சிறந்த இயங்கியலாக, அனுபவத்தின் குறியீடுகளாக விரிந்திருக்கின்றன. தினசரிகளில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நிகழ்வு களில், பிரக்ஞாபூர்வமான ஒரு துளியின் தனித்த வடிவமொன்றைத் தியானிக்கும் ஒரு மனதின் கட்டுப்படுத்த முடிந்திடாத அமைதியே, தேவதச்சனின்  கவிதைகள்



வழக்கமான தமிழ் சினிமாவில் காணும் லாக்கப் காட்சி போல அது இல்லை. சாந்தி தவழும் அம்பேத்கர் அல்லது காந்தி படத்தின் பின்னணியில் கைகளைக் கம்பியில் பிடித்துக்கொண்டோ, வியர்வை ததும்பும் முகத்தில் மிகுஉணர்ச்சியுடன் கூண்டில் அடைபட்ட மிருகமாகக் கர்ஜித்தவாறோ, கதை வசனம் பேசிக்கொண்டோ அவன் நிற்கவில்லை.கால்களை நீட்டி தரையில் அமர்ந்து சுவரில் சாய்ந்துஉறங்கினான். அதனை உறக்கம் என்று சொல்லமுடியாது. உறங்குவது போலும் என்று சொல்லலாம். மனித ரத்தத்தில் அளவுக்கு மீறிக் கலந்த நஞ்சாமிர்தம் திரை அரங்குகளில் மூட்டைப்பூச்சிகளை நிர்மூலமாக்கியபோது லாக்கப்களில் மட்டும் சாகாவரம் பெற்றவைகளாக ஜீவித்தன. ஆழ்துயிலில் முங்கும்போது அவனை  அவைகள்  குத்தி எழுப்பின.

கொஞ்சகாலம் போனால் பூமியில் கொசுக்களும் அழிந்துவிடும். நஞ்சு ஏற ஏற உடல் தனக்குத்தானே தற்காப்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் என்று சொல்லலாமா? நஞ்சை விஷமாக மட்டும் கருதக்கூடாது. அதில் தேவாமிர்தமும் இருக்கிறது. ஆளைக் கொல் லும் என்ற ஒரு விஷயம்தானே படபடப்பை உருவாக்குகிறது. நஞ்சென்று நினைப்புதானே பாம்புக்கும், தேளுக்கும் அஞ்ச வைக்கிறது. அது நமக்குள் ளிருந்தால்? நஞ்சுள்ள மனிதன் எதற்கும் அஞ்ச மாட்டான். அவனுக்கு ஆயுளும் அதிகம். அங்கம் முழுவதும் விடமேயாம் என்னும் துஷ்டனை வைத்துப் பிறந்ததுதானே தூர விலகிப்போகும் தத்துவம்.

லாக்கப்பில் இருப்பவன் மூட்டைப் பூச்சி போலவே இருப்பான். கழுத்தில்லாத, தலைக்கும் உடலுக்கும் வேறுபாடு தெரியாத அளவுக்கு வட்டத்துளி போல ஊர்ந்து செல்வான். கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறிய கால்களையும், கைகளையும் கொண்டவன் எவ்வளவு பெரிய உறிஞ்சுக் குழலை உடம் பில் ஒளித்து வைத்திருக்கிறான். கொஞ்சம் இடம் கிடைத்தால் ரத்தம் உறிஞ்ச யார்தான் விரும்ப மாட்டார்கள்? நார்க்கட்டிலோ, மரநாற்காலியின் இடுக்கிலோ பதுங்கி இருந்து கொண்டு ரத்தம் உறிஞ்ச கிடைத்த வாய்ப்பு மரண அவஸ்தை நிறைந்தது. படுத்துக்கிடக்கும் தடியன் கொஞ்சம் புரள நேர்ந்தால் நசுங்கிச் சாக நேரிடும். ஆனால் சாவதற்கிடை யிலான கணத்தையும் உறிஞ்சுவதற்குக் கிடைத்த தருணமாகக் நினைத்துத்தானே வாழ்க்கை நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

மூட்டைப்பூச்சியின் அடுத்தப் பரிணாம வளர்ச்சிதான் கொசுவாக இருக்கவேண்டும். இதற்கான ஆதாரத்தை ஆர்ஜின் ஆப் த ஸ்பீசிஸ்சில் தேட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. கடவுளுக்கு டார்வின் வைத்த ஆப்பு அது. அதை உருவி செதுக்கி வேறொரு ரூபத்தில் வைத்த ஆப்புதான் மார்க்சியம். இதில் ஒருவன் கடவுளை நம்பினான், இன்னொருவன் மறுத்தான். கடவுள் அதைவிடப் பெரிய ஆப்பைத் தனதுகையில் வைத்திருந்தார். அதுதான் மொழி. பாபேலில் சிதைத்த கடவுள் வேறு சில இடங்களில் மொழியைக் கையிலெடுத்து விளையாடுகிறான் போல. இல்லையென்றால், கோயில்களில் கூட இல்லாத ‘கடவுள்’ என்ற சொல் அப்படி ஒருவன் இல்லை என்று சொன்னவன் கல்லறையிலும், நினைவுத் தூண்களிலும், சிலைகளிலும் தான் இடம் பெற்றிருக்குமா?

குறட்டை விட்டுத் தூங்கும் மனிதமூஞ்சியில்ரத்தம் உறிஞ்சிக்கொண்டு நகர்ந்து வந்த மூட்டைப் பூச்சி அவன் நாடியிலிருந்து நெஞ்சுக்கு நேராய் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாகக் குதித்துக் குதித்து உடலில் மாற்றம் அடைந்து சிறகுகள் முளைத்து, அப்படி ஒருநாள் குதிக்கும்போது கொசுவாக மாறிப் பறந்துபோனது. சிறகு கிடைத்தபிறகு பறந்து சென்று ரத்தம் உறிஞ்சுவது எவ்வளவு வசதியாக இருக்கிறது. கண்டம் விட்டுக் கண்டம் தாண்டி அயல்நாட்டு ரத்தம் கூடச் சுவைக்க முடிகிறது. எந்த மனிதனின் ரத்தமும் அதற்குப் போதை நிறைந்த பானமாகத்தானே இருக்கிறது. எய்ட்ஸ் மனிதனின் ரத்தம்  கொசுக்களை  என்னதான்  செய்யும்?

கொசுவாகவும், மூட்டைப்பூச்சியாகவும் இருந்த காலத்தில்தான் லாக்கப்பில் இருப்பவன் கொடி கட்டிப் பறந்தான். அவன் வழியில் குறுக்கிட யாரும் பயந்தார்கள். அவன் உருவத்தைக் கண்டு அவ்வாறு குறுக்கிட்ட பலரும் ஏதோ ஒருவகையில் அவனிடம் தோற்றுப்போனார்கள். அப்படி மண் கவ்வியவர்களில் ஒருவன்தான் லாக்கப்புக்கு வெளியே நாற்காலியில் சீருடையில் அமர்ந்து யோசித்துக்கொண் டிருப்பவன். அவனை அவ்வாறு யோசிக்க வைத் தவனே லாக்கப்பில் இருப்பவன் தான்.

அவன் கொசுவென்றால் இவன் தவளை. சீருடை யில் தொப்பியை மாட்டிக்கொண்டு நாற்காலியில் அமர்ந்தான் என்றால் சாட்சாத் தவளைதான். எதிரில் நிற்பவனை முறைத்துப் பார்க்கும் கண்களில் கூடத் தவளையின் ஒற்றுமை தூக்கலாகத் தெரியும். கொர் கொர் பேச்சிலும், துள்ளல் நடையிலும் கூட அதனைக் காண முடியும். துள்ளுவதில் மிஸ்டர் தவளையார் ரொம்பக் கெட்டிக்காரர். காலம் பூராவும் துள்ளியும் சப்இன்ஸ்பெக்டர் உயரத்தையே அவரால் எட்ட முடிந்தது. என்றாலும் அத்துடன் அடங்கும் எண்ணம் இல்லாததால் இப்போதும் துள்ளிக்கொண்டு தான் இருக்கிறார். என்றாவது ஒருநாள் கொசுக்கடிகளற்ற குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் மிஸ்டர் தவளை ஐ.பி.எஸ். பெயர்ப்பலகைக்குப் பின்னால் இந்தத் தேகத்தைக் கொண்டு சாத்தவேண்டும் என்ற லட்சியக் கனவு நிறைவேறும் வரை அந்தத் துள்ளல் அடங்காது போலத்தான் தோன்றுகிறது. ஆனால் அடுத்த ஜென்மம் அல்லவா குறுக்கீடு செய்யும்.

போலீஸ் தேர்வுக்கான போட்டியில் கொசுவும் தவளையும் ஒன்றாகத்தான் கலந்துகொண்டார்கள் என்றால் நீங்கள் நம்புவீர்களா? அந்தத் தேர்வில் இருவருமே தோற்றுப்போனார்கள் என்பதும்  உண்மை தான். இன்னும் சொல்லப்போனால் தவளைதான் முதலில் தோற்றது. பிறகெப்படி போலீஸ் மூத்து ஏட்டாகி, ஏட்டு மூத்து சப்இன்ஸ்பெக்டர் ஆகத் தவளையால் முடிந்தது என்று கேட்க நினைக்கிறீர்கள் அல்லவா?

அதை நீங்கள் தயவு செய்து என்னிடம் கேட்காதீர்கள். சார்லஸ் டார்வினிடம்தான் கேட்கவேண்டும். எனக்குக் கதை மட்டும்தான் சொல்லத் தெரியும் என்பதால் சொல்கிறேன்.

பாளையங்கோட்டை ஆயுதப்படை மைதானத்தில் காலை ஆறுமணிக்கு ஆஜராகவேண்டும் என்ற கடிதம்வந்ததும் முந்தினநாள் சாயங்காலமே தொடுவெட்டி யிலிருந்து பதினொன்றாம் நம்பர் நாகர்கோயில்பேருந்தில் தவளை ஏறியது. இரவு ஒன்பது மணிக்கு போலப் பாளையங்கோட்டை அடைந்ததும் பிளாட்பாரத்துக்கருகில் புனித கங்கை பாயும் நதி தீரத்தில் கொசு கட்டை நீட்டி இருப்பது கண்டும், காணாதது போல நகர்ந்து சென்றது. காரணம், பால்யத்தில் ஏற் பட்ட காலத்திற்கும் மறக்க முடியாத ஒரு பிணக்கு.

பிற்காலத்தில் எத்தனையோ தடவை ரெய்டு என்ற பெயரில் தான் ஏறி இறங்கிய அந்த லாட்ஜின் 108-ம் நம்பர் அறையில் சட்டையைக் கழற்றி நாற்காலியில் போடும்போது ரூம்பாய் தோன்றி வேறு எதாவது வேண்டுமா? என்று கேட்டான்.

என்னது?

புடவை.

புடவையா?

நல்ல காஸ்ட்லியான பார்த்தாஸ் புடவை, போர்த்திக்கலாம்.

பெட்ஷீட் இருக்கே.

பெட்ஷீட்தான் தினந்தோறும் போர்த்துகிறீர்களே, ஒரு சேஞ்சுக்கு இண்ணு ஒருநாள் மட்டும் புடவை போர்த்திக்கலாமே?

புரியல.

நளினமான பாவனையில் பையன் நெளிந்து ஒரு நடைநடந்து காட்டிவிட்டு கேட்டான்,

புரிஞ்சுதா?

ஐயோ, எனக்கு  இந்த லாட்ஜ்  வேண்டாமே.

பேருந்தில் ஏறி திருநெல்வேலி ஜங்சன் அடைந்து ஆட்களிடம் விசாரித்துச் சினிமா தியேட்டரைக் கண்டுபிடித்துச் சற்றேனும் கண்ணயரலாம் என்று பார்த்தால் ஒரே டிஷ்யூம்...டிஷ்யூம்... சத்தம். இதுதாண்டா போலீஸ் படம். இரவு தூங்காத களைப்பில் அதிகாலை மைதானம் வந்தடைந்த போது எல்லோருக்கும் முன்னால் கொசு வரிசையில் நிற்பதைக் கண்டான். அவனும் இவனைக் கண்டதாகக்  காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

எல்லோரும் எட்டாங்கிளாஸ் பாசான சர்டிபிக் கேட்டை  கையிலெடுத்து  வச்சிடுங்க.

வரிசை  நகர்ந்து  உள்ளே  சென்றது.

பெயர் கூப்பிடும்போது மட்டும் அந்த நபர் வந்து உடனடியாக வரிசையில் நிற்கவும்.

ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களைக் கலைந்துபோக எச்சரிக் கும் ஒலிப்பெருக்கிக் குழாயில் போலீஸ்காரன் ஒருவன் பேசினான்.

செல்லத்துரை! செல்லத்துரை யாரு?

நான்தான்.

தவளைக் கூறியது.

ஏன் இப்படி வேட்டியில் நிக்கிறே, போட்டிக்குத் தயாராகாம?

எல்லோரும் நிக்கர் கொண்டு வந்திருப்பதை அப்போதுதான் தவளை கவனித்தது. தன்னிடம் நிக்கர் இல்லை என்பதை எப்படிச் சொல்வது?

வேட்டிய உரிஞ்சுத் தள்ளு, இல்லாட்டா வெளிய விரட்டுவாங்க.

யாரோ பின்னாலிருந்து சொல்லிக் கொடுக்க அப்படியே செய்தான். வெறும் ஜட்டியுடன் நிற்பதைக் கண்டு எழுதிக்கொண்டிருந்த போலீஸ்காரன் தலைநிமிர்ந்து பார்த்தான். ஜட்டியின் இடது பக்கத்தில் எலி கறம்பினது போல ஒரு சின்ன ஓட்டை.

இதென்ன, ஏர்கண்டிஷனா செய்திருக்கு?

போலீஸ்காரனுக்கும் நகைச்சுவை உணர்வு உண்டென்பதைத் தன்னை முன்னிறுத்தியா நிரூபிக்க வேண்டும் என்று தவளை வருத்தப்பட, மைதானத்திலிருந்த அனைத்து  வாய்களும்  பல்லைக்  காட்டின.

கேசவன்! கேசவன்.

இதோ இருக்கிறேன்.

கொசு கையை உயர்த்திக் காட்டியது. அது தன்னைப் போல அல்லாமல் நிக்கர் அணிந்துகொண்டு தயாராக வந்திருக்கிறது.

முதலில் உயரம் அளந்தார்கள். மரத்தில் அடிக் கணக்கு, மீட்டர் சகிதம் வரைந்து வைத்திருக்கும் அதன் உச்சியில் தகரம் ஒன்று பொருத்தப்பட்டிருந்தது. போலீஸ்காரன் அதை உயர்த்திப் பிடித்துக் கொண்டு ஆளை நிறுத்திவிட்டுத் தகரத்தைக் கீழே விடுவான். அது வந்து தலையைத் தாக்கியதும் உயரம் பார்க்க நிற்பவன் அதிர்ச்சியில் குன்னுவான். அதுதான் உயரம். அதற்கு மேல் ஒருவனை நிமிர விடமாட்டார்கள்.

தவளைக்கு முன்னால் உயரம் பார்க்க நின்றிருந் தவன் ஒரு பாடிபில்டர். கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக மிஸ்டர் கிறிஸ்டியன் காலேஜ் பட்டத்தைத்தக்க வைத்துக்கொண்ட ஆணழகன். அவன் மார்பு உருண்டு திரண்டு காணப்படும். போலீஸ்காரனுக்கு அவன் மூச்சைப்பிடித்து உயரத்தைக் கூட்டிக்காண்பிப் பதாக ஒரு சந்தேகம்.

மூச்ச விடுடா!

நான் மூச்சே பிடிக்கல்ல.

வாய மூடு!

படார்! படார்! எனச் செவுட்டில் ரெண்டு மூன்று பட்டாசுகள் வெடித்தன.

மூச்ச விடுடா!

மார்பில் முஷ்டியால் குத்திப் பார்த்தான். பிறகு தான் அது நிஜமான தசையென்பது தெரிய வந்தது. மயிரிழையில் உயர அளவில் அவன் தப்பிப் பிழைத் தான். அடுத்து நின்ற தவளையின் கால்கள் இரண்டும் வெடவெடத்தன.

தவளையின் நடுக்கம் கண்டோ, பாடி பில்டர் விஷயத்தில் தான் செய்த பிழை உணர்ந்தோ போலீஸ் காரன் இவனது தலையை நூல் பிடித்து அளக்காத குத்துமதிப்பில் விட்டுவிட்டான்.

ஒழுங்கா வந்து நின்னா எதுக்கு நான் கோபப்படப் போறேன்?

வார்த்தையாலும்    சொன்னான்.

உயரம் குறைந்தவர்கள், மூச்சுபிடித்து நெஞ்சைவிரிப்பதில் தேர்ச்சிபெறாதவர்கள் எல்லாம் அந்தப்பகுதியில் இருந்த நுழைவு வழியாக வெளியேற்றப் பட்டனர். வாசலில் நின்ற போலீஸ்காரன் அப்படி வெளியேறுபவர்களின் பின்புறத்தில் காலுமடக்கி தலா  ஒரு  சவுட்டு வழங்கி  கவுரவித்து  அனுப்பினான்.

அடுத்தது நீளந்தாண்டுதல். தவளை ஒரே குதியலில் தாண்டிவிட்டது. கொசு மூன்றாவது வாய்ப்பில் எப்படியோ தப்பிப் பிழைத்தது. உயரந்தாண்டுதலிலும் அப்படியே.

அதற்குள் மைதானத்தில் சுள்ளென்று வெயிலடிக்க, அடுத்தப் போட்டிக்காக வேறொரு இடத்தில் கொண்டுவந்து நிறுத்தினார்கள். அது சாலையின் ஓரம் என்பதால் வருவோர் போவோர் வேடிக்கைப் பார்த்தனர். வெவரங்கெட்ட கண்டக்டர் ஒரு வன் லேடீஸ் பஸ்சை வேலியோரத்தில் கொண்டு நிறுத்தி டிக்கெட் போட்டான். கல்லூரி மாணவிகள் உள்ளே இருந்துகொண்டு மைதானத்தைப் பார்த்து சிரித்தார்கள். தன்னையே எல்லோரும் உற்றுப் பார்ப்பதாக நினைத்த தவளையார், கையதுகொண்டு மெய்யது பொத்தியவாறு  கூனிக்குறுகி  நின்றான்.

இன்னதென்று விளங்காத ஒரு மரத்தின் உச்சியில் வடம் கட்டப்பட்டிருந்தது. அதன் முக்கால் பாகத்தில் சிவப்பு நூலால் எல்லை வகுத்திருந்தார்கள். கைகளின் உதவியால் ஏறி நாடியை சிவப்புப்பகுதியில்  தொட்டுவிட்டு இறங்கவேண்டும்.

தவளை கயிறைப் பற்றிப் பிடித்ததும் ஜட்டியிலிருந்து வெளியே சாடியதுபோல இடுப்புக்குக் கீழே ஒரு உணர்ச்சி பிறந்தது. ரூம்பாயின் காஸ்ட்லி யான பார்த்தாஸ் புடவை நினைவில் ஏறியமர்ந்து விளையாடியது. தொடைகளை இறுக்கி தற்காலிக மகுடி கொண்டு ஆடுபாம்பை பத்தி சுருக்க வைக்கும் முயற்சியில் மேலே ஏறுவது தடைபட்டது.வேலையா? மானமா? என்று உடலாடிய வழக் காடுமன்றத்தில் மானமே வெற்றிப் பெற்றதாகத் தீர்ப்பு வந்தது. பிறகென்ன, தோல்விக்கு ஆறுதல்பரிசாகத் தந்த உதையை வாங்கிவிட்டு மைதானத் துக்கு  வெளியே  தவளை  வந்து  நின்றது.

தேர்வு ஒழுங்காக நடக்கிறதா என்பதைக் கூடார பந்தலில் இருந்து பைனாக்குலர் வழியாகப் பார்வை யிடும் கண்காணிப்பாளருக்குப் பின்னால் பதுங்கி நின்ற தவளையை வெற்றிப்பெருமிதம் கொண்ட பார்வையால் கடந்து சென்றது கொசு. தவளையால் பொறுக்க முடியவில்லை. கொசுவுக்கு ஒரு காலம் வந்தால் தவளைக்கும் ஒரு காலம் வரும் என்று நினைத்துக்கொண்டது.

முள்கம்பி வேலிக்கு வெளியே ஐஸ்வண்டியில் கிடுக்கிக்கொண்டிருந்தவனை யாரும் தடுக்கவில்லை. இடையிடையே போலீஸ்காரர்கள் அவனிடமிருந்து ஓசியில் ஐஸ்வாங்கிக் குடித்தவண்ணம் இருந்தனர். கொசுவுக்கும் ஆசை வரவே நிக்கரில் கை விட்டு காசெடுத்து கம்பி வேலிக்கிடையில் கைநீட்டிப் பெற்றுக் கடைசி வரிசையில் போய் உட்கார்ந்து உறியத் தொடங்கியது.

போலீஸ்காரன் ஒருவன் வந்து கொசுவை எழும்பச் சொன்னான். கையிலிருந்த ஐஸை நிக்கர் பையில் மறைத்துவிட்டுக் கொசு எழும்பியது. தனக்குப் பின் னால் வரச்சொல்லி கூடாரம் ஒன்றிற்குக் கொண்டு சென்று பாக்கெட்டிலிருந்த இருபது ரூபாய் நோட்டையும் ஐஸ் வாங்கியதில் மீதி எட்டணாவையும் கையிலெடுத்தான். உள்ளாடையில் மறைத்துவைத்திருக்கும் காசை நினைத்து நிக்கரை கீழே உரிந்தவன், கர்மம்! கர்மம்! என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டான். கொசுவுக்குச் செகண்ட் பேப்பர் கிடையாது. செலக்ஷனுக்கு வந்த இடத்தில் இப்படியெல்லாம் தவறாக நடந்துகொள்ளக்கூடாது என்றுஇருபது ருபாய் ஐம்பது காசு அளவிற்கு டியூஷன் சொல்லிக் கொடுத்துவிட்டு அனுப்பினான் போலீஸ் காரன்.

அடுத்து ஆயிரத்து ஐந்நூறு மீட்டர் ஓட்டத்தில்கொசு தோல்வியைத் தழுவியது. எடுத்த எடுப்பிலேயே வேகமாகப் பறந்ததால் இரண்டாவது சுற்றிலேயே தளர்ந்து போனது. மீதியுள்ள ஐந்தரைகிரவுண்டையும் மூச்சிரைத்தவாறு ஓடி இலக்கை அடைவதற்குள் மணியடித்து நிறுத்திவிட்டர்கள். இறுதிப்போட்டி என்பதால் உதைபெற முடிய வில்லை.

மைதானத்திலிருந்த பொருட்களைத் தேர்வுபெற்ற நபர்களை வைத்து போலீசார் மாற்றிப்பறக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். கண்காணிப்பாளருக்கு அருகில்  நின்ற  உதவியாளர்  அவர்களை அணுகினார்.

இங்க தென்னமரம் ஏறத் தெரிஞ்சவங்க யாராவது உண்டா?

.............

யாரும்  இல்லையா?

எனக்குத் தெரியும் சார்!

கயிறு இழுத்துக் கட்டப்பட்ட பகுதிக்கு வெளியே நின்ற தவளை சத்தம் போட்டது.

துப்பாக்கியில் சொருகும் கத்திபோல எதையோ அவன் கையில் தந்த உதவியாளன். மைதானத்தில் நின்ற தெங்கைக் காட்டி இரண்டு மூன்று குலைகளை அறுத்துத் தள்ளும்படி ஆணையிட்டான். தவளை அதற்கு முன்பே குத்துதார் பாய்ச்சிக்கொண்டு கோதாவில்  இறங்கிவிட்டது.

ஐந்து குலைகளில் மூன்றை காரில் ஏற்றினார்கள். ஒன்றை கூடாரத்திற்குப் பின்புறமாக ஒளித்துப் போட சொன்னான் உதவியாளன். மீதியைச் சீவச்சொல்லி அதிகாரிகள் கரங்களுக்கு உறிஞ்சுகுழல் போட்டுத் தரப்பட்டன. எல்லாவற்றையும் ஆவலாகத் தவளை தான் செய்து கொடுத்தது.

கண்காணிப்பாளர் அவனை அழைத்தார். வெள்ளை நிற பேண்டில் அதே நிறத்தில் டீசர்ட் இன் பண்ணி வெள்ளைநிற கேன்வாசில் கால்மேல் கால் போட்டுக் கொண்டு ஆறடி உயரத்தில் அசால்டாக இருந்தவரை நெருக்கத்தில் அப்போதுதான் சரியாகக் கவனித்தான். பார்க்கப் பயமாக இருந்தது.

என்னா மேன் மரம் ஏறுகே, ரோப்கிளைம்பிங் இல்லே?

தமிழ்  உச்சரிப்பில்  வட இந்திய வாடை வீசியது.

உதவியாளர் கையில் கொடுத்த தாளில் டிக் செய்து விட்டு அவனைப் போகும்படி சைகை செய்தார். தவளை  ஆவேசத்தில்  சல்யூட்  வைத்தது.

அணைக்கட்டுப் பகுதியிலிருந்த காவலர் பயிற்சி மையத்தில் கமாண்டென்டாக அவர் இருந்தார். பெயர் முகர்ஜி. பயிற்சிக்காலத்திலேயே அந்த அருகாமையைப் பயன்படுத்தித் தனது காரியங்களை எல்லாம் கச்சிதமாக முடித்துக்கொண்டது தவளை. சென்டர் மாற்றிப் பத்தாங்கிளாஸ் பாசாகியது அதி லொன்று. முகர்ஜியின் அந்தரங்கங்களை உள்வாங் கிய தவளை அவற்றை உடனுக்குடன் நிறைவேற்றி சபாஷ் பெற்றது. அதுவரையிலும் அவருடன் நெருக்க மாக இருந்த பலரை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றி எடுத் தது. இரவு ஆபீசர்ஸ் மெஸ்ஸில் அவன் மட்டுமேகூடத் தனித்திருக்கும் நிலை நாள்போக்கில் உரு வானது.

சாயங்காலமே ஒரு கிரீன் லேபல் புல் எடுத்து வைப்பான். எரிவாயுவில் கம்பியில் சுழன்று சுட்டு எடுத்த இரண்டு முழுக்கோழி வேண்டும் அவருக்கு. துளிநீர் கூட விடாமல் அப்படியே முழுபாட்டிலையும் காலிசெய்து விட்டு சிறு சலனம் இல்லாமல்ஜீப் ஓட்டிச் செல்லும் அந்த அழகு இருக்கிறதே, காணக் கண்கோடி வேண்டும்.

சிலநேரம் நண்பர்களோ உறவினர்களோ உடன் வருவார்கள். தனது இரண்டு விரல்களை எம்.ஜி.ஆர். ஸ்டைலில் உயர்த்திப் பிடித்துக்கொண்டு தனது சாப்பாட்டுப் பெருமை குறித்து அவர்களிடம் இவ் வாறு உரைப்பார். ஐ டேக் ஒன்லி தோ சப்பாத்தி.

குனிந்த தலை நிமிராமல் கூட இருப்பவர்கள் தங்கள் மனசுக்குள் சிரித்துக்கொண்டே, இரண்டுமுழுக்கோழிகள் எங்கே போனதென்று யோசிக்கா மலா  இருப்பார்கள்?

பவுர்ணமி நாட்களின் இரவில் இருவருமாக ஜீப்பில் மலை உச்சிக்குச் செல்வார்கள். நள்ளிரவு தாண்டி அருவிக்கரையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். அப்போதெல்லாம் தனது தாய்மொழியில் பாட்டாக எதையோ முகர்ஜி மெல்லிய குரலில் பாடுவார். பலநாட்களாக இது நடந்துகொண்டிருக்க, ஒருநாள் அவர் பாடுவதன் பொருளைத் தமிழில் சொல்ல முடியுமா என்று கேட்டது தவளை. துண்டு துண்டாக அவர் சொன்னவற்றைப் பொருத்தி எடுத்து வரிசைப் படுத்தி எழுதியபோதுதான் அதற்குள் உயிர் இருந்து துடிப்பதை  இருவரும்  உணர்ந்துகொண்டனர்.

நீருக்குள் ஆகாயம்

கிணற்றுக்குள் வெண்ணிலவு

ஏரியில் விண்மீன்கள்

நான் நதியில் கால் வைத்தால்

வானம் நீ ஏன் கலங்குகிறாய்?

நீரை இறைத்த போதும்

ஏன் வெளியே வர மறுக்கிறாய்

வண்ண நிலவே?

ஓடத்தில் வந்து வலை வீசிய பிறகும்

ஓடிவிட்டனவே விண்மீன்கள்

என்செய்வேன் மனசே!

எல்லாம் நிஜம் என்றாலும்

எனக்கு மட்டும் நீங்களெல்லாம்

நிழலாக இருப்பது ஏன்?

இக்கவிதை தனக்குப் பிரியமான பெண் ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி ஒருவர் மீது, தான் கருதியது என்றும், அவள் நினைவு மனதில் தோன்றும்போதெல்லாம் பாடுவதாகவும் சொன்னார். இவ்வாறு அவர் பாடியவற்றை மொத்தமாகச் சேகரித்தபோது ஒரு தொகுப்புக்கான அளவு கவிதைகள் சேர்ந்தன. அதற்கு நீருக்குள் ஆகாயம் என்ற தலைப்பைச் சுட்டியது தவளை. பல்கலைக்கழக இலக்கியத்துறைத் தலைவரிடம் சென்று அணிந்துரை கேட்டபோது படித்துவிட்டுப் பிடித்திருந்தால் எழுதுகிறேன் என்றார். தொலைபேசி வாயிலாகப் பலமுறை தொடர்புகொண்ட பிறகும் திருப்திகரமான பதில் கிடைக்கவில்லை. ஒரு விடுமுறை நாளில் ஜீப் நிறைய போலீஸ்காரர்களைப் பேராசிரியரின் வீட்டில் கொண்டு இறக்கிய தவளை,துப்பாக்கி ஏந்திய நிலையில் வாசலில் இருவரை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே சென்றது. அவர்எழுதி முடிக்கும்வரை வலதுபுறம், இடதுபுறம்,முதுகுக்குப் பின், முன் என நான்கு போலீசார் பாதுகாப்புக்கு நிற்க, அரைமணி நேரத்தில் ஆறுபக்க  அணிந்துரை  தயாராகிவிட்டது.

அந்த வருடம் பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு மாநில முதல்வர் வந்தார். தங்கியிருந்த விருந்தினர் மாளிகையில் போய்ச் சந்தித்த முகர்ஜி கவிதை நூலை அவர் கையில் தந்து ஆசி பெற்றார். அடுத்தநாள் நடந்த பட்டமளிப்பு விழாவில், வங்கத்துச் சிங்கம், தாகூர் மண்ணிலிருந்து கிடைத்த தங்கம், தமிழுக்கு இப் போது அங்கம், காவல்துறைக்கு மட்டுமல்ல, காதல் துறைக்கும் இந்தச் சிறப்புத் தங்கும். எனப் புகழ்ந்து அதிலுள்ள கவிதைகளை மேற்கோள் காட்டி பேசினார் முதல்வர்.

கிறுகிறுத்துப் போன முகர்ஜியைப் பட்டிமன்றப்புலவர்கள் தங்கள் தோளில் சுமந்து தமிழகமெங்கும் கொண்டு திரிந்தனர். கல்லூரி ஆண்டுவிழா மேடைகளில் நன்னெறி புகலும் பெட்டகமானார். தொலைக் காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் மனிதஉரிமைப் போராளியாக வும் வெகுண்டார். எந்த மேடையானாலும் தான் அகில இந்திய அளவில் துப்பாக்கி சுடும் போட்டியில் வென்ற தகவலை சொல்லாமல் விடமாட்டார். நீங்களும் அதுபோல் சுடவேண்டும் என்பதை மட்டும் சொல்லாமல் விடுவார். விரைவில் வேலையை விட்டு விலகி தேர்தலில் நின்று மத்தியமந்திரி ஆகப் போகிறார் என்று பத்திரிகைகள் எழுதின.

தன்னைத் தமிழ்நாடறிய பிரபலமாக்கிய தவளையை அவர் கடைசிவரை மறக்கவில்லை. தவளை சொன்னதன் பேரில் பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாகத் தன்னை நிழல் போல் தொடர்ந்த உதவியாளரை முகிலன் குடியிருப்புக்கு மாற்றி உத்தரவைக் கையில் கொடுத்தார். நாகர்கோயில் பசங்க உதவி செஞ்சவன் நெஞ்சிலதான் முதல்ல மிதிப்பான்ணு தெரிஞ்சும் தப்புச் செய்திட்டேன் ஐயா என்று தொழுதபோது, போமேன் ஒப்பாரி வெக்காம என்று விரட்டி அடித் தார்.

சுதந்திர தினவிழா நிகழ்ச்சிக்கு புதுடில்லி வந்த முகர்ஜி குடியரசுத்தலைவருடன் இரவு விருந்தில் கலந்துகொண்டார். குடியரசுத்தலைவரே நேரில் வந்து, தமிழே வருக! என வரவேற்று அழைத்துச் சென்றார். இருவரும் ரோஜாவனத்தில் அமர்ந்து தாகூரையும், பாரதியாரையும் பாடினார்கள். அடுத்த சில நாட்களில் குடியரசுத் தலைவரின் பாதுகாப்பு அதிகாரியாக முகர்ஜி டெல்லிக்கு மாற்றலாகிச் சென்றார். எழுத்து எழுதியவனை எழுதும் என்று எவனோ எழுதினான். தவளை எழுதப்போனஎழுத்து அவனை வீழ்த்தியது. முகர்ஜி போன பிறகுவாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியும் அடியோலப்பாடு களாகத்தான் கழிந்தன. கடைசிக்காலத்தில் சென்னை வந்து ஒதுங்கியபோது முகிலன் குடியிருப்புக்குத் தன்னால் மாறிச்செல்ல காரணமான முகர்ஜியின் உதவியாளன். தனது தலைக்குமேல் இன்ஸ்பெக்டராக வீற்றிருந்தான்.

---

அனந்தபுரி எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலின் ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்ட் கோச் அன்று வழக்கத்துக்கும் அதிகமாக விழிபிதுங்கிக் கொண்டிருந்தது. இருப்பதே மக்காணி குட்டி போட்டது போல ரெண்டு பெட்டி.அதில் கேரளமும் தமிழ்நாடும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஏறினால் எப்படித் தாங்கும்? அதன் கடைசிப் பெட்டி நாலில் ஒரு பகுதியாகச் சுருங்கி வீட்டின் சிறிய அறையை ஞாபகப்படுத்தும் வகையில் ஊனமுற்றோருக்கான பெட்டிக்கு அடுத்திருந் தது. அது நாகர்கோயில் வரை தான் லேடீஸ் கம் பார்ட்மென்ட். அதற்குப்பிறகு பொதுவில் மாறும். இந்த ரகசியம் புரியாத பலர் தொடர்ந்து லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட் எனக்கருதி ஒதுங்குவதால் சாவகாச மாகக் கிடைத்த இடவசதியை அனுபவித்தவாறு அந்தப் பெரியவர் அமர்ந்திருந்தார்.

பார்ப்பதற்குத் தவில் வித்வானோ எனக்கருதும் வகையில் இரண்டு கைகளிலும் வாரிக்கோரி ஏழு பெரிய மோதிரங்கள் அணிந்திருந்தார். இரண்டு பெருவிரல்களைத் தவிர்த்து எட்டு வரவேண்டும், நியூமராலஜி ஒன்றைக் குறைத்திருக்கலாம். ஆனால்தவிலுக்கும் அவருக்கும் காததூரம் என்பது மட்டுமல்ல யாருக்கும் தாளம் போடாதவர் என்று முகத்தில் தெரிந்தது. அவர் பெயரும் தாமரைக்கனி அல்ல, அர்னால்ட்.

அதுவரை கடைசியாக இருந்த பெட்டி, என்ஜின் திசைமாறி வந்து இணைந்ததும் முதல் கம்பார்ட் மென்டாக மாறி சென்னை நோக்கிய பயணத்திற்குத் தயாரானது. கீழே நின்ற வாலிபன், இருபத்தைந்து வயதிருக்கும் அவனுக்கு, பெரியவரின் விரல்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கக்கூசுக்குப் போனா மனுஷன் கஷ்டப்பட்டுப் போவாரே என்று யாரோ ஒருவர், கூட இன்னொருவரிடம் பேசியவாறு கடந்து சென்றனர்.

இதில் நம்ம ஏறலாமா?

யாரும் ஏறலாம்.

லேடீஸ் படம் போட்டிருக்கே?

அது நாகர்கோயில் வரைதான்.

உள்ளே எட்டிப் பார்த்த பிறகுதான் ஆண்களும் பெண்களுமாக மேலும் சிலர் இருப்பது தெரிந்தது. முகத்தைப் பார்த்தால் திருநெல்வேலிக்காரர்களாகத் தெரிந்தார்கள். அலுவலக வேலைக்காக அன்றாடம் வந்து செல்கிறவர்கள் போல.

வண்டி புறப்படப்  போகுது,  உள்ள வா!

பெரியவர் அவனை அழைத்தார். உள்ளே வந்தவன் அவருக்கெதிரில் இருந்த தனி இருக்கையில் போய் அமர்ந்தான். விசில் பறந்ததும் ரெயில் பிளிறி யது.

பக்கதாளங்கள் சடசடக்கச் செவுடு பிடித்துப் பாடிச்சென்ற வண்டி கபடி ஆடத்தொடங்கியதும் அந்த வாலிபன் முகத்தில் மரண அவஸ்தை படர்ந் தது. அவன் நிலைகுலைந்து போயிருந்தான். பெரி யவர் பையிலிருந்து சோற்றுப்பொதியை எடுத்துப்பிரித்தார். தீயில் வாட்டிய வாழை இலை வாசனை யோடு சேர்ந்து அரக்கு அரிச்சோறும், மரக்கறிகூட்டும், வற்றல் மிளகைச் சுட்டு அரைத்த தேங்காய்த் துவையலும், அவித்த தாறாமுட்டையும் கலந்த மணம் அந்தப் பெட்டியிலிருந்தவர்களைத் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது.

நீ சாப்பிடல்லியா தம்பி?

வேண்டாம்.

கொண்டு வந்திருக்கியா?

இல்ல.

அப்ப வாங்கித்தான் சாப்பிடணும். வள்ளியூர்வரட்டும். வாங்கிக்கலாம்.

அவர் சாப்பிட்டதைவிட அதிகமாக வலதுகையில் கிடந்த மூன்று மோதிரங்களும் சாப்பிட்டிருக்க வேண்டும். கை கழுவுவதற்கு அவர் தலை மறைந்ததும் பெண்கள் பிப்பிப்பீ... டும்!டும்! வைத்துக் கும்மாளம் போட்டனர். அவைகளில் ஒன்றும் அந்தஇளைஞனிடம் எந்தப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்த வில்லை.

வள்ளியூர் வந்ததை அவனுக்கு நினைவூட்டிய பெரியவர் பார்சல் வாங்கச் சொன்னார். அவன் திரும்பவும் வேண்டாம் என்றான். அப்போதுதான் அவனது முகத்தை அவர் சரியாகப் பார்த்தார். அழுது தீர்ந்த லட்சணம் அதில் தெரிந்தது.

உடம்புக்கு சுகமில்லையா?

ஒண்ணுமில்ல.

வயசு பையன் இப்பிடி சாப்பிடாம இருக்கப்பிடாது தம்பி. வேளாவேளைக்கு சரியா சாப்பிடனும். இல்லாட்டா இப்பத் தெரியாது, அம்பது வயசுக்குப்  பெறவு  ஒடம்பில காட்டும்.

அவர் அனுபவத்தில் தோய்ந்து பேசினார்.

தம்பி எக்மோரா?

தாம்பரம், வேலைப் பார்க்கிறேன்.

பிளாட்பாரத்தில் நழுவிச்சென்ற டீக்காரனைக் கைதட்டி அழைத்தார், மோதிரங்கள் ஒன்றோடொன்று  உரசிக்கொள்ளாத  லாவகத்துடன்.

ரெண்டு குடு!

இந்தாப்பா குடி

நான் டீ குடிக்கிறது இல்ல.

அப்ப காப்பிச் சொல்லட்டுமா?

வேண்டாம்.

இதென்ன பிள்ளையா இருக்கிற? ஒரு வழிக்கும் ஒதுங்காதவனா இல்ல பழகுறே. ஏன்தான் இந்தத் தலைமுறை  இப்பிடிப் போவுதோ?

திருநெல்வேலியில் கூட்டம் பேரலை அடித்த போதும் தனியாக வந்த சில பெண்களைத் தவிர யாரும் அந்தப் பெட்டியில் ஏறவில்லை. பெண்கள் மொத்தமாக ஒருபுறம் ஒதுங்க, மறுபுறம் எட்டுபேர் அமரும் இரண்டு சீட்டையும் தனித்தனியாக இருவரும் பகிர்ந்தனர். முழுசாக நீண்டு நிமிர்ந்து கிடக்கக் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொண்ட இளை ஞன் தோளில் தொங்கிய பையைத் தலைக்கு வைத்து அப்படியே சுருண்டான்.

பெரியவரின் கண்கள் அவன் படுத்துக்கிடப்பதைக் கூர்ந்து கவனித்தன. கால்களில் அணிந்த ஷூவைக் கூடக் கழற்றாமல் இன் பண்ணின அதே நிலையில் எதையோ பறிகொடுத்தவனைப் போலத் துயின்றான். காலில் கிடக்கும் ஷூவின் விலை எட்டாயிரம் தாண்டும். வான்ஹூசைன் பிரான்ட் சட்டை. பெல்ற்றும் அதுபோல். சற்று வசதியான குடும்பம் என்று கணித்தார்.

அவன் கைகள் நடுங்குவதைக் கண்டு ஜன்னல் கண்ணாடியைக் கீழே இறக்கினார். மின்விசிறியை நிறுத்தலாமா என்று யோசித்துவிட்டு ஏனோ அதைக் கைவிட்டார். தனது உடம்பைத் தழுவிக்கிடந்த சால் வையை எடுத்து அவன்மேல் போர்த்தியது தான் தாமதம், தேகம் குலுங்கப் பேரதிர்வுடன் கேவிக்கேவி அழுதான். இதுவரை முழித்துதான் கிடந்திருக்கிறான் என்பதை அப்போதுதான் அவர் அறிந்தார்.

என்னப்பா, என்ன?

தான் தவறாக நடந்துகொள்ளவில்லையே என்றுஅங்கலாய்த்த பெரியவர் அவனை எழுப்பி இருத் தினார்.

எதுக்கு அழறே? சொல்லு.

ஒண்ணும் இல்ல.

அவன் ஒவ்வொரு எழுத்தாக உச்சரிப்பது போல அழுகையினூடே பேசினான்.

பெண்கள் ஒதுங்கியிருந்த பகுதியிலிருந்து இருவர் எட்டிப் பார்ப்பதைக் கவனித்தவர் அவன் கையைப் பிடித்து இழுத்து தான் அமர்ந்திருந்த இடத்தின் வலது பக்கமாகக் கொண்டு வந்து இருத்தினார். அவன் அழுகை ஓய்ந்து துளியெடுத்ததும் திரும்பப் பேசினார்.

என்ன பிரச்சினை?

.............

வீட்டில எதுவும் சண்டையா?

இல்ல.

பிறகு?

அப்... அப்...பா  திட்டினாரு...

அவன் திரும்பவும் அழுவதைப் பார்த்துச் சத்தம் போட்டுச் சிரித்தார் பெரியவர். இசையோடு கலந்த கவிதைபோல அது இருந்தது.

அட கிறுக்குப்பய மவனே! கொப்பன் திட்டாம வேற  யாருடா  ஒன்னத்  திட்டுவா?

அவன் தோளில் உரிமையோடு தனது இரண்டு கைகளையும் போட்டு ஊஞ்சலாட்டம் காட்டியவாறு பேசினார்.

நான் உன்ன திட்ட முடியுமா? சொல்லு. அப்பிடி திட்டினேண்ணு வச்சிக்க, நீ என்ன சும்மா விட்டாலும் ஒங்கொப்பன் விடுவானா? எவம்பில எனக்க மோனுட்ட தகராறு செஞ்சதுண்ணு கேட்டு உதைக்க மாட்டான்?

இதுக்கு முன்னே ஒருநாளு கூட என்ன அவரு திட்டீற்று இல்ல.

அதுதான் வருத்தமா?

ம்...

பெரியவர் எழும்பி நின்று தனது வேட்டியை மடித்துக் கட்டினார். தொடையைச் சரித்து நீளவாக்கில்  இருந்த  தழும்பை  அவனிடம் காட்டினார்.

இது என்ன தெரியுமா? சின்ன வயசில எனக்க அப்பா இழுத்த சூடு. எதுக்குத் தெரியுமா? சொல்றேன்.

வேட்டியை அவிழ்த்துவிட்டு வந்த பழையபடி உட் கார்ந்தார்.

எனக்க அப்பா அப்ப வெற்றிலைக் கொடி வச்சிருந்தாரு. காலத்த நாலுமணிக்கு நான் எழும்பி கொடிக்கு வெள்ளங்கோர போணும். ஒருநாளு மழைக்கொதுவில கெடந்து ஒறங்கீற்றேண்ணு வச்ச சூடாக்கும்  இது, பாத்தியா?

அவர் கடகடவென்று சிரித்தார்.

அதுக்குப் பெறவு இந்த அர்னால்ட் ஒலகத்திலஎந்த இடத்தில் இருந்தாலும், என்ன சோக்கேடு வந்தாலும் தனக்க வாழ்நாளில ஒருநாளு கூடக் காலைல நாலுமணிக்கு எழும்பாம இருந்தது இல்ல. இதுபோல எனக்க ஒடம்பு பூரா அப்பன் தந்த விழுப்புண்கள்  மயம்மா  உண்டு.

அவன் அதிசயமாகப் பார்த்தான்.

இண்ணத்த பிள்ளெயளுக்கு அப்பன் தேச்சியத்தில ரெண்டு வார்த்தைகள் பேசிப்போட்டா ஒடன்தானே கரைச்சலும், சங்கடமும் வந்திருது. ஆமா, பெற்றோ ருக்கு  நீ  ஒருத்தன்  மட்டும்தானா?

ஒரு தம்பியும் உண்டு.

என்ன படிச்சிருக்கே?

பி.இ. மெக்கானிக்கல்.

நல்ல பாடமாச்சே.

என்ன சம்பளம் கிட்டுது?

பிடித்தம்  போகக் கையில ஒரு எட்டாயிரம் வரும்.

வாடகைக்கே  பத்தாதே.

ஒரு வீட்டுக்கத் தட்டுல கொட்டகை போட்டு நாலு பேராத் தங்கி சமைத்துச் சாப்பிடுகிறோம். ரெண் டாயிரம்  ரூவாதான்  வாடகை.

மிடுக்கன்! நம்ம வீட்டில வாழ்ந்த நிலைமைய போற இடத்தில சிந்திக்காதவன் தான் எப்பவும் முன்னேறுவான். நீ நல்லா வருவேடா.

பெரியவர் அவனை ஆசீர்வதித்தார்.

இண்ணு ஒங்களுக்கெல்லாம் நல்ல வாய்ப்பு வசதிகள் இருக்கு. இதில நூறில ஒண்ணு இல்லாத்த காலத்தில, எனக்க பதிநாலாவது வயசில மொதல் மொதலா நான் மெட்ராசுக்கு வந்தேன். செரியா அம்பத்துரெண்டு வருஷம் ஆகுது. அன்னைக்குள்ள மெட்ராஸ் எப்படி இருந்திருக்கும்னு இன்னைக்கு ஒன்னால யோசிக்க முடியுதா?

இல்ல, நீங்க என்ன வேலை பாத்திய?

வேலையா? நான் பாக்காத தொழிலே கிடை யாது தம்பி. சின்னமலை தாமஸ் கோயில் திருவிழா சமயம் ரோட்டோரத்தில் மிட்டாய்க்கடை போட்டு விற்றேன். அதுதான் நான் செய்த முதல் தொழில். பிறகு தள்ளு வண்டியில மணி அடிச்சிற்று தெருத் தெருவா வியாபாரம். இண்ணு சிற்றிக்குள்ள பதினெட்டுக் கடை எனக்கிருக்கு. கிறிஸ்து பேக்கரி கேள்விப்பட்டிருக்கியா?

டி.வி. விளம்பரத்தில பாத்திருக்கேன். கிறிஸ்மஸ் கேக்குக்கு ரொம்பவும் பேமஸ் ஆச்சே, அதுக்க ஓனரா நீங்க?

அவரைப்  பார்க்க  அவனுக்கு  வியப்பாக இருந் தது.

பிளைட்ல போக வேண்டியவன் ஜெனரல் கம் பார்ட்மென்ட்ல யாத்திரை செய்கிறானேண்ணுயோசிக்கிறியா? மனசுக்கு திருப்தியா எப்பவாவதுஒரு தடவை ஊருக்கு வரும்போது இந்த மாதிரி யாத்திரை செய்வது எனக்க வழக்கம். பழைய வாழ்க்கை மறந்து போகப்பிடாது இல்லையா?

பேசியபடியே தனது பையைத் திறந்து சின்னடப்பி ஒன்றைக் கையில் எடுத்தார். அதன்மேல் பாதாம் ஹல்வா என ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட் டிருந்தது. கீழே டெலிசியஸ் ட்ரீட். ரிச் இன் பாதம் என விளக்கவுரை இருந்தது.

சாப்பிட்டுப் பாரு, நல்லா இருக்கும்.

பையன் வாங்கிச் சாப்பிட்டு விட்டு நன்றாக இருப் பதாக முகத்தில் வெளிப்படுத்தினான்.

காலி டப்பாவத் தூக்கித் தூரப் போடாத. சென்னை யில நிறைய வயசாளிக இதத்தான் வெற்றிலப் பெட்டியா  உபயோகிக்காங்க.

விளம்பரமா? என்று கேட்கத் தோன்றியது பையனுக்கு.  ஆனால்  எதுவும்  பேசவில்லை.

அதன்பிறகு அவர் படுக்கச் சென்றுவிட்டார். சிறிது நேரத்தில் பெருங்குறட்டைப் பிரகடனத்துடன் தூங்கிப்போனார். பையன் மின்விசிறியைப் பார்த்த படி படுத்திருந்தானே தவிர அவனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.  முன்பைவிட  மனபாரம் அதிகரித்தது.

நேற்று அப்பா ஒரு பிசிறு பேசி ஓய்ந்தபிறகு அடுத்த கட்டமாக அடிக்கக் கையை ஓங்கினார். அப்படி என்னதான் நான் அவரிடம் சொல்லிப் போட்டேன்? தான் விரும்பும் பெண்ணைத் திரு மணம் செய்வது குறித்து மகன் அப்பாவிடம் பேசாமல் வேறு யாரிடம் பேச முடியும்?

ஜெபராஜ்! நீ சின்னவயசில இருந்தே சண்டே ஸ்கூல் பெய் பைபிள் படிச்சி, கிறிஸ்தவப் பக்தி முறையில வளர்ந்தவனாக்கும். நீ பைபிளுக்கு விரோதமா ஒருக்காலும் நடக்கப்பிடாது.

விரும்பினவள திருமணம் செய்யப்பிடாதுண்ணு பைபிள்ல எங்க இருக்கு?

என்னையே எதுத்துக் கேள்வி கேக்கும் அளவுக்கு வந்திட்டியா? நான் யாரு தெரியுமாடா ஒனக்கு? சர்ச்சில் டீக்கனாரு. எக்சிக்குட்டிக்கு நிக்கப்போறேன்.

நான் நிக்கண்டாம்ணு சொல்லல்லியே?

அன்னிய ஸ்திரிய நீ விவாகம் செய்தா யாருடா எனக்கு ஓட்டுத் தருவான்? தலைநிமிர்ந்து என்னால வெளிய இறங்கி மானமா ஒண்ணு நடக்க முடியுமாடா?

அப்பாவின் உலகம் இந்த அளவு சுருங்கிப் போன தற்குக் காரணம் திருச்சபை அரசியல் என்று அப்போது தெரிந்தது. அது திரட்டி வைத்திருக்கும் மனிதகூட்டம் அல்பத்தனத்தின் வளர்ச்சி என்பதைப் புரிந்தான்.

கடைசியா சொல்லியேன், கோடி மறியக்கூடிய அளவுக்கு ஒனக்குச் சம்மந்தங்கள் வருது. கேட்டுநடந்தா நல்லா இருப்பே. அவளத்தான் கெட்டு வேன்ணு நிண்ணா, சொத்தில பொடி வகைத் தர மாட்டேன். எளைய பையனுக்குத்தான் எல்லாம் அளந்திருக்கு போலத் தெரியுது.

மேல்மருவத்தூரில் படையெடுத்து வந்த கூட்டம்அவனை எழுப்பி இருத்தியது. பெரியவர் ஜன்ன லோரம் அமர்ந்து சூரிய ஒளியில் குளித்தவாறு அன்றைய செய்தித்தாளைப் படித்துக்கொண்டிருந்தார். அவரது முகம் அவனுக்குத் தெரியாதவாறு பயணிகள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நின்று கொண் டிருந்தார்கள்.

தாம்பரம் வந்ததும் கவனமாக அவனைஅழைத்துத் தனது விசிட்டிங் கார்டைக் கையில் கொடுத்தார்.

தம்பி, இதில எனக்க போன் நம்பர் இருக்கு. எதுவானாலும் கூச்சப்படாம கால் பண்ணு. எனக்கு நிறையக் கம்பெனிகளுக்க டீலர்ஸைச் தெரியும். வேலைகூடக் கேட்டுப்பார்க்கலாம். இறங்கினதும் அப்பாவுக்கு மறக்காம  போன்  பண்ணு.

அப்பா என்றதும் அவனுக்குப் பயத்துடன் கூடிய உணர்வு நெஞ்சில் படர்ந்தது. இரவு முழுவதும் தூங்காத களைப்பும், கவலையும் ஒருசேர, தள்ளாடிய படி அவன் நடந்து செல்வதை ரெயிலில் அமர்ந்தவாறு  பெரியவர்  பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அடுத்த இருபது நிமிடத்தில் எக்மோர் எட்டியது. முதல் பிளாட்பாம் என்பதால் வசதியாகிப் போனது. வெளியே இறங்கி நடந்த பெரியவர் தனது கார் நிற்கும் இடத்தை அடைந்தார். அங்கு ஏழெட்டு போலீசார்  அவருக்காகக்  காத்து நின்றனர்.

ஜீப்ல ஏறு சார்!

பாதி மரியாதையும், பாதி மரியாதைக் குறை வையும் குழைத்த மொழியில் சப் இன்ஸ்பெக்டர் பேசினான்.

ஏய்... நீ எட்டணா செல்லத்துரை தானே? நான் எதுக்குடா  ஜீப்புல  ஏறணும்?

என்றோ ஒருநாள் தள்ளுவண்டியில் மிட்டாய் வியாபாரம் செய்தவரைத் தடுத்து நிறுத்தி வாங்கிய எட்டணா நாமம் வாழ்நாள் முழுக்கத் தன்னைவிட்டு நீங்காத வடுவானதை நினைத்து வருத்தப்பட்ட தவளை மறுகணம் மிடுக்கை வரவழைத்துக் கொண்டு பேசியது.

எதுவானாலும் ஸ்டேஷன்ல வந்து பேசு.

நான் காரில வாறேன்.

பெரியவர் சற்று அவகாசம் எடுத்து தனது வழக் கறிஞருடன் காவல்நிலையம் சென்றபோது மதியத் தை எட்டி இருந்தது. அவரிடம் கண்ணாடி கவரில்சீல் செய்து வைத்திருந்த வியர்வை காயாத துண்டுத் தாளை  நீட்டிப்  பேசியது  தவளை.

இது உங்க விசிட்டிங்கார்டு தானே?

ஆமா.

தாம்பரம் மார்க்கெட் பகுதியில் இறந்து கிடந்த பையனுக்கச் சட்டைப்பையில் நாங்க கண்டெடுத்தது. இது  எப்படி  அவன்  பாக்கெட்டுக்குள்ளால  போச்சி?

அது வந்து...

சொல்லுங்க அர்னால்ட்! பையனுக்கும் உங்க ளுக்கும் என்ன முன்விரோதம்?

அப்படியெல்லாம் இல்ல. வந்து... நான் சொல் றேன்.

இது கொலைன்னு போலீஸ் டிப்பார்ட்மென்ட் சந்தேகிக்குது.

அதெல்லாம் இல்ல.

அவர் உடல் வியர்வையில் குளித்தது. தடுமாறியபடி பேசினார்.

பிறகு எப்படிச் சார் ஒங்க விசிட்டிங் கார்டு பைய னுக்கச் சட்டைப்பையில் இருந்தது.?

நான் வழக்கறிஞரோடு கொஞ்சம் தனியா பேசணும்.

நோ!  அதுக்கெல்லாம்  சான்சே இல்ல.

வழக்கறிஞர் எழும்பி வெளியே சென்றார்.சிறிது நேரத்திற்குள் ஸ்டேஷனுக்குத் தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. தவளை ஏழெட்டுமுறை எஸ் சார்! எனத் தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது.

அன்று தனது வழக்கறிஞருடன் அவர் அங்கிருந்து மீண்டார்.

அதன் பிறகு ஒரு திருமண வீட்டில் எதேச்சையாகக் காண்பதுபோல முன்கூட்டிய தீர்மானத்துடன் பெரியவரைச்  சந்தித்துப்  பேசியது  தவளை.

ஒங்க கேசில பையனுக்க அப்பா தந்த கம்ப் ளெய்ன்ட் அப்படியே இருக்கு. இன்னமும் எப்ஐஆர் போடல்ல.

ஏன் போடல்ல?

இது என்ன கேள்வி சார், ஆயிரந்தான் இருந்தாலும் நம்ம ஒரே ஜனங்க இல்லியா? தொடு வெட்டிக் கும்,  ஞாறாம்விளைக்கும் பெருத்து தூரமா உண்டு?

நீ என்ன சொல்லவாறே செல்லத்துரை?

பெரியவரின் இரண்டு கைகளையும் பற்றிப்பிடித்த தவளை பாசத்தோடு விரல்களை வீணையின் நரம்புகளைப் போலப் பாவித்துக் கீதம் வாசித்தது.

நியாயமா ஒங்க பத்து விரல்லெயும் பத்துமோதிரம் போடணும். அவ்வளவு ஐஸ்வரியமானவள்ளல் கை. ஆனா ஏழுதான் போட்டிருக்கிய. மூணுகுறைஞ்சதினால என்ன கெட்டுப்போச்சி? செரி, ஒண்ணு கூடப் போட்டாதான் என்ன செய்யும்? எல்லாம் நல்லபடியா முடியும், முடியணும். நான் சொல்வது சரிதானே?

கையை வெடுக்கென உதறிய பெரியவர் தவளை யை ஒருமாதிரிப் பாலீத்தார். தாயளி! யாவாரியான எனக்கிட்டெயே யாவாரம் நடத்துதியா? என்று கேட்பது போல இருந்தது.

காலையில் அவர் நடைபயிற்சி செல்லும் பாதை யில் ஒருநாள் ஜீப்பை நிறுத்தியவாறு நின்று உரையாடினான்.

நீலாங்கரை பக்கம் நாலுகிரவுண்ட் நெலம் உங் களுக்குள்ளது சும்மாதான் கெடக்குதா?

சும்மாண்ணா?

படப்பு  பிடிச்சு  பராமரிப்பற்று  கெடக்குதுபோல.

அதுக்கிப்ப என்ன?

பிளாட்டு போடுகதா இருந்தா நல்ல விலைக்குவிற்றுத் தரலாம். எனக்கும் ஒரு பிளாட் அவசியப் படுது.

விக்கியதுக்கும், வாங்கியதுக்கும் அதுக்க ஒடமஸ்தன் உயிரோடதான் இருக்கியான். நீ ஒனக்க வேலை மயிரப் பாத்துட்டுப் போ!

முகத்தில் அடித்தாற்போலப் பேசிவிட்டு நகர்ந்தார்.

அவரிடம் எதையுமே பெறமுடியாது என்றறிந்த தவளை, ஒன்ன நான் பாத்துக்கிடலாம். என்று மனசுக்குள்ளாகக் கறுவியது. ரெயில் டிக்கெட்முதல் ஒவ்வொரு ஆதாரங்களாக உருவாக்கி வைத்து விட்டுப் புதியகதை எழுத ஆயத்தமானபோதுதான் அதற்கு வலு சேர்க்கும் வகையில் கொசு வந்து தவளையின்  வாயில்  வசமாகச்  சிக்கியது.

அந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு லிப்டில் அடிக்கடி அடையாளந்தெரியாத ஒருவன் வந்தமர்ந்துமது அருந்துவதாகவும், சிலசமயம் படுத்துறங்குவ தாகவும் ஸ்டேஷனுக்குத் தொலைபேசி வந்துகொண்டிருந்தது. நேரில் ஒருநாள் சென்றபோது கொசு முழுப் போதையில் சுருண்டு கிடப்பதைக் கண்டது தவளை.

லாக்கப்பில் மறுநாள் பதினொரு மணிக்கு போலக் கண்விழித்தவன், எதிரே சீருடையில் இருப் பவனைப் பார்த்தான். சந்தேகம் ததும்பத் திரும்பவும் பார்த்தான். அவனே தான்.

செல்லத்தொர, என்ன தெரியுதா?

“...............”

நான் கேசவன். எல்.எம்.எஸ். பள்ளியில சேந்து படிச்சமே, ஞாபகமிருக்கா?

மார்த்தாண்டத்திலா?

ஆமாலே, என்ன ஒருநாளு நீ அடிச்சேண்ணுபள்ளி முடிவில டவ்வர் ஓட்டல்ல கூட்டிற்றுப்போய்த் தோசை வேண்டித் தந்து சதிச்சது ஓறும வருதா?

இல்லியே...

சொல்லிக்கொண்டே பல்லைக் கடித்தது தவளை. அதை நினைக்கும் போதெல்லாம் காக்காய் வலிப்பு வந்ததுபோல உடம்பு முழுவதும் மின்சாரம் பாயும். ஜென்மம் மாறினாலும் மறந்து போகக்கூடியநிகழ்வா அது?

லே ஒருவாளி சாம்பார்! எல்லாத்தையும் மறந் திட்டியா?

ஓடிப்போய் நாலு சாத்து சாத்தலாமா என வந்தது தவளைக்கு. உலகமே மறந்துபோயிருந்த தனது பழைய வட்டப்பெயரை உயிர்ப்பித்தால் யாருக்குத் தான் கோபம் வராது? ஆனாலும் முகத்தில் நட்பின் பாவனையை மட்டுமே காட்டியது.

கொஞ்சம் போல ஞாபகம் வருது.

அது கொள்ளாம். எங்க என்ன மறந்து பெய்ற்றி யோண்ணு பயந்தேன்.

மறக்கவே மாட்டேன்.

----

இரவு நேரம் தவளை வெளியே இரைதேடப் போனதும் நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்தார் இன்ஸ் பெக்டர். முகிலன் குடியிருப்பு ஆயுதப்படை மைதானத்திற்கு மாற்றலானதிலிருந்து எழும்பி, டிராபிக் கில் சிலகாலம் நின்று, லோக்கல் ஸ்டேஷனுக்கு மாறி எனப் பல்வேறு வளர்சிதை மாற்றங்கள் அடைந்து இறுதியாக வந்து உட்கார்ந்த நாற்காலியை அமரும் முன்பு ஒருமுறை அசைத்துப் பார்த்தவாறு  உட்காருவது அவர் வழக்கம்.

அன்றும் அவ்வாறு வந்தமர்ந்தார். அவர் முன்னால் நீளமான ஒரு கனத்த டாப்பைக் கொண்டு வந்துபார்வேட் கையெழுத்துக்காக வைத்தான் ஏட்டு. அதில்  கண்களை  ஓடவிட்டார் இன்ஸ்பெக்டர்.

தாம்பரம் வடக்குக் காவல்நிலையம். குற்றஎண்:36: 2003. சட்டப்பிரிவு: 302 இ.பி.கோ. சம்பவம் நடந்த இடம் காவல்நிலையத்திலிருந்து தெற்கே 1.05 கி.மீ. தொலைவிலுள்ள சந்தைவெளி. சம்பவம்நடந்த நாள் 8-4-2003 இரவு 23.00 மணி. தகவல் கிடைத்த நாள் 9-4-2003 காலை 6.00மணி. வாதி: கே.பாலையன், வயது 52, த:பெ ந. கொச்சப்பி, மான் நின்றவிளை, விரிகோடு, மார்த்தாண்டம்-629165, கன்னியாகுமரி மாவட்டம். எதிரி : த. அர்னால்ட், வயது 66, த:பெ தங்கசாமி, மலையரந்தோட்டம், பேரை, ஞாறாம்விளை வழி, மார்த்தாண்டம்-629165, கன்னியாகுமரி மாவட்டம். இரா.கேசவன், வயது50, த:பெ. இராமசாமி, கசவன்விளை, மார்த்தாண் டம்-629165, கன்னியாகுமரி மாவட்டம். இறந்தவர்: பா.ஜெபராஜ்,வயது 25, த.பெ: கே. பாலையன், மான் நின்றவிளை, விரிகோடு, மார்த்தாண்டம் - 629165,கன்னியாகுமரி மாவட்டம். காரணம்: முன் விரோதம்.

இது அந்த அர்னால்ட் கேசா??

ஆமா அய்யா

அக்யூஸ்ட  ஏன்  இன்னமும்  கைது  செய்யல்ல?

தெரியாது.

இது யாரு கேசவன்?

லாக்கப்ல உண்டு

மேசையிலிருந்த கண்ணாடியைத் திரும்பவும் தனது  மூக்கில்  வைத்துக்கொண்டு  படித்தார்.

சம்பவத்தன்று இரவு அர்னால்ட் தனது கிறிஸ்துபேக்கரி தயாரிப்பான பாதாம் ஹல்வாவில் கொடிய விஷம் கலந்து கொடுத்து ஜெபராஜை முன்விரோதம் காரணமாகக் கொன்றிருக்கிறார். கேசவன்என்ற 50 வயதுடைய, குற்றங்களில் ஈடுபட்டுப் பலமுறை சிறைத் தண்டனை அனுபவித்த சமூக விரோதியின் துணையோடு இதனைச் செய்திருக்கிறார். சான்றாக அர்னால்டின் விசிட்டிங் கார்டும், ஜெபராஜ் பையில் கண்டறியப்பட்ட  தின்றது  போக  மீதியிருந்த பாதாம் ஹல்வாவும்...

டப்பென அடைத்து வைத்துவிட்டு கண்ணாடியைக் கழற்றி மேசைமேல் வைத்தார் இன்ஸ்பெக்டர்.

பாரா, இங்க வா!

சல்யூட்டுடன் நின்றான்.

ஆக்ஸிஸ் பிரியாணி கடையில் இருந்து ஒரு பார்சல் மட்டன் பிரியாணி, சைடு டிஷ்க்கு சில்லி சிக்கன், ஆம்ப்ளேட் எல்லாம் ஒரு முன்னூறு ரூபாய்க்குபோல  ஒடனே  வாங்கீட்டு  வா!

ரைட்டர் ஏதோ சொல்ல அருகில் வந்தார்.

இது நீ எழுதினதா?

இல்ல.

அதானே பார்த்தேன்.

என்ன பிரச்சினை?

ஒண்ணுமில்ல, சோழியான் குடுமி சும்மா ஆடுமா? எல்லாம் நெக்ஸ்ட் பிரமோஷன்தான். அதையும் பாத்துக்கிடுவோமே... அந்தக் கொசுவ வெளியக் கொண்டு வா!

கொசு வந்து குனிந்து நின்றது. கால்முட்டால் பின்புறம்  ஏட்டு கொடுத்த ஊணலில் முதுகு நிமிர்ந்தது.

ஒம்  பேரென்ன?

கேசவன்.

தொழில்?

எலக்ட்ரீசியன்.

லிப்டிலெயும் எலெக்ட்ரிக்கல் வேலை செய்துதான் உள்ள வந்தியோ?

இல்ல சாமி, அங்கெ வேற ஒரு விஷயத்துக்குப் போனேன்.

தாலி அறுக்கவா?

அதெல்லாம் விட்டு ஒருவாடு வரியமாச்சி போற்றியே!

ஒமக்கு ஒரு கடையில நிண்ணு வேல பாத்தா தெனம்  அம்பது  ரூவா  சம்பளம் கிடைக்காதா  ஓய்?

இன்ஸ்பெக்டரின் குரலில் தென்பட்ட லேசான ஈரம் கொசுவுக்குப் பெரிய தெம்பைக் கொடுத்தது. தானாகவே நிமிர்ந்து நின்றான்.

எக்க பொன்னு நாயனே, வேல செஞ்சி தின்னிய காலமெல்லாம் கழிஞ்சி போச்சி. உண்மையா வேலை செஞ்சு தேகத்தில கொள்ளாத அடியும், இடியும் பட்டுச் சயரோகம் கிட்டியதுதான் பாக்கி. இவன் உதவ மாட்டான்ணு பெண்டாட்டியும், பிள்ளைகளும் தள்ளீற்றுப் போன பெறவு அப்பிடியும், இப்பிடியும் கொஞ்சம் திருட்டில இறங்கினது வாஸ்தவம்தான். ஆனா நீங்க சொல்லியது போல எல்லாம் பெரூசா ஒண்ணும் நான் செஞ்சிட்டு இல்ல.

லிப்டில என்ன வேல ஓய் ஒமக்கு, அங்க எதுக்குப் போனீரு?

அப்பிடிக் கேக்கணும் யாமானே. இத்திரி போல வெள்ளம் அடிச்சாட்டு எனக்கு ஒறங்கப் பற்றாது. ஒரு கோட்டர மடியில கெட்டீற்று நாலு நாளா அலையுதேன், இந்தப் பாழாப்போன சிற்றியில ராவுக்கும், பகலுக்கும் வித்தியாசமோ, ஒளிவு மறைவோ இல்லாம எங்கெயும் ஆளனக்கமும், ஆரவாரமுமா இருக்குது. கக்கூசில ஏறி அடிக்கிலாம்ணு பாத்தா அதுக்கும் அஞ்சிரூவா கேக்குதான். ஊரில வல்லதும் விளைகளும், வயக்காடுமா இருக்குமா, தொந்தரவு இல்ல. இஞ்ச அதுக்குப் பற்றுமா? அப்பதான் அந்த அன்ன ஊஞ்சல் கண்ணுல பட்டுது.

அன்ன ஊஞ்சலா?

வோ. ஏறியதும், எறங்கியதாட்டும் இருக்குமே, அதியான்.

காவல்நிலையம் என்பதையும் மறந்து எல்லோரும் வாய்விட்டுச் சிரித்தார்கள்.

அப்புறம்?

குகைக்க மின்ன நின்னு அலிபாபா போலமந்திரம் எதுவும் சொல்லாமலே கதவு தானா தெறந்துதா, நான் உள்ள போனேன். அப்ப யாருமே கிடையாது. தெய்வம் எனக்குத் தந்த சொர்க்கமா நெனச்சி கோட்டர எடுத்து காலி செஞ்சிட்டே இருந்தேன். ஜில்லுண்ணு அதுக்கக் கூடக் குளிரும் சொகம்மா இருந்துது.

டக்குண்ணு பானை பிஞ்சது போலக் கதவுரெண்டாப் பிளந்தது. ஈச்சிப் பற்றம் போல எங்கிருந் தெல்லாமோ ஜனங்க புகுந்து எனக்கு இடைஞ்சல்செஞ்சினும். அதில நடந்த கை தள்ளல்ல எனக்கு ஒண்ணிரண்டு அடியும் கெடச்சுது.

அடிச்சாங்களா?

பின்ன இல்லாம? அதிலெயும் வாயில செவப்பு மசி தேச்ச பொம்பள ஒருத்தி மாப்பிள்ளைட்ட சண்டை போட்டுட்டு வந்த வெப்றாளத்திலெயோ என்னவோ, செருப்பு கழற்றி அடிச்சா பாருங்க அடி, பொம்பளையள ரேப் செய்வியா? செய்வியா?ண்ணு கேட்டுக்கேட்டு அடிச்சா.

நான் சுருண்டு விழுந்து செத்ததுபோல ஆன பெறவு மறுநாளு லாக்கப்புல வச்சிதான் எனக்க ரெண்டு கண்ணும் தெறந்துது.

இன்னைக்கு ஒம்மள நல்லா குளிப்பாட்டப் போறோம். கான்ஸ்டபிள், இவரக் கூட்டீற்று போ உள்ள.

பூட்டப்படடிருந்த அறையைத் திறந்து விளக்கைப் போட்டு ஒரு மூலையில் கொண்டு போய் இருத்துவது வரைக்கும் என்ன நடக்கப்போகிறதோ என்ற அவஸ்தையில் கொசு தவித்தது. கேனில் இருந்த கள்ளச்சாராயத்தைச் சரித்துப் பிளாஸ்டிக் மக்கில் பிடித்துத் தனக்கு முன்னால் கான்ஸ்டபிள் கொண்டு வைத்த  பிறகும் அவனால் நம்பமுடியவில்லை.

எனக்கா?

வேற யாருக்கு? சீக்கிரம் காலி பண்ணு.

ஒருவித தயக்கத்தோடும், பதட்டத்தோடும் கண் களை மேலாகப் பராக்குப் பார்க்க விட்டுவிட்டு அவன் குடித்துக்கொண்டிருந்தான். வெளியே பார்சல் வாங்கப்போன பாரா பிரியாணி பொட்டலத்துடன் இன்ஸ்பெக்டரிடம் வந்து நின்றான்.

இங்க வச்சி சாப்பிடுகிறீங்களா, அல்லது வீட்டுக்குக்கொண்டு  போறீங்களா?

எனக்கில்ல, உள்ள ஒருத்தன் இருக்கான். அவ னுக்குக் கொண்டு போய்க் கொடு.

தனக்கு முன்னால் வைக்கப்பட்ட உணவு வகை களைக் கண்டதும் கொசுவுக்கு உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. வாய் கசந்துபோய்க் குமட்டிக்கொண்டு வந்தது.

எடுத்து சாப்பிடு.

வேண்டாம் சாரே...

ஒனக்கிட்ட கொஞ்சீட்டு இருக்க எங்களுக்கு நேரம் இல்ல. இன்ஸ்பெக்டர் வாறதுக்கு முன்னால ஒரு பொடி மிச்சம் வைக்காம தின்னு தீர்க்கணும். இல்லேண்ணா, நடக்கிறது வேற.

மரத்தூளை சவைத்தது போல உணர்வில்லாமல் கொசு தின்று முடித்தது.

எல்லோரையும் வெளியே போகச் சொல்லிவிட்டு இன்ஸ்பெக்டர் மட்டும் அறைக்குள் நுழைந்தார். காக்கிச்சட்டையைக் கழற்றி நாற்காலி மேல் படர்த் தினார். வாசலுக்கு நேராய் நடந்து வந்து கதவைப் பூட்டி உட்புறமாகத் தாழிட்டார். நடுங்கியவாறு நின்ற கொசுவின் கால்கள் மடங்கின. அப்படியே முகங்குப்புற விழுந்து அலறினான்.

என்னப் போட்டுத் தள்ளத்தானே போறிய? எக்க பொன்னு சாரே, நான் பாவப்பட்டவனாக்கும்.

டேய் எழுப்பு, யாரு அப்படிச் சொன்னது?

எனக்குத் தெரியும். ஒருத்தனுக்கு நல்ல ஆகாரம் போலீஸ் குடுக்குதுண்ணா அவனக் கொல்லப் போறாங்கண்ணு அர்த்தம். நான் இப்ப தின்னது கொலத் தீற்றியாக்கும் சாரே,  கொலத் தீற்றி...

அவன் மண்டையில் அடித்து ஒப்பாரி வைத்தான்.

நான் ஒன்ன காப்பாற்ற வந்தவன். ஏண்ணா அதில எனக்கொரு லாபம் இருக்கு. தனக்க நன்மைக்காக ஒருத்தனை ரெட்சிக்க நினைப்பவன் ஒருக்காலும் அவனக் கைவிடமாட்டான். என்ன நீ முழுமையா நம்பலாம்.

அவன் இருந்த பக்கம் ஒரு சிகரெட்டைத் தூக்கி எறிந்த இன்ஸ்பெக்டர், தான் ஒன்றைப் பற்ற வைத்து இழுத்துவிட்டுத் தீயை  அவனுக்குப்  பரிமாறினார்.

ஒன்ன அரெஸ்ட் பண்ணினாரே சப்இன்ஸ்பெக்டர், அவர  முன்னமே  ஒனக்குத் தெரியுமா?

யாரு செல்லத்தொரையா? நானும், அவனும் மார்த் தாண்டம் எல்.எம்.எஸ் பள்ளீல எட்டாங்கிளாஸ் வரைக்கும் ஒண்ணா படிச்சோம்.

கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு கொசு ஆர்வமாக உட்கார்ந்து பேசியது.

டேய் நீ திருட்டுப்பய. கண்டு ஒண்ணு, காணாம ஒண்ணு செய்பவனாக்கும். இப்ப செல்லத்தொரை, நேற்று என்னமோ சொன்னியே, சாம்பாருண்ணா?

ஒருவாளி சாம்பார்! அதுவொரு பெரிய கதை, யாமானே

சொல்லு, அதுக்குத்தான் ஒனக்கு ஹெவியா சாப்பாடெல்லாம் வாங்கித் தந்திருக்கேன். பிறகென்ன கொள்ளை?

சாரே அண்ணு மார்த்தாண்டம் எல்லாம் இல்ல, தொடுவெட்டியாக்கும் பேரு. ஏழே ஏழு பஸ்கள் தான் ஓடிச்சி. மிச்சம் எல்லாம் குதிர வண்டியும், காள வண்டிகளுமாக்கும். ஏழு பஸ்களையும் ராத்திரிஆனா வெட்டுமணியில கொண்டு பெய் நிறுத்து வினும்.

நான் பஸ் கணக்கெயா  ஒனக்கிட்ட  கேட்டேன்?

நீங்க கேக்காட்டாலும் நான் சொல்லணும் இல்லி யா தொரையே! அண்ணைக்குத் தொடுவெட்டியில பெரிய ஓட்டல் அம்பிகா விலாசம். அது பொளிஞ்ச பெறவு பேரெடுத்து நிண்ணது டவ்வர் ஓட்டலாக்கும்.

இதெல்லாம் எதுக்குச் சொல்றே?

இங்கதான் கதை இருக்கு நாயனே. டவ்வர் ஓட் டல்  தீப்பிடிச்ச   கதை   தெரியுமா ஒங்களுக்கு?

ச்சோ...ரம்பம்  தீட்டுகானே.

அப்ப ஓடிப்பெய் அணச்ச கூட்டத்தில நானும், செல்லத்தொரையும் உண்டு. நாங்க அப்ப பொடிப் பயலுவளாக்கும் சாரே.

செல்லத்தொரை என்றதும் கூர்மையான இன்ஸ்பெக்டர் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். அவர் உள்ளக்கிடக்கை தவளையை மையமிட்டுக்கொண்டிருந்தது என்பதைப்  பறைசாற்றியது.

அம்பிகா விலாசம் மொதலாளி புளியமுத்து காரிலெயாக்கும் வந்து இறங்குவார். ஆளு தெண்டனாக் கும்.

புளியமுத்து காரா?

வோ. நீளமும், வீதியும் கூடின அந்தக் காரைத் தெரியாதா யாமானே? இன்னியே... பட்டணத்தில் பூதம் படத்தில் வரும் இல்லியா?

ஓ... பிளைன்  மவுத் காரா?

இன்ஸ்பெக்டருக்கு சிரித்து இருமல் வந்து விட்டது.

செல்லத்தொரைக்கத் தலையக் கண்டாலே போரும், அம்பிகா விலாசம் மொதலாளிக்கு கொலவெறி வரும். கடைக்குள்ள ஏத்த மாட்டாரு. ஓடுபிலே!ண்ணு வெரட்டித் தள்ளுவாரு.

ஏன்?

அவன் சேலு அப்பிடி. பெய் இருந்துட்டு ஒரு தோச கேப்பான். மொதல்ல சட்டினி விடச் சொல்லுவான். எண்ணெ காம்பிப் போச்சுண்ணு அதையும் ஒதுக்கு வான். அடுத்து சால்னா விடச் சொல்லுவான். போஞ்சிப் போச்சுண்ணு அதையும் ஒதுக்குவான். அடுத்து இடிசம்மந்தி கேப்பான். இவன இடிச்சி நொறுக்கணும்ணுள்ள தேச்சியத்தில அதையும் கொண்டு வைப்பினும். பூப்பு பிடிச்ச தேங்காயா அரைச்சியண்ணு கேட்டுட்டு அதையும் ஒதுக்குவான். கடைசியில சாம்பார் விடச் சொல்லுவான் பாருங்க, வாரிக் குடிச்சிக்கிட்டே இருப்பான். யாருக்குப் பொறுக்கும்? அது கொண்டு அந்த மொதலாளி வச்ச வட்டப் பெயராக்கும். ஒரு வாளி சாம்பார்ண்ணு உள்ளது.

சுவாரசியமா இருக்கே.

டவ்வர் ஓட்டல் கதை கேட்டா இன்னும் தமாசா இருக்கும் நாயனே. தேங்காப்பட்டணம் சாயுப்புமாரு வந்து இந்த ஓட்டலத் தொறந்ததும் மக்களுட்ட பெரிய வரவேற்பு. பஸ்கள முன்னாலக் கொண்டு நிறுத்தீட்டு டிரைவரும், கண்டக்டரும் உள்ள சாப்பிடப் போவினும். நானும், செல்லத்தொரையும் கையில ஒரு பிளேடு கொண்டு போய்ச் சீட்டைக்கிழிச்சி உள்ள இருக்கிய ஸ்பாஞ்சை அறுத்தெடுப் போம். பள்ளீல வாத்தியாம்மாருக்குப் போர்டு அழிக்க வசதியா இருக்கும். மத்தியான நேரங்களில இது நடக்கும்.

செல்லத்துரை  எதுக்கு  இதைச்  செய்யணும்?

அவன்தான் கிளாஸ் மானிட்டர். ஒரு எழவும் படிச்சாத்த பயல எதுக்கு ஆக்கிச்சினும்ணா, அவன்தான் வகுப்பில ஒயரங்கொறஞ்சாலும் தடியனாட்டு இருப்பான். எங்கள அடிக்கியதுக்கு வீட்டில இருந்துபுளியங்கம்புகளக் கொண்டுவந்து கொடுப்பான். இதத்தட்டிக் கேட்ட என்ன செவுட்டில அடிச்சிப் போட்டான். அவனுட்ட கை குடுத்து மீள முடியாதுண்ணு கருதி மிண்டாத இருந்தேன். ஆனா  சும்மா  இருக்கேல.

ஆங்...

பள்ளில பெரிய பரிச்ச முடிய கடேசி நாள். அதுக்குப் பெறவு லீவு காலம். நாளக்கி நாம ரெண்டு பேரும் டவ்வர் ஓட்டல்ல தோச தின்னப் போவுலாம்ணு பதுக்க முந்தின நாளே அவனுட்டெ சட்டங்கெட்டி வச்சேன். பயலுக்குச் சந்தோளம்ணா வலிய சந்தோளம்.

ஒன்ன அடிச்சவனையா?

கேளுங்க நாயனே, தோசையில பத்துப் பன்னி ரெண்டு அவனுக்கு வைக்கச் சொன்னேன். சாம்பார் வாளியத் தூக்கி தோசைக்க மின்ன அப்பிடியே எடுத்து வச்சேன். அஞ்செண்ணம் தின்ன பெறவு தலை நிமிர்ந்து, நீ தின்னல்லியா டேய்ண்ணு ஒரு வாக்கு மட்டும் கேட்டான். எனக்கு ஒரே வயிற்றௌச்சல் அண்ணா ஒரு கிளாஸ் தேயில மட்டும் குடிச்சியேன்ணு சொன்னேன். திரும்பவும் அவனுக்கு அஞ்சிதோச வைக்கச் சொல்லி இறைச்சிக்கறிக்கும் ஆர்டர்செஞ்சேன். ஆளு தலை நிமிராம வெட்டி விழுங் கினான்.

பிறகு?

அண்ணே நீ மெள்ள தின்னுட்டு வா. நான் காசு குடுக்கிய இடத்திலெ நிக்கியேன்ணு சொல்லீட்டு முன்னால வந்தேன். மேசையில இருந்தவனுட்டெ நான் குடிச்ச ஒரு தேயிலைக்குள்ள பைசா மட்டும் குடுத்துட்டு வெளிய இறங்கி ஒரு ஓட்டம் பிடிச்சேன் பாருங்க, எனக்க வீட்டிலெ வந்துதான் நிண்ணேன்.

ஓ... அப்புறம் என்னாச்சி?

அதுக்குப் பெறவா? செல்லத்தொரைக்கச் சட்டை யைக் கழற்றி ரெண்டு கைகளையும் சேத்து பின்னால கட்டி டவ்வர் ஓட்டலுக்க முன்ன ரோட்டிலெ வெயில்ல நிறுத்தினானுவளாம். இப்ப அந்தக் கேசவன் எனக்க கையில கெடச்சான்ணா கடிச்சி குதறிப்போடுவேன்ணு சத்தம் போட்டதா கூடப் படிச்சிய  பயக்க  வந்து  சொல்லிச்சினும்.

அப்புறம் அவன்  உன்னக்  காணல்லியா?

ரொம்ப காலம் ஒளிச்சி திரிஞ்சேன். கையில கிட்டினா கொன்னு போடுவான்னு தெரியும். அவன்வலிய ஆனையா இருக்கலாம். ஆனையும் கட்டெ றும்புக்கு அடிபணிஞ்சி தானே ஆவணும் நாயனே.

சரி,  இப்ப  உனக்க  சாம்பார் எப்படி?

இப்பவா? ஆளு நல்ல திருத்தமாக்கும், கேட் டியளா! நான் வாழ்க்கையில் தொலஞ்சி ஒண்ணும் இல்லாமப் போனவன். ஆனா, எனக்க கூடப்படிச்ச செல்லத்தொரை இண்ணு வலிய ஏமானாக்கும். பழசையெல்லாம் என்னைக்கோ அவன் மறந்திருப் பான். அதையெல்லாம் வகை வைக்க இன்னைக்கும்  நாங்க  சின்னப்பிள்ளளைகளா என்ன?

அப்படி நீ நினைக்கிறே, ஆனா அவன் மனசில வேறயாக்கும் எண்ணம்.

செல்லத்தொரைக்க மனசா?

ஆமா, நாளை கோர்ட்டுக்குப் போனபிறகு தான் உனக்கு அது தெரியும். நீ காலம் முழுக்கச் சிறையில இருக்கிறதுக்கான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் அவன் செய்து முடிச்சாச்சி.

அப்பிடி அவனுக்கு நான் என்ன பாவம் செஞ்சேன் தொரையே?

ஒரு வாளி சாம்பாரை நினைவுபடுத்தினாயே, போதாதா?

அது சும்மா  தமாசுக்கு  நான் சொன்னதாக்கும்.

விளையாட்டுதான் வினையா மாறும்ணு தெரி யாதா? நான் ஒண்ணு சொல்லித்தருவேன், நாளை கோர்ட்டில அதை நீ சொல்லுவியா? சொன்னா அவன் மாட்டுவான்.

சொல்லுலாம் தொரையே.

அவனிடம் மெதுவாக எல்லாவற்றையும் சொல்லிக் கொடுத்துவிட்டு சட்டையை மாட்டியவாறு வெளியே  இறங்கி நடந்தார்  இன்ஸ்பெக்டர்.

மறுநாள் கொசுவை ஜீப்பில் ஏற்றும் நேரம்.  தனக்கருகில் நெருக்கமாக நின்ற தவளையிடம் கேட்டது,

கோர்ட்டில  என்ன  விட்டிருவினுமா?

செக்சன் செவன்டி பைவ்தான். ஒரு சின்ன அபராதம்.

இண்ணு நீ டவ்வர் ஓட்டலைவிட அதிகமா சாம்பார்  குடிச்சப்  போறவிலே!

கொசுவின் மைன்ட் வாய்ஸைக் கேட்டுச் சிரித்தார்  சார்லஸ் டார்வின்.

1

“இதெல்லாம் பேச நல்லா வெரப்பாதான் சார் இருக்கும்... ஒரு வாட்டி சம்மட்டி அடியா வாங்குனா ஒங்களுக்கெல்லாம் தெளிஞ்சிரும்” - எப்போதும் என் பெயரைச் சொல்லியோ, ‘தம்பி’ என்றோ பேசுபவரின் அந்தப் புதிய ‘சார்’ சுள்ளென்றிருந்தது. “ஒங்களவிட ஜாஸ்தி புரட்சி பேசிட்டிருந்தவன் நானு... எல்லாம் நம்மளோட வேட்டிய அவுத்துவுடுறவரைக்குந்தான்...” அச்சூழலுக்கான அமைதியுடன் இசையத்தான் குரலைத் தாழ்த்திக்கொண்டு சொன்னாரெனினும், எனக்கென்னவோ பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு பேசுவதைப் போலிருந்தது.

எதிர்த்து வாதிட எனக்குத் துணிச்சல் போதாதென்று மகேந்திரன் சார் நினைத்துக்கொண்டிருந் திருக்கவேண்டும். நானும் அப்படித்தான் அதுநாள் வரை நடந்துகொண்டிருந்திருக்கிறேன் - என் அசல் சுபாவமே அதுதானென ஒப்புக்கொள்வதுதான் சரியாக இருக்கும். மறுதலிக்க முடியாமல் அவர் திண்டாடுவதைக் கண்ட மனவுற்சாகம், மேற்கொண்டு அத்திசையிலேயே உந்தி தள்ளியது. எதிர்ச் சொற்களைச் சுருக்கெனத் தொடுக்கமுடிந்த அந்தக் கணத்தில் வேறொரு ஆளாக நானே என்னை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நாங்கள் போயிருந்த நேரமாய்ப் பார்த்துப் பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர் அமைச்சருடனான சந்திப்பில் சிக்கியிருந்தார். இரண்டு முறை திறந்து மூடிய கதவிடுக்கின் வழியாக, அமைச்சரின் எதிரில் முதுகு வளைந்து நின்றுகொண்டிருந்தவரைப் பார்க்கவேடிக்கையாக இருந்தது. இதையெல்லாம் சேர்த்துவைத்து சற்று நேரத்தில் எங்களிருவரையும் பொரித் தெடுப்பார் - நாங்களும் ஒரு விதத்தில் அதற்குத் தயாராகியே இருந்தோம். அந்தச் ‘சற்றுநேரம்’ என் பதுதான் எவ்வளவென்பது தெரியவில்லை. அதேசற்று நேரத்திற்குள்தான் எனக்கும் மகேந்திரன் சாருக்கும் இடையில் அசட்டு பிசட்டென ஆரம்பித்த பேச்சுஎப்படியெப்படியோ திரிந்து வார்த்தைகள் முட்டிக்கொள்ளும் நிலைக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தது.

என்னுடைய வாதத்தின் நேரடி அர்த்தத்தை விட, இத்தனை நாட்களும் இப்படியான எதிர்கருத்துகளை வெளிக்காட்டாமல் உள்ளே வைத்துக்கொண்டு நான்பாசாங்கு செய்து வந்திருக்கிறேன் என்பதன் பதற் றம்தான் அவரது பேச்சில் தவித்தது. ரொம்பவே பாது காப்பற்றவராகத் தன்னை வெளிப்படுத்திய அவரதுபலவீனம் அதுவரையில் அவரிடம் கண்டிராத ஒன்று.

“ஒங்களுக்கும் ஏ.ஓ. சாருக்கும் முட்டிக்கிட்ட பழயகதயெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்... ஆபிஸ்ல பேச்சு வாக்குல கேள்விப்பட்டிருக்கேன்...” கூடுமானவரை இயல்பாகவே பேசியதுதான் அவரை இன்னும் அதிகமாகத்   தொந்தரவு  செய்திருக்கவேண்டும்.

எனக்கு விஷயம் தெரிந்திருக்குமென்பதை அவர்முன்பே கணித்திருந்தாலும் அதனைக் காட்டிக் கொள்ளாமல் ‘என்ன... என்ன பழைய கதை?’ என் பதைப் போல நெற்றியைச் சுருக்கி இருமுறை முகக்குறியால் கேட்டார்.

நான் சொல்ல வருவதற்குள் துணைவேந்தரின் அறைக்கதவு திறக்க, அமைச்சர் தன் பரிவாரங்களோடு விருட்டென வெளியேறி வளாகத்தைக் கடந்து போனார். அந்த உடனடி பரபரப்பில் எங்களிருவருக்குமான வாதம் சட்டென நீர்த்துப்போய்விட்டது. ஏமாற்றமாக இருந்தாலும், ஒரு மனத்தாங்கல் உண்டாகாத நிலையிலேயே அப்படியது ஓய்ந்ததில் ஆசுவாசமாகவும் இருந்தது. நிச்சயம் பின்னொரு கணத்தில் விட்டுப்போன பேச்சு தொடருமென்பது மட்டும் உறுதியாகத் தெரியும். ஆனால் அவரே அன்று மதியம் மீண்டும் அப்பேச்சைத் தொடங்குவாரென்று நான் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

2

திருவாரூர் கல்லூரி அலுவகத்திலிருந்து தஞ்சைக்கே மாற்றலாகி வந்ததில் அலைச்சல் ஒழிந்ததே தவிர உடல் நோவு தணிந்தபாடில்லை - ஒட்டு மொத்த அலுவலகத்தில் கணிப்பொறிப் பரிச்சயம்உள்ள ஒரே ஆள் என்பதால் அது சார்ந்த அனேக வேலைகளுக்கு என்னொருவனை மட்டும் குறி வைக்கஆரம்பித்திருந்தார்கள். பணி நிமித்த கணிப்பொறிப்பயிற்சி அங்கிருப்பவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்தாலும், எளிய வேலைகளை ஒப்பேற்றத்தான் அதுபோதுமாக இருந்தது. கொஞ்சம் எங்காவதுசிக்கிக்கொண்டாலும் அல்லது சிக்கிக்கொண்டதாக நினைத்து விட்டாலும், என்னைப் பிறாண்ட ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

‘சரி சார்... சைட் ஓப்பன் ஆனதும் நா க்ராஸ் செக் பண்ணி சொல்றேன்...’ ‘நீங்க விடுங்க மேடம்.. நாஅப்லோட் பண்ணிடுறேன்..’ ஒப்புக்கொண்ட அடுத்தக் கணமே எனக்கே என் மீது வெறுப்பாக இருக்கும். வேலையைத் தலையில் கட்ட அவர்கள் தரிக்கும் முகமூடிகளை நான் நம்புவதாக அவர்கள் நினைத்துக்கொண்டிருப்பதுதான் அவலம். அந்தஆபாசங்கள் இல்லாவிடினேனும் ஓர் உதவி செய்தநிறைவாவது எஞ்சி நிற்கும். ‘இல்லை’ ‘முடியாது’ ‘என்னுடைய வேலையே நிறையத் தேங்கியிருக்கின்றன’ ஏதோவொன்றைச் சொல்லிட வக்கற்ற என் சாத்வீகத்தை உள்ளுக்குள் நொந்துகொள்வேன். அப்படித்தான் வளர்க்கப்பட்டிருக்கிறேன்; பாரங்களை உதறி மறுக்க முடியாமல் ஏற்றுப்  புழுங்கிச்  சாகவே  நிர்பந்திக்கப்பட்ட  பிறப்பு.

இதற்கெல்லாம் விமோசனமாக ஓரிருவர் இருக்கத் தான் செய்தார்கள்; தானுண்டு தன் வேலையுண்டுஎன வந்து போகும் நேர்க்கோட்டு ஆசாமிகள் - குறிப்பாக எம்.ஈ1  பிரிவிலிருந்த  மகேந்திரன் சார்.

கட்டம் போட்ட அரைக்கை சட்டை, மொழு மொழுவென மழித்த முகம், கார்பன் பிரேம் கண்ணாடி எனப் பார்த்துப் பழகிய அமரிக்கையான அலுவலக முகம். மற்ற மேசைகளில் நின்று கதையளப்பவர்கள் எவரும் அவர் பக்கம் போய் நான் பார்த்ததேயில்லை. கோப்புகள் எதிலும் என்னு டைய உள்ளீடு வேண்டுமெனில் பியூனிடம் கொடுத்தனுப்புவார். சராசரி அலுவலக ஆங்கிலமாக இல்லாமல் என்னவோ ஒன்று அவரது மொழியில் மிதமிஞ்சியிருக்கும். அதில் எனக்கெதுவும் ஐயமெனில் அவரது மேசைக்குப் போய்க் கேட்டுக்கொள்வேன். ரொம்ப வளவளக்காமல் நறுக்குத்தெறித்தாற் போலவிஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டு அவர் நிறுத்துமிடத்தில், ‘மேற்கொண்டு இங்கு நின்று என் நேரத்தை வீணாக்காதே’ என்று சொல்வதைப் போலிருக்கும். மனிதர் விஷய ஞானத்திலும் கெட்டி. அலுவலகத்தின் எந்தப் பிரிவில் என்ன குழப்பமெனிலும் அவரிடம் ஒரு தீர்வு இருக்கும். சமயங்களில் நேராக. பெரும்பாலும்  குறுக்காக.

அலுவலக நேரம் ஆரம்பித்து அரை மணி தாமதமாக உள்ளே வருபவர், பரபரப்போ பகட்டோ இல்லாமல் மந்தகதியில் இயங்குபவராகத்தான் தெரி வார். ஆனால் வேலையெதையும் நிலுவையில் விட்டுச் சென்றதாகக் கேள்வியில்லை. இருக்கையில் இருந்தவாக்கில் அத்தனை பிரிவுகளையும் இடையிடையே நோட்டம் பார்ப்பார். யாரையும் எதுவும்சொல்ல மாட்டார். நான் கவனித்தவரை யாரும்அந்தப் பார்வையைச் சட்டை செய்வதுமில்லை. எனக்குதான் அப்பார்வை அநாவசிய குற்றவுணர்ச்சியை விதைக்கும். முறுவலிப்பேன், பணிவதைப் போலத் தலையசைப்பேன், லேசாக இருக்கையில்முன்னே நகர்ந்து பலவீனமாக உட்காருவேன். எதையுமே அங்கீகரிக்காமல் அவர் மீண்டும் தன்வேலையைத் தொடர ஆரம்பிப்பார். மிகக் குறுகியக்காலத்திற்குள் என் மரியாதைக்கும் பொறாமைக்கு  முரிய மனிதராக அவரை உருவப்படுத்திவிட்டேன். ஒருநாளும் அவரைப்போல நிறையமைதியும் கவனக்குவிப்பும் கொண்ட ஒருவனாக என்னால் ஆகமுடியப் போவதில்லை என்பதெனக்கு தெரியும் அல் லது அங்கிருக்கும் எஞ்சியவர்கள் என்னை அனு மதிக்கப் போவதில்லை.

மதியம் இரண்டு மணிக்கு உணவு இடைவேளை எடுத்துக்கொள்ளும் அலுவலக வழக்கத்தில் ஒட்டாமல் ஒரு மணிக்கெல்லாம் கூடையைத் தூக்கிவிடுவார். அந்த மந்தையிலிருந்து அப்படித் தன்னைத் தனித்துக்கொள்வதுதான் அவரது கவர்ச்சியாக இருக்க வேண்டும்.

காலையுணவுக் கொள்ளாத நாளொன்றில் மதியம் சீக்கிரமே உணவறைக்குள் நுழைந்தபோது மகேந்திரன் சார் அங்கு உட்கார்ந்திருந்தார். சுண்டியிழுக்கும் மீன் வாசனை. சிரித்தால் கூடப் பதிலுக்குச்சிரிக்க மாட்டார்.  தயங்கிதான்  அவருக்கெதிரில்  அமர்ந்தேன்.

நிமிர்ந்து பார்த்து ‘வா’ என்பதைப் போலத் தலையசைத்தார். சாப்பிட்டு முடிக்கும் நிலையில் இருந்தார். வாளை முள்ளை இடக்கையைக் கொண்டு வராமல் பிரித்தெடுத்து உண்ணும் நேர்த்தியைப் பார்த்துக்கொண்டே கேரியரை மேசை மீது விரித்து வைத்தேன்.

“சாப்பாடு ஒய்பா அம்மாவா?” அந்தக் குரலில் இருந்த கனிவை முந்தைய மூன்று மாதங்களில் நான் கேட்டதேயில்லை.

“சார்...”

“லன்ச்  யாரு  கட்டிக்கொடுப்பான்னு கேட்டேன்...”

“இன்னும் கல்யாணம் ஆகல சார்...” சொல்லவே தயக்கமாகத்தான் இருந்தது. உருவத்தை வைத்து இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தகப்பன் என்று கணக் கிட்டிருந்தாலும் ஆச்சர்யமில்லை.

“அக்கா தங்கச்சி யாருக்கும் இன்னும் முடியாம இருக்கா?” மிகச் சாதாரணமாகத்தான் கேட்டார்.

“தங்கச்சிங்க சார்”

“சொந்த ஊரெது?” மேற்கொண்டு முந்தைய கேள்வியை நீட்டிக் குடையாமல்விட்டதே நிம்மதி யாக இருந்தது.

“வல்லம் சார்... அங்கிருந்துதான் டெய்லி வர்றேன்..”

“வல்லமா... அப்பா பேரு...?” டப்பாவிலேயேகையைக்  கழுவியபடி விசாரித்தார்.

சொன்னேன். எந்தத் தெரு என்பதுவரை கேட்டறிந்தார். ஒரு மிடறு தண்ணீரை வாயிலெடுத்து ஏதோ யோசிப்பதைப் போலக் கண்ணை மூடி கொப்பளித்துக்கொண்டே இருந்தவர், முடிவில் நினைவுக்கு வரவில்லை என்பதுபோலத் தலை யசைத்து வாயிலிருந்த நீரை அப்படியே விழுங்கினார்.  எனக்குக்  குமட்டிக்கொண்டு வந்தது.

“வீட்டுப் பொறுப்பு இருக்குற ஆளு... இங்க எவங்கிட்டயும் எதுக்கும் வாயக் கொடுத்து வம்புக்குப் போகாத... வந்தோமா போனோமான்னு இரு...” டப்பாவை மூடி கூடைக்குள் வைத்துக்கொண்டார். எதற்காக அப்படிச் சொன்னாரென்று தெரியவில்லை எனினும், அந்தக் கணத்தில் அவரோடு ரொம்பவே அணுக்கமாக உணர முடிந்தது.

“தங்கச்சிங்கள செட்டில் பண்ணிட்டுதான் உனக்கா?”

புன்னகைத்தேன்.

“எல்லாக் கஷ்டத்துக்கும் சீக்கிரம் பழக ஆரம்பிக்கனும்... கல்யாணத்த சட்டுன்னு பண்ணு... வயசாயிட்டா புதுசா வளைய வராது..” தலையாட்டிக்கொண்டேன். அவ்விடத்தோடு பேச்சை முறிக்க வேண்டுமென்ற கட்டாயம் ஏதோ இருப்பதைப் போல, கையை மெல்ல உயர்த்திக் காட்டிவிட்டு உணவறையிலிருந்து வெளியேறினார். மாற்றலாகி வந்த மூன்று மாதங்களில் நேரடியாக எந்தக் கேள்வியும் பெயரைக் கூட கேட்டிராதவர், இவ்வளவு பேசிவிட்டுப் போனது ஒரு வினோத மனோவுணர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

தேக்கி  வைத்திருந்த வேலைகளை முடிக்க மாலை ஆறு மணி ஆகிவிட்டது. நானும் கமாலுதீன் சாரும் மட்டும்தான் அலுவலகத்தில் எஞ்சியிருந்தோம். அவர் மாணவர்களுக்கான உதவித்தொகை, ஊக்கத் தொகை  பட்டுவாடாக்களைக்  கவனிப்பவர்.

“மதியம் உள்ள பாத்தேன்... அந்தச் சொணையன் கூட ஒக்காந்து சாப்ட்டு இருந்தீங்க...” கோப்புகளில் ஏதோ பென்சிலால் எழுதிக்கொண்டே கேட்டார்.  முகத்தில்  சிரிப்பு  இருந்தது.

“சும்மாதான் பேசிட்டிருந்தாரு... எந்த ஊரு என்ன எவட எல்லாம்...”

“அதெல்லாம் நேக்கா எல்லாத்தையும் அளந்துருப்பான் ஏற்கனவே... தெரியாதமாரியே கேப் பான்...” சம வயதுக்காரர்களாக இருந்தாலும், மகேந் திரன் சாரை அவன் இவன் என அவர் பேசியதுஎனக்கு அசௌகர்யமாக இருந்தது. மேற்கொண்டு எதுவும் சொல்வார்  என  எதிர்ப்பார்த்ததில்  ஏமாற் றம்தான்.

“அவனும் பாவந்தான்... இந்நேரத்துக்கு ப்ரொ மோஷன் வந்திருக்க வேண்டிது... இங்கயே ஒக் காந்திருக்கான்...” நீண்ட இடைவெளிக்கு இதைச் சொன்னார்.

“ஏன்.. என்ன பிரச்சன...?”

“அது ஒரு கேசு... என்கொயரி அது இதுன்னு சிக்கி... மாரிமுத்து இருக்காருல்ல...?” கோப்புகளை மூடி அடுக்கி சணலைக் கொண்டு கட்டினார்.

“ஏ.ஓ. சாரா?”

கடைசிக்கட்டமாகச் சரிப்பார்ப்பதைப் போல ஏதோ ஒரு தாளில் டிக் அடித்துக்கொண்டு வந்தார். நான்  பதிலுக்காகக்  காத்திருந்தேன்.

“ஏ.ஓ. சாரச் சொல்றீங்களா?” மீண்டும் கேட்டேன்.

“அந்தச் சாருதான்... அந்தச் சாருனாலதான் எல்லாம்..”

எனக்குப் புரியவில்லை. விளக்கிச் சொல்லு வாரென்று எதிர்ப்பார்த்தேன். அவரோ, மேசை லாக்கரை மூடிவிட்டு எழுந்துவிட்டார். மேற்கொண்டு கேட்க என்னவோ தடுத்தது. அலுவலக ரீதியிலான ஏதோ முரண். அது சார்ந்த ஏதோ பிரச்சினையாக இருக்குமென்று நானும் முதலில் அதனை மலினப்படுத்திக்கொண்டுவிட்டேன்.

3

வழக்கத்தைவிட அன்று தாமதமாகப் பணிக்கு வந்து சேர்ந்தபோது உள்ளே நுழைவதற்கு முன்பே ஏதோ சச்சரவொலி கேட்டது. மகேந்திரன் சாரின் பிரிவில்தான் ஏதோ அமளி. முதுநிலை படிப்பிலிருக் கும் மாணவரொருவர் ரொம்பவே நிதானமிழந்து சண்டையிட்டுக்கொண்டிருந்தார். மகேந்திரன் சாரோதன் தோரணையில் இம்மியும் அசைவின்றிப் பொறுமையாகப்  பதில்  சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

பக்கத்து மேசை இளமதியிடம் என்ன தகராறெனவிசாரித்தேன். ‘எதோ கவுன்சிலுக்கு லெட்டர் அனுப்பாம விட்டாங்களாம்’ என்றாள். அதற்குள் சத்தம் அதிகரித்தது. அம்மாணவர் சாரை ஒருமையில் வைத்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். மற்ற மேசையாட் களும் அங்குக் கூட ஆரம்பித்தார்கள். மனிதரிடம் எந்தப் பிரதியுணர்ச்சியும் வெளிப்படவில்லை. தன் மகன் வயதிலிருக்கும் ஒருவன் அப்படிப் பேசும் போது எப்படி அவரால் அத்தனை அமைதியாகப் பதிலுரைக்க முடிகிறதென வியந்து பார்த்துக்கொண் டிருந்தேன்.

அந்த மாணவர் உள்ளே அழைக்கப்படுவதாக ஏ.ஓ. அறையிலிருந்து சேதி வந்தது. நானும் ஒருசிலரும் கூடவே சென்றோம். மகேந்திரன் சார் இடத்திலிருந்து அசையவேயில்லை. ஏ.ஓ. அறையின்வாசலில் நின்றபடி நான் அவரையேதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு முறை என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்துவிட்டு மேசையிலிருந்த தாள்களை அடுக்கி வைக்க  ஆரம்பித்தார்.

சண்டையிட்டவர் இறுதியாண்டு மாணவரென்றும், முதலாமாண்டு சேர்க்கையின்போது மருத்துவக் கவுன்சிலுக்கு அனுப்பவேண்டிய பட்டியலில் அவ ரது பெயர் விடுபட்டிருக்கிறதெனவும், கவுன்சிலி லிருந்து மூன்று முறை முழுப்பட்டியலுக்கான கெடு கொடுக்கப்பட்டும் அவரது பெயர் அனுப்பப் படவில்லையென்றும், தேர்வுக்கான இறுதிப்பட்டி யல் இப்போது வந்திருக்கும் நிலையில் தன்னுடைய பெயர் அதில் இல்லையென அறிந்து பதறி விசாரிக்கப் போக, விஷயம் தெரியவந்திருக்கிறதென்றும் அங்கு நடந்த பேச்சுவார்த்தையில் விளங்கக் கிடைத்தது. முத்தாய்ப்பாக, அவர் அந்தப் படிப்பிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறாரெனவும் கவுன்சில் நோட்டீஸ் பிறப்பித்திருக்கிறது. கேட்கும் போதே சற்று தலை சுற்றியது. எத்தனை பெரிய அலுவலகப் பிழை. மகேந்திரன் சாரால் எப்படித் துளியும் சலனப்படாமல் இருக்க முடிகிறதெனப் புரியவில்லை.

“எல்லாக் காப்பீஸையும் ஒரு ஃபைல்ல போட்டு கொடுங்க... இன்னிக்குச் சாயந்தரம் டீன்கிட்ட பேசிட்டு ஒரு சொல்யூஷனுக்கு வந்துரலாம்... தைரியமா இருங்க...” மாரிமுத்து சாரின் சொற்களும் அணுகுமுறையும் அந்த நேரத்து ஒப்பேற்றலாகத் தெரியவில்லை. வந்திருந்த மாணவரும் கொஞ்சம் சாந்தப்பட்டதைப் போலத் தெரிந்தார். குறிப்பிட்ட அப்பணியை ஒருங்கிணைக்குமாறு மாரிமுத்து சார் என்னிடம் சொன்னார். எனக்குப் புரியவேயில்லை - சம்பந்தப்பட்ட பிரிவிலிருக்கும் மகேந்திரன் சாரிடமே நேரடியாகச் சொல்லாமல், என்னை ஏன் உள்ளே இழுக்கிறாரென எரிச்சல் மண்டியது.வெளியே வந்தபோது, மகேந்திரன் சார் அதே நிச்சலனத்துடன் கணிப்பொறித் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். கொடுக்கப்பட்ட பணிக்கு தலையாட்டி விட்டு வந்திருந்த என் கையாலாகாத்தனத்தின் மீது அக்காட்சி  காறி  உமிழ்வதைப்  போலிருந்தது.

“என்ன சார் பண்ணி வெச்சிருக்கீங்க?” எப்படி அவ்வாறு குரலை உயர்த்தினேனெனத் தெரிய வில்லை. கண்ணாடியைக் கழட்டி நிமிர்ந்தவர் நேரடியாகக் கேட்டார். “ஒனக்கென்ன வேணும்?”, எதிலிருப்பவனைத் தடுமாறச் செய்யும் உறுதியான குரல்.

“அந்த ஸ்டூடண்ட்டோட கவுன்சில் க்ளியரன்ஸ்... அத ஏ.ஓ. சார் என்னய பாக்கச் சொல்லி சொன்னாரு...”

“அதுல ஒனக்கு ஒன்னும் புரியாது... நாம் பாத்துக் குறேன்... போ” மேசையிலிருந்த எதையாவது எடுத்து அவர் மீது வீசவேண்டும் போல இருந்தது. அசையாமல் நின்றிருந்த அந்த நொடியில் ஒட்டுமொத்த உடலும் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. மேற்கொண்டு அவரே பேசினார். “தம்பி... அவன் என்னைய கூப்ட்டு சொல்ல யோசிச்சிட்டு ஒங்கிட்ட சொல்லி  அனுப்பிருப்பான்... நா சரி பண்ணிக்கிறேன்... நீ விடு...” சிறுமைப்படுத்தப்பட்டதாக உணர்ந்ததன் நடுக்கம் இந்தப் பிற்சேர்க்கையில்சற்றுத் தணிந்தது. விலகி  வந்துவிட்டேன்.

மதிய உணவு சமயத்தில் இளமதியிடம் விசாரித் தேன், “மகேந்திரன் சாரும் ஏ.ஓ.வும் பேசிக்க மாட் டாங்களா? அந்த ரூம் பக்கம் இவர் போயி பாத்த மாரியே நெனப்பில்ல...”

“முந்தி எதோ ப்ரெச்சன ஆயிடுச்சு போல. எனக்கும் முழுசா தெரியாது.”

“என்கொயரின்னு கமால் சார் என்னவோ சொன்னாரு ஒரு நாளு..”

“அதான். ரெண்டு பேரும் ஒரே கிரேடுல இருந்தடயத்துல வாய் தகராறாட்ருக்கு. கெட்ட வார்த்த சொல்லி மகேந்திரன் சார் திட்டிருக்காரு. அதுக்கு அவரு பிசீஆர் கேஸ் கொடுத்துட்டாருன்னு சொன் னாங்க..”

“யாரு... ஏ.ஓ வா?  அவரு எஸ்சியா?”

நான் சொல்லக்கூடாத வார்த்தை எதையோ சொல்லிவிட்டதைப்போல இளமதி சுற்றிமுற்றிஒரு முறை பார்த்தாள்.

“எதாவது வம்புல இழுத்துவுட்றாதீங்க... மெதுவா பேசுங்க...”

“கேஸ் ஆயிருந்தா சிக்கலாயிருக்குமே... அரெஸ்ட் அது இதுன்னு போயிருக்கும்ல...”

“சார் அத விடுறீங்களா... நமக்கது தேவையில்லாத விஷயம்.” ஏதோ புரளி கேட்கும் தொனியில் என் கேள்வி ஒலித்துவிட்டதோவென அவமானமாகஇருந்தது.  பின்வாங்கிவிட்டேன்.

அன்று மாலையே டீன் அறையில் அம்மாணவரின் கவுன்ஸில் விவகாரம் விவாதிக்கப்பட்டது. மாரிமுத்து, மகேந்திரன் மற்றும் பல்கலைக்கழகம் சார்ந்தஅலுவலகப் பணிகளைக் கவனிக்கும் இருவர் - முன்வரிசையில் இருந்தார்கள். நான் மாரிமுத்து சாருக்குப் பின்னாலிருக்கும் நாற்காலியில் இருந்தேன். யாரையும் மாற்றி மாற்றிக் குறை சொல்லிக் கொள்ளாமல் எப்படித் தீர்வு காணலாம் என்ற திசை யில் அந்தப் பேச்சு போய்க்கொண்டிருந்ததைக் காண ஆச்சரியமாக இருந்தது.

தன்னைக் குறிப்பிட்டு கேட்கப்படாத எந்தக் கேள்வியிலும் மகேந்திரன் சார் மூக்கை நுழைக்க வில்லை. இறுதியில் தன் முறைக்காகக் காத்திருந்தவர் போல வாய்த்  திறந்தார்.

“சார்... ரெண்டு வருஷத்துக்கு முந்துன எரர் இது... என்னோட டேபிளுக்கு ஒருவாட்டி வந்திருக்கு... நான் எண்ட்ரி போட்டு இனிஷியல் பண்ணிசைனுக்கு அனுப்பிருக்கேன்... சைன் ஆகி மேற்கொண்டு நகராம இருந்திருக்கு...” சொல்லியவர் வைத்திருந்த உரையிலிருந்து ஒரு தாளை உருவிக்காட்டினார்.

டீனுடைய பார்வை ஒருமுறை மாரிமுத்து சாரின் பக்கம் போய் வந்தது. ஏதோ விளக்க முற்படுவதைப் போல மனிதர் முன்னே நகர்ந்து ஆயத்தமா கும்போதே, அவர் மீண்டும் மகேந்திரனிடம் திரும்பி, “இதப் போயி இப்ப கவுன்சில்ல சொல்ல முடியுமா? உள்ளயே சேக்க மாட்டானுக..” மொபைலை எடுத்து யாரிடமோ ஆலோசனை கேட்க முயலுவதைப் போலத்  தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

“அப்டியேலாம் போனா செல்லாதுதான் சார்... முன்னாடி அந்தப் பீரியடுல டீனா இருந்த ராதா கிருஷ்ணன் சார்கிட்ட போயி பழைய டேட்டபோட்டு ஒரு சைன மட்டும் வாங்கிட்டு, போஸ்டல் எரர் மாதிரி காமிச்சிரலாம்... பழைய ரெஜிஸ்டர் போஸ்ட் நம்பர் எதையாச்சும் மாத்தி காமிச்சு எக்ஸ்ப்ளனேஷன் லெட்டரோட சேத்துச் சப்மிட் பண்ணா செட்டில் ஆயிரும் சார்...” ஏற்கனவே யோசித்து வைத்ததைச் சொல்வதைப் போலத் தடங்கலின்றி  மகேந்திரன்  சொல்லி முடித்தார்.

“ஆர்கே ஒத்துப்பாரா இதுக்கு?”

“நா பேசிக்கிறேன் சார்” மகேந்திரன் சாரின் தீர்க்கம் நம்பிக்கையளிப்பதாக இருந்தது.

சந்திப்பு முடிந்து மாரிமுத்து சாரும் ஏனையஇருவரும் அறையை விட்டு வெளியேறியதும்,டீன் மகேந்திரன் சாரை மட்டும் நிறுத்தி பேசிக் கொண்டிருந்தார். நான் புறப்படலாமா இல்லையாஎன்ற குழப்பத்தில் தடுமாறிக்கொண்டிருந்தேன். ரொம்பவே முணக்கமாக அவர்களுக்குள் பேசிக் கொண்டிருப்பது கேட்டுவிட முடியாதபடி சற்று தள்ளி நின்றுகொண்டிருந்தேன். அந்த நாகரிக இடை வெளியையும் மீறி அவ்வுரையாடலிலிருந்து ஒன்று மட்டும் காதில் விழுந்தது.

“கேண்டிடேட்டும் அந்தாளும் ஒன்னு சேந்துப் பானுக... எதுனாலும் உன்னதான் இழுப்பானுக... போனவாட்டி மாதிரி திருப்பிவிடவும் தயங்கமாட்டான் மாரிமுத்தான்.  வாய மட்டும் உட்றாத.”

4

மாரிமுத்து சார் குறித்து என்னிடம் எந்தவொரு அளவீடும் அதுவரை இருக்கவில்லை. யோசித்துச் சொல்லவேண்டுமெனில், துருத்தலாகத் தெரியாத அதிகாரப் பகட்டு ஓரளவிற்கு உண்டு. எளிதில் சினந்துவிடக்கூடிய முகவெட்டு, ஆனால் யாரிடமும் கோபம் கொண்டு நான் பார்த்ததில்லை. அதேவேளை மருந்துக்கும் ஒரு சினேகப் புன்னகையைக் கூடக் காட்டமாட்டார். கீழிருப்பவர்கள் முறையாக வேலையைச் செய்துமுடித்தால், ஒரு கையெழுத்து போடும் இயந்திரம் என்பதைத் தாண்டி அவருடைய குறுக்கீடு எதிலேயும் இருந்ததில்லை.

“முந்தி எம்.ஈ1ல மாரிமுத்துதான் இருந்தான். எனக்குப் பி.காம் காலேஜ்மேட்டு அவன்... மகேந் திரன் எங்கள விட ரெண்டு வருசம் கம்மி... ஆனா சர்வீஸ்ல அவனுக ரெண்டு பேரும் எனக்கு நாலுவருச சீனியர்... நல்லாதான் பேசிக்கிற மாதிரி தெரியும்...  உப்பு சப்பில்லாத ப்ரெச்சன... வாய் வார்த்த முத்திப் போயி சட்டைய புடிச்சிக்கிட்டானுக... வெலக்கி விடும்போது மகேந்திரன் ரெண்டு மூணு வார்த்தய எச்சாவா விட்டான்...” கமாலுதீன்தான்  பின்னொரு  நாளில் விஷயத்தைச் சொன்னார்.

“ஜாதிய சொல்லியா?”

“சாதி பேரெல்லாம் வரவேயில்ல... பொழக்கத்துல பேசுற வார்த்தைங்கதான்... ஆனா மாரிமுத்து கேஸ கொடுத்துட்டான்... மகேந்திரனுக்குத் தெரிஞ்ச ஆளுங்க உள்ள இருந்ததால கேஸ எடுக்கல... இவனும் விடுறாப்ல இல்ல... கட்சி லாயெரெல்லாம் உள்ள கொண்டாந்து... இவன் சைடுலேந்தும் ஆளுங்க வந்து... மத்துசம் பண்ணி செட்டில் ஆவறதுக்குள்ள ஒரு வழி ஆயிருச்சு... டீன் என்கொயரி நடந்து மகேந்திரனுக்கு மெமோ வெச்சி... சஸ்பெண்ட் ஆகுற மாதிரில்லாம் இருந்துச்சு..”

“முன்னல்லாம் அவரு... மகேந்திரன் சார்... நல்லாபேசுவாரா  எல்லார்ட்டையும்?”

“எப்பவும் முசுடுதான் அவன்... ஆனா அதுக்கப்றம் ரொம்பவே ஓஞ்சுட்டான்...”

“பொய்யா கம்ப்ளைண்ட் போட்டதா நெனைக் குறாரா?”

“நெனைக்கிறதென்ன... அது பொய் கேசுதான?”

எண்ணங்கள் ஓரிடத்தில் ஓயவில்லை. அவரிடம் மேற்கொண்டு ஏதேனும் விசாரிக்கவேண்டுமென இருந்தும் என்ன கேட்கவேண்டுமென உத்தேசமாகத் தெரியவில்லை.

“எப்டி ஒருத்தரோட ஜாதி இங்க இன்னொருத் தருக்கு தெரியுது?” எதற்காக இப்படிக் கேட்டேனெனத் தெரியவில்லை. அக்கேள்வியின் அபத்தம் எனக்கே  அருவருப்பாக  இருந்தது.

கமாலுதீன் ஆனால் பொருட்படுத்தியே பதில ளித்தார், “தெரிஞ்சுக்கனும்ன்னு அரிப்பு இருந்தா அதுல என்ன கஷ்டமிருக்கு..”

“எங்கிட்ட இது வரைக்கும் நேரடியா யாரும் அப்டி கேட்டதில்ல” இப்படி நான் சொல்லியதற்குப் பரிகசிப்பதைப் போலச் சிரித்துவிட்டார். நீண்ட நேரம் எதுவுமே அவர் பேசவில்லை. இதற்கெல்லாம் பதில் சொல்லவேண்டுமா என்பதாக அதைத் தவிர்த்துவிட்டதாக எனக்குப் பட்டது. நிதானிக்கப் போதுமான மௌன இடைவேளை கிடைத்ததும், என் கேள்வியில் நியாயமில்லாமல் இல்லை என்று தோன்றியது. மீண்டும் கேட்டேன்..

“ஒங்க பேர வெச்சு நீங்க முஸ்லீம்ன்னு எனக்குத் தெரியுது.. இந்த ப்ரெச்சன தெரிஞ்சதால மாரிமுத்து சாரோடது தெரியுது.. இங்க இருக்குற வேற யாரோட சாதியும் எனக்குத் தெரியாது..” அநாவசியமாக நான் வியாக்கியானம் பேசுவதாகத் தோன்றினாலும் என்னால் அதனை நிறுத்தமுடியவில்லை.

“திரும்பவும் அதேதான் சொல்றேன்.. தெரிஞ்சுக்கனும்ங்கற அரிப்பு வந்துட்டுன்னா அதெல்லாம் தன்னால தெரிஞ்சுடும்... நேரா கேக்கவும் யாருக்கும் கூசுறதில்ல”

“ம்ம்...”

“எல்லாவனுக்கும் அடுத்தவன் என்ன சாதின்னு தெரிஞ்சுக்கிறத விட.... இன்னயின்ன சாதி இல்லன்னு முடிவுக்கு வர்றதுதான் முக்கியம்.... மகேந்திரன்லாம் மூக்க வெச்சே சொல்லிருவேன்னு சொல்லுவான்... பொண்ணெடுத்த ஊரு, தாத்தா பேரு, கொல தெய்வம்... அவ்வளோ ஏன்... நீ டப்பாவ தெறக் குறப்ப வர்ற மசாலா வாசன போதும்... எதாச்சும் ஒன்னுல புடிபட்ரும்...”

எண்ணெய் மிதந்துகொண்டிருந்த என் ரசஞ்சோற் றில் எந்த வாசனையும் எனக்குத் தெரியவில்லை. மேற்கொண்டு எதுவும் பேசவேண்டாமென வலுக் கட்டாயமாக நிறுத்திக்கொண்டேன்.

5

சொல்லியபடி முந்தைய டீனிடம் முன்தேதியிட்டு கையெழுத்து வாங்கி, டெல்லியிலிருக்கும் மருத்துவக்கவுன்சிலுக்கு விளக்கமும் மன்னிப்பும் சமர்ப்பிக்கப்பட, அவை பரிசீலனைக்கும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. அதற்கான அத்தாட்சியைச் சென்னையிலிருக்கும் பல்கலைக்கழகத்தில் ஒப்படைத்து, அம்மாணவருக்கான தேர்வு நுழைவுச் சீட்டை வாங்கிவர மகேந்திரன் சாரையும் என்னையும் அனுப்பி வைத்தார்கள்.

இந்தப் பிரச்சினை ஆரம்பித்த நாளிலிருந்து மகேந்திரன் சாரை அதே பழைய கோணத்தில் என் னால் அணுக முடியவில்லை. அவருடைய பார்வையிலிருந்தது வெறுமையாக இல்லாமல் புதிய அர்த்தங்களைப் பட்டவர்த்தனமாக்கியது. அவரதுஆங்கிலத்திலிருக்கும் சிடுக்கையும் ஏ.ஓ. மேசையி லிருக்கும் ஏ.எஸ்.ஹார்ன்பி அகராதியையும் அரூபச் சங்கிலியொன்று பிணைத்துக் காட்டியது. மிக உன்னிப்பாகக் கவனித்தால், அவருக்கான குழாம் ஒன்றும் ஏ.ஓ.விற்கான குழாம் ஒன்றுமாக இரு அணிகள் அங்கு இயங்கிக்கொண்டிருப்பதாகத் தெரிந்தன. அவரிடம் தெரிவது பொதுவான விலக்கமல்ல என்பது அத்தனை லேசில் புரிந்துவிடவில்லை. அவரது பார்வை இப்போதெல்லாம் ஒரு கசப்பைதான் உண்டு செய்கிறது. அவர் நோட்டம் பார்க்கும் வேளைகளில் குனிந்துகொள்ளவோ அல்லது அவர் குனியும்வரை நேருக்கு நேராகப் பார்க்கவோ பழகிவிட்டேன். அவரது கோப்புகளில் எதுவும் புரியவில்லையெனில், என் இருக்கையிலிருந்தே உரக்க கேட்க ஆரம்பித்தேன்.

தாம்பரத்திலிருந்து கிண்டி வரும்போது, அந்த மாணவரின் ஆவணங்களைப் புரட்டிக்கொண்டே வந்தவர், சாதிச் சான்றிதழ் வந்ததும் புரட்டுவதை நிறுத்தியிருந்தார். எனக்கு ஆயாசமாக இருந்தது. இருவருக்கும் ஏற்கனவே தெரிந்திருந்த அந்த விஷயத்தை எதற்காக மீண்டும் நினைவில் பதிய வைக்க முயல்கிறாரெனத் தெரியவில்லை. பார்த்தும் பாராததைப் போலத் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டேன்.

“தெரியிதா... ஒங்க ஏ.ஓ. எதுக்குக் கெடந்து அப்புடி தவ்வுனான்னு...” கண்ணாடி பிரேமுக்கு வெளியே புருவங்கள் உயர்ந்திருந்தன.

புதிதாக எதையோ பார்ப்பதைப் போலப் பாவனைச் செய்தேன். சான்றிதழிலிருந்த சாதிப் பெயரை விரலால் வட்டமிட்டுக் காட்டினார். கூடுமானவரை முகத்தில் எந்தக் குறிப்பையும் நான் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

“செக்ஷன் எரர் செக்ஷன் எரர்ன்னு ஆயிரம்வாட்டி சொல்றானே அன்னிக்கு... நேக்கா என்னய மட்டும் இந்தப் பயலுக்கு எதிரா திருப்பிவிடுறான்... ஆபிஸ் மிஸ்டேக்ல அவனுக்குந்தான பொறுப் பிருக்கு...”

“அவரு ஒங்கள மட்டும் கொற சொன்ன மாதிரி எனக்குத் தெரியல...” இங்கிருந்துதான் ஆரம்பித்தது. பல்கலைக்கழகத்தை அடைந்து, துணைவேந்தரின் அறையிருக்கும் தளத்திற்குச் சென்றவரை கூடப் பேச்சில்  அத்தனை  காரம்  சேர்ந்துவிடவில்லை.

“அந்தப் பய அன்னிக்கு வந்து என்கிட்ட அத்தன சத்தம் போட்டானே... ஏ.ஓ. ரூமுள்ள போனதும் சவுண்டு ஏன் கொறஞ்சுது...?” நான் என் பதிலைச் சொல்ல வாயெடுப்பதற்குள் அவரே தொடர்ந்தார், “இத்தனைக்கும் நா அந்த வேலைய செய்யாமஇல்ல... செக்ஷன்ல ரிசீவ் ஆயிருக்கு... இனிஷியலா யிருக்கு... ரெஜிஸ்டர்ல போயி பாரு... எண்ட்ரி யிருக்கு”

“ரிட்டயரான டீன் கிட்ட போயி ஆண்ட்டி-டேட் போட்டு கையெழுத்து வாங்க யோசிக்கிற ஒங்களுக்கு இப்ப ரெஜிஸ்டர்ல எண்ட்ரி காமிக்கிறதெல்லாம் ஒரு விஷயமா சார்” இந்த இடத்தில்தான் அவர் சீண்டப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

“இந்தச் சைனெல்லாம் வாங்க நா கெடந்து அலை யறதால... தப்பு எம்மேலன்னு ஒனக்கு தோனிடல... அவனுக ஒன்னா கூட்டு சேந்துக்கிட்டு நிக்கிறானுக... விக்டிம் அவம்பக்கம் நிக்கிறான் அதான்... அதுனால ஒங்க  ஏ.ஓ.  நாயஸ்தனா  ஒனக்குத்  தெரியிறான்...”

நான் மறுத்து தலையசைப்பதை அவர் பொருட் படுத்தவேயில்லை.

பதற்றமும் கோபமுமாக வார்த்தைகளை அவர் கொட்டத் துவங்கிய சமயத்தில், நானும் பழைய கதையெல்லாம் தெரியுமென உளறியிருக்கவேண் டாம். நல்லவேளையாகத் துணைவேந்தர் அறைக்குள்  சீக்கிரமே  அழைக்கப்பட்டுவிட்டோம்.

ஒப்புதல் படிவத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, அந்த வளாகத்திலேயே இருக்கும் உணவகத்தில் மதிய உணவுக்காகப் போய் உட்கார்ந்தோம். எதிரிலிருக்கும் புற்தடமெங்கும் மேற்படிப்பிற்குத் தயாராகும் மாணவர்கள் நுழைவுத்தேர்வுக்கான பெரிய பெரிய புத்தகங்களை வைத்து படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட இருபது நிமிடங்கள் நாங்களிருவரும் எதுவுமே பேசிக்கொள்ளவில்லை. தொந்தரவளிக்கும் அமைதி. அந்த நமைச்சலை உடைக்க நானே வாய்த் திறந்தேன்.

“சார் ரிட்டன் உழவன்தானே? நைட்டு எத்தன மணிக்கு வண்டி அது?”

“பழைய கேஸ் பத்தி தெரியும்ன்னு சொன்னியே... என்ன தெரியும் ஒனக்கு...” அவ்வளவு நேரமும் உள் ளுக்குள் கனன்று கொண்டிருந்திருக்கிறார் என்பதை வெளிக்காட்டும் கொதிப்பு அந்தக் கேள்வியிலிருந்தது. எதையோ நிரூபித்துவிடும் ஆங்காரத்தோடு பேச ஆரம்பித்திருந்தார். “அந்தப் பொய் கேசமட்டும் எடுத்திருந்தா யோசிச்சு பாரு... விசாரணையே கெடையாது...”

“ஏன் பொய் கேசுன்னு சொல்றீங்க?”

“அத சொல்லலயா எவனும் ஒங்கிட்ட? நா ஒரு வார்த்த கூட அந்த மசுரான ஜாதிய வெச்சு திட்டல... ஆனா கம்ப்ளைண்ட எப்டி கொடுத்தாம் பாத்தியா? சாதிய குறிச்சுக் கேவலமா பேசிட்டான்னு... அதாம் புத்திங்கறது... எவ்வளோ பெரிய அயோக்கியந் தெரியுமா அவன்?” காதுகள் விடைக்கப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

“இவன் ஜாதி தெரிஞ்சுதான் எனக்குக் கோவம் வந்துச்சா? இவனுகள எதித்து ஒரு வார்த்த சொன்னா போதும்... அதுக்கு ஜாதிய வெச்சு கேவலப்படுத்திட்டான்னு குய்யோ முய்யோன்னு... வேண்டாதவன பழி வாங்குறதுக்குன்னே இவனுகளுக்கு ஒரு சட்ட மசுரு... அந்த ஒத்த என்கொயரிக்காக எவ்வளவு அலஞ்சிருக்கேன் தெரியுமா... எத்தன பேரு காலப் புடிச்சு, எங்கெல்லாம் காசடிச்சு... நாய் மாதிரி அலையவுட்டான்... ப்ரொமோஷனும் தள்ளி போயி...”

என் எந்தவொரு வார்த்தையும் அவரை மேலும் உடைத்துவிடுமெனப் புரிந்ததால் நாவைக் கட்டுப் படுத்திக்கொண்டேன். அப்படியான வார்த்தைகள் தான் வம்படியாக உள்ளுக்குள் பிரவாகமெடுத்துக் கொண்டிருந்தன.

“வந்த மெயிலெல்லாம் அவம் பாக்கலயாமா?” அவருக்கு இளைப்பெடுத்தது. “இங்க்லீஷும் வராதுஒரு மயிரும் வராது... சும்மா பந்தாவுக்காக மெயில ஓப்பன் பண்ணிட்டு ரெஸ்பாண்டும் பண்ண தெரியாம...” முணுமுணுத்தாலும் நிச்சயம் என் காதில் விழவேண்டும் என்பதாகத்தான் சொன்னார்.

“எனக்கென்னவோ... அவர மட்டந்தட்டி ஒரு இமேஜ உருவாக்கனும்ன்னே நீங்க பேசுற மாதிரி இருக்கு...”

“புதுசா நா என்னத்த நெகட்டிவா கொண்டு வந்து நொட்டனும்... ஒவ்வொருத்தனையா தனியாகூட்டு விசாரிச்சு பாரு... சொல்ல முடியாம அடச்சி வெச்சிருக்கிறதயெல்லாம் கொட்டுவான் ஒவ்வொருத்தனும்... இவரு உள்ள ஒக்காந்து ஆடர் மசுரு போடுறாரு இன்னிக்கு... வெய்க்க வேண்டிய எடத்துல வெய்க்கனும் எல்லாவனையும்...” விரலைகிட்டத்தட்ட என் முகம் வரை கொண்டு வந்து சொன்னார். அத்தனை நிதான புத்தியற்றவரா என அதிர்ச்சியாக இருந்தது. “தராதரம் இல்லாத நாயெல்லாம் கொண்டாந்து...” சொல்ல வந்ததை அப்படியே நிறுத்தி விட்டார். என் கண்கள் நொடிப்பொழுதேனும் விரிந்ததை அவர் கவனித்திருக்கவேண்டும். சோற்றுத் தட்டை பாதியிலேயே கீழே வைத்தவருக்கு மேல் மூச்சுகள் ஓய்ந்தபாடில்லை. அந்த இடத்தில் கட்டாயம் உள்ளுக்குள் உறுத்திக்கொண்டிருந்ததைச் சொல்லிவிடவேண்டுமெனத் தோன்றியது.

“ரெண்டு விஷயம் சார்” திடமாக ஆரம்பித்தேன்.

“வயசுல மூத்தவரு, சர்வீஸ்ல சீனியர்... அத்தனபேருக்கு முன்னாடி கெட்ட வார்த்த போட்டு திட்டமுடிஞ்சிருக்கு...” உடனடி மறுப்பிற்கான செய்கை யெதையும் அவர் வெளிக்காட்டாமலிருந்ததால் என்பேச்சின் திண்ணம் மேலும் வலுத்தது. “நீங்க சொல் லாததா சொல்ற வார்த்த.... நிச்சயமா அந்தக்காதுக்குக் கேட்டுருக்கும்...”

“ரெண்டாவது...” இடறியத் தொண்டையை ஒரு முறை செருமிக்கொண்டேன். “எனக்குத் தெரிஞ்ச வரைக்கும் மகேந்திரன் சார்ங்கறவரு... மூணு ரிமைண்டர் வந்த அபீஷியல் மெயில கவனிக்காத அளவுக்கு... அலட்சியமானவர்  கெடையாது”

சொல்லிவிட்டு அமைதியாக இருந்தேன்... அப்போது அவர் கண்கள் என் பார்வையைச் சந்திக்கவேயில்லை. மாறாக, மிகக் கூர்மையாக அவை என் மூக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததாக எனக்குப் பட்டது.

பெரிய தவளை

தூக்கமா இல்லை அசைவின்மையா தெரியவில்லை
தவளை பக்கம் நான் நெருங்க நெருங்க அது அசையாமல் நின்றது
அதன் அசைவின்மையை தொட்டுப் பார்க்க நினைத்தேன்
அசைவின்மையை கைகளில் தூக்கவேண்டும் போலிருந்தது
தொட்டுப் பார்த்தால் அதன் அசைவின்மை களைந்துவிடும்
அசைவின்மையை தொடவே முடியாதோ
தூங்கவில்லை கண்கள் திறந்திருந்தன
அதன் அசைவின்மை பலமாக இருந்தது
நெஞ்சைப் பிடித்து உலுக்கியது
ஒவ்வொரு அடிக்கும் எனது கால்கள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன
தவளை ஓடவேயில்லை
ஆச்சர்யமாக இருந்தது அதன் ஓடாத தன்மை
அந்த திடநிலை முன்னால் மண்டியிட்டேன்
அதைத் தொட்டுப் பார்க்கும் ஆசையெல்லாம் இப்பொழுதில்லை
அந்த முட்புதரிலிருந்து பின்னால் கூடி கவனமாக
காலை எடுத்து எடுத்து வெளியில் வந்தேன்
அதைவிட ஆச்சர்யம்
ஒரு பெரிய தவளை மாதிரி அப்பொழுதைய அந்த உலகம் இருந்தது.

கூ… …

கூ… வென்று கேட்ட ரயிலின் சத்தத்தை எடுத்து காது குடைந்தேன்
பெரிய சத்தம் அது
தலை அந்தப் பக்கமும் இந்தப் பக்கமும் நெளிந்தது
ரயிலில் விழுந்து இறந்த ஒருவர் திடீரென காதிலிருந்து வந்து விழுந்தார்
அவர் சொன்னார்
அந்தச் சத்தம் என்னைக் காப்பாற்றவே இல்லை
அதை ஏன் எடுத்தாய் கீழே போடு என்றார்
அவரே எழுந்து வந்து என் காதுகளிலிருந்து அந்தச் சத்தத்தை
உருவி எடுத்தார்
தண்டவாளத்தின் சொருகு கம்பியை எடுத்துக்கொண்டு
சில சிறுவர்கள் வெளியேறி ஓடினர்
கொய கொயவென பாம்புக் குஞ்சுகள் விழுந்தன
ஆயிருக்கும்போது எழுந்து நின்ற அநேகப் பேர்கள் வந்தனர்
பழுதாகி நின்ற ஒரு ரயிலே கையில் வந்தது
சிறு பிராயத்தில் ரயிலை ஒட்டிய வீட்டிலிருந்தோம்
அதனால் தான் இவ்வாறு ஆகிவிட்டது
மன்னித்துவிடுங்கள் என்றேன்
அவ்வளவு பெரிய சத்தம்
தன்னைக் காப்பாற்றவில்லையேயென்ற வருத்தத்தில்
இறந்து போனவர்
பழைய இடத்தில் பழைய மாதிரியே படுத்து இறந்தார்.

பல வருடங்களுக்கு முன்பு முதல் முறையாகப் பேளூர், ஹனபேடு சிற்பங்களைக் காண நண்பர் களோடு சென்றிருந்தேன். முதலில் சென்ற சென்னகேசவர் ஆலயத்தைப் பத்து பதினைந்து நிமிடத்திற்குள்ளாகச் சுற்றி வந்துவிட்டு இவ்வளவுதானா என்பதைப்போல் ஓர் ஓரமாக நின்றுகொண்டேன். தமிழ்நாட்டின் பிரம்மாண்டமான பிரகாரங்களையும் ஒரே கல்லால் வடிக்கப் பெற்ற சிலைகளையும் பார்த்துப் பழகிய கண்களுக்கு நட்சத்திர வடிவிலமைந்த அந்தச் சிறிய கோயிலும் அதனுள் செதுக்கப் பட்டிருந்த சிற்ப வேலைப்பாடுகளும் பெரிதாகத் தோன்றவில்லை.

ஒரு தூணருகே முழந்தாளிட்டு, கொண்டு சென்றிருந்த சிறிய கை காமிராவால் புகைப்படமெடுத்துக் கொண்டிருந்த நண்பரை பொறுமையிழந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். வேலை முடிந்து நிமிர்ந்த நண்பர், ஒதுங்கி நின்றிருந்த என்னைச் சைகை செய்து அழைத் தார். காமிராத் திரையில் அதுவரை மடங்கி அமர்ந்துதான் எடுத்திருந்த ஒரு நடனமங்கையின் சிற்பத்தைக் காட்டினார். நான் பிரமித்துப் போனேன். அக்கோவி லையும் அதன் அபாரமான வேலைப்பாடுகளையும் காண்பதற்கான கண் அதன் பிறகுதான் எனக்குத் திறந்தது.

கருவறையைச் சேவிப்பதை விடுத்துப் பார்க்கத்தொடங்கினால், சுவர்களைத் தொட்டுத் தூண்கள், உள்விதானம், மேற்கூரை எனத் திரும்பும் பக்க மெல்லாம் நுணுக்கமாகச் செதுக்கப்பட்ட சிற்பங்கள். யானைகள், குதிரைகள், யாளிகள், விதவிதமான பறவைகள், புராண இதிகாசக் கதைகள் சித்தரிக்கும் காட்சிகள், இசைக் கலைஞர்கள், வீரர்கள், நடன மங்கைகள், பணி மகளிர் போன்றோரின் பல்வேறு பாவனைகள், அவர்கள் கைக்கொண்டிருக்கும் கருவி கள், அணிந்திருக்கும் வேலைப்பாடு மிக்க நகைகள் என நுணுகி நுணுகி செய்யப்பட்ட சிற்பங்கள். கண் படும் இடமெல்லாம் காணச் சலியாத கலைநயம் மிளிர்ந்துகொண்டிருந்தது.

அதன் பிறகும் இருமுறை அக்கோயில்களைக் காணச் சென்றிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் அவற்றுள் புதிதாக ஏதோ ஒரு கோணத்தையும் அழகையும் கண்டு பரவசப்பட முடிந்தது. பதினோராம் நூற்றாண்டு வாக்கில் ஹொய்சாளப் பேரரசர் களால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட இக்கோயில்கள் சிறப்புத்தன்மைகொண்ட சோப்புக் கற்களால் சிறப்பு வேலைப்பாடுகளைச் செய்துள்ளனர். கரும்பளிங்கு நிறத்திலான இக்கற்களை நீரில் பலநாட்கள் ஊறவைத்திடும்போது அவை மென்மையுற்று நயமான செதுக்கு வேலைகளைச் செய்வதற்கு உகந்ததாக மாறி விடுகின்றன என்கிற விவரங்களுடன் இக்கோயில்கள் திராவிடக் கட்டிடக் கலைக்கு உதாரணமாகவும் கொள்ளப்படுகின்றன என்கிற தகவலையும் இணையத்தில் தேடுகையில் கூடுதலாக அறிய முடிந்தது.

முன்பும் பலமுறை கலாப்ரியாவின் கவிதைகளைத் தனித் தனித் தொகுப்புகளாக அவ்வப்போது படித்ததுண்டு என்றாலும், இப்போது அவருடைய கவிதைகள் முழுவதையும் சேர்த்து இரண்டு பெரும்தொகைகளாகத் திரும்பவும் ஒருசேர வாசிக்கும் போது எனக்கு மேற்சொன்ன பேளூர் ஹனபேடு சிற்பங்களின் கூட்டு வரிசையே நினைவில் எழுந் தது. அவற்றின் ஏமாற்றும் எளிமை கொண்ட நுண் மையான சித்தரிப்புகளுக்காக மட்டுமல்லாமல் திராவிடக் கலைக்கான உதாரணம் என்கிற அடிக்குறிப்பிற்காகவும் சேர்த்து.

‘நான்
சுயம் வரித்திருக்கிற
வாழ்க்கை
என் தவிர்ப்புகளின் மீது
உருவானது’
(சுயம் வரம்)

என்று எழுதிய கலாப்ரியாவின் ஆரம்பக் காலக் கவி தைகள் அதன் அதிர்ச்சியூட்டும் சர்ரியலிசப் படிமங் களுக்காகவும், இடக்கரடக்கல் ஏதுமற்ற கொந்தளிப்பான மொழிக்காகவும் அதிகமாகக் கவனிக்கப்பட்டது. ஒரு காட்டாற்று வெள்ளம்போலத் தனக்கான பாதைகளையும் பரப்பினையும் தமிழ்க் கவிதை வெளியில் அது வரித்துக்கொண்டது.

தான் எழுதத் தொடங்கிய தருணம் பற்றி நினைவு கூர்ந்து சொல்லும்போது “நான் அதிக முறை சொல்லி யிருக்கும் ஒரு பெண் மீதான காதல் ஒரு காரணமென்றாலும் மொழி மீதான தீவிரமான பிடிப்பேஅதிகபட்சக் காரணம் என்று இப்போது தோன்றுகிறது” என்கிறார். விளையாட்டும் வேடிக்கையுமாகக் கழியும் பதின்பருவத்தில் சட்டெனச் சந்திக்கநேரிடும் ஏதோவொரு கடுமையான மனநெருக்கடியின் வழியாகவே பலரும் தீவிர வாசிப்பிற்கும்அதன் தொடர்ச்சியாகச் சிலர் எழுதவும் வருகிறார்கள். கலாப்ரியாவுக்கு வாய்த்த கதவு இழந்த காதல். அது ஒன்றும் அவ்வளவு முக்கியமானதல்ல, அல்லது முக்கியம் என்றால் அதன் வழியே இன்று அவர் கடந்து வந்திருக்கும் இந்தத் தொலைவு, எழுதிச் சேர்த்திருக்கும் கவிதைகளின் இந்தப் பெருந்தொகை களுமே காரணம்.

“என் முதல் கவிதைத் தொகுப்பு ‘வெள்ளம்’ மிகக் குட்டியான அளவில் ஒரு ரூபாய் நோட்டை இரண்டாக மடித்தது போன்ற வடிவில் வந்தது. விலை30 நயாப் பைசா. வண்ணதாசன்தான் தன் கைக்காசைப் போட்டு அச்சிட்டிருந்தார்” என்று ஒரு நேர்காணலில் (உயிர் எழுத்து, ஆகஸ்ட்) சொல்கிறார். ஒரு ரூபாய் நோட்டை இரண்டாக மடித்தது போல என்ற வரியில் வெளிப்படுகிற அந்தக் காட்சித்தன்மை தான் அவருடைய கவிதைகளின் தனித்துவ மாகப் பலராலும் சுட்டப்பெறுகிறது. இதைச் சொல்லி விட்டு தொடர்ந்து மேலுமொரு வரியைச் சேர்க்கிறார். ‘அப்போது வண்ணதாசனுக்கு அவருடைய தொகுப்புகள் என்று எதுவும் வந்திருக்கவில்லை.’ இதில் வெளிப்படுவது வெறும் நன்றியுணர்வும் நட்பின் நெருக்கமும் மாத்திரமல்ல. சுயமான இரண்டு ஆளுமைகளுக்கிடையே பரஸ்பரம் நிலவிய அடுத்தவர் எழுத்துக்களின் மீதான மதிப்பும் கரி சனமும் கூடத்தான்.

‘வெள்ளம்’ தொகுப்பில் முதலாவதாக இடம் பெற்றிருப்பது ‘அவளின் பார்வைகள்’ என்கிற சிறிய கவிதை. அவருடைய பிற்காலக் கவிதைகளில் இன்ன மும் துலக்கமாக வெளிப்படவிருக்கும் அவருடைய தனித்துவமான கூறுமொழியின் அடையாளத்தினை இதிலே காணமுடிகிறது.

காயங்களுடன்
கதறலுடன் ஓடி
ஒளியுமொரு பன்றியைத்
தேடிக் கொத்தும்
பசியற்றக் காக்கைகள்

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 1, பக்.85

ஒரு பெண்ணின் அலட்சியமான நோக்கினைக் கண்டு வெதும்பும் ஆண் மனதின் நோவினை அழுத்தமாக வெளிப்படுத்தும் இக்காட்சிப்படிமம், அதே சமயத்தில் வாசகனை அதிர்ச்சிக்கும் ஆளாக்கத் தவறுவதில்லை. அழுக்கிலும் சகதியிலும் புரளும் பன்றியையும் காக்கையையும் புனிதமான காதலுணர் விற்கு உவமிப்பதால் நம் மரபான மனதில் உண்டாகும் திடுக்கிடல்தான் அது.

நடன மங்கைச்
சிற்பம் மீது
காலிலிருந்து
மேல் நோக்கி
ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது
கம்பளிப் பூச்சி ஒன்று.

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 2, பக். 426

இது அவருடைய பிந்தைய காலக் கவிதைகளில் ஒன்று. அந்தக் கம்பளிப் பூச்சி என்பது உண்மையில் சிலை மீது ஊர்ந்தேறும் ஒன்றே தானா? அல்லாமல் வெறித்து நோக்கும் நமது விடலை மனதின் பார்வை யைதான் குறிப்புணர்த்துகிறதா? தீர்த்து சொல்லிவிட முடியாது.

நமக்குக் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கும் நாகரீகத்தை முன்னிட்டு நாம் வெளிக்காட்டாது ஒளித்துக்கொள்ள விரும்புகிற இச்சை உணர்வுகளை, அவை வெறும் உடல் சார்ந்த காமம் மாத்திரமல்ல குற்றம், மரணம், பசி, அழுக்கு, அசிங்கம் என நாம் நேர்கொண்டும் பாராமல் ஒதுக்கி வைக்கும் நிழலான விஷயங்கள் எல்லாவற்றையும் பட்டவர்த்தனமாக எழுதுவது என்பது கலாப்ரியாவிடம் இயல்பான ஒன்றாக இருக்கிறது.

சமச்சீரான ஒரு முகம் அப்போதைக்கு நம்கண்ணைக் கவர்வதாக இருந்தாலும் எப்போதைக்கு மாக நம் நினைவில் பதிவது அரிது. மாறாக ஒரு முகத் தில் இருக்கும் வடு, மச்சம் அல்லது மரு நம் நினைவில் அம்முகத்தை மறக்கவியலாத ஒன்றாக அழுத்த மாகப் பதியச் செய்துவிடுகிறது.

தமிழ்க்கவிதையில் காட்சிகளைச் சித்திரமாகத் தீட்டிக் காட்டும் திறன் மிகுந்த கவிஞர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடமிருந்து கலாப்ரியா வேறுபடும் புள்ளி ஒன்றுண்டு. அது அவருடைய காட்சிப்படிமங்களில் வெளிப்படும் ஒருவித கோணல், ஒரு விலகல் அல்லது ஒருவகையிலான வக்கரிப்பு. அவ்வம்சம் அவருடைய காட்சிகளை வெறும் சித்தரிப்பு என்பதிலிருந்து நகர்த்தி அவற்றை வசீகரமான நாடகீய தருணங்களாக மாற்றுவதோடு அல்லாமல் நம்மையும் பார்வையாளன் என்பதி லிருந்து விடுவித்துப் பங்கேற்பாளனாகப் பலசமயங் களில் உள்ளிழுத்துக் கொண்டுவிடுகிறது. இத் தன்மைக்குக் கச்சிதமான உதாரணமாகப் பின்வரும் கவிதையைச் சுட்டலாம்.

விடிவு
காலம் பார்த்துச் சொல்லும் ஜோசியர்
வாசலில் காய்கிற
நெல்லுக்குக் காவலிருப்பார்
வானம் பார்த்தபடி
பள்ளிக்குப் போகாமல்
பையுடன்
திண்ணைத் தேடும்
பயலொருத்தனைத்
தெருவில் கண்டு
காவலிருக்கப் பயமுறுத்தி
எண்ணெய் தேய்த்துக்
குளிக்கும் மனைவியை
ரகசியமாய் உற்றுப் பார்க்க
உள்ளே போவார்.

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 1, பக்.102

முதலிரண்டு பத்திகளிலும் ஒரு அன்றாட நடப்பாக விரியும் காட்சி மூன்றாவது பத்தியில் நாடகீய மாக உருமாறுகிறது. சொந்த மனைவியை ரகசியமாக உற்றுப் பார்க்க உள்ளே போகிறவர் வாசிக்கிறவனிடத்தும் ஒரு இரகசிய குறுகுறுப்பை உண்டாக்கி விடுகிறார். அடுத்தவரது அந்தரங்கத்திற்குள் எட்டிப் பார்க்கிற இதுபோன்ற அத்துமீறல்களை அலட்சியமாக முன்வைப்பது இவருடைய கவிதை களின் உருவாக்கக் கூறுகளில் ஒன்றாகவே அமைகிறது.

‘அழகாக இல்லாததால்
அவள் எனக்கு
தங்கையாகிவிட்டாள்’

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 1, பக்.85

எனும் அவருடைய ‘சலுகை’ என்கிற இன்னொரு கவிதையையும் இத்தன்மைக்கு உதாரணமாகச் சுட்டலாம். இவ்வரிகளை அதன் நேரடிப் பொருளாக எடுத்துக்கொண்டு ‘விடலை மனதின் வக்கரிப்பு’ என்ப தாகக் கொதித்தவர்கள் உண்டு. உண்மையில் நம் ஒவ்வொருவரின் அடி மனதிலும் உறைந்திருக்கும் விகாரத்தைத்தான் ஒரு கண்ணாடியென நம்முன் காட்டித்  தருகிறது  அது.

தெருவில் நிகழும் பலவற்றிலும் நாம் பார்க்கத் தவறிய, பார்த்தாலும் பாராதது போல ஒதுக்க விரும்பும் நம் மனதின் பாவனைகளையும் மறைவின்றிச் சேர்த்து எழுதுவதை வழக்கமாகக் கொள்கிறார் கலாப்ரியா. அது அவருடைய கவிதைகளுக்கு அசாதாரணமானதொரு கணத்தையும் கவன ஈர்ப்பையும்  நல்குகிறது.

‘ஒரு உயரமான கோபுரத்தைப் பார்க்கும் பொழுது உடனடியாக நம் மனதில் எழும் எண்ணம் இது இப்படியே இடிந்துவிழுமானால் எப்படியிருக்கும்? என்பதாகவே இருக்கும்’ என்கிறார் தஸ்தயேவ்ஸ்கி. மனதின் இந்த எதிர்மறை இச்சையை நாம் பெரும் பாலும் வெளிக்காட்டுவதில்லை. அது பண்பற்ற தாகவும், கேலிக்குரிய ஒன்றாகவும் பார்க்கப்படும் என்கிற தயக்கமும் நமக்குண்டு. கலாப்ரியா இத் தகைய மனத்தடைகளை இயல்பாக மீறுகின்ற ஒரு வராகவே  தன்  கவிதைகளில்  வெளிப்படுகிறார்.

பின்வருவது அவருடைய பிற்காலக் கவிதைகளில் ஒன்று.

குளம் நீங்கி
தாமரைப் பூக்களை
கரையில் வைத்தவள்
தொடை ஒட்டிய
அட்டைகளை
ஒவ்வொன்றாய் பிய்த்து
குளத்திற்குள் போடுகிறாள்
வடிகிறது என் கவிதையெங்கும்
ரத்தம்.

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 2, பக். 464

இக்கவிதையில் சுட்டப்பெறும் அட்டைகளும் அவற்றின் கடிவாய்களின்றும் வடிகின்ற ரத்தமும் எதைக் குறிப்புணர்த்துவதாக அமைந்துள்ளன என் பதை யோசிக்கையில், விவஸ்தை கெட்ட நமது பார்வை மீதும் அலைபாயும் எண்ணங்களின் மீதும் நமக்கே ஒருவித குற்றவுணர்வும் சுயவெறுப்பும் எழுவதை உணரலாம்.

நாம் அசிங்கம், அருவருப்பு, இலட்சணக் குறைவுஎன்று தள்ளி வைக்கிற விஷயங்களுக்கும் ஒரு அழகு உண்டு. அதை ‘பிபத்ஸம்’ என்கிறது காவியஅழகியல். அத்தன்மையைக் கலாப்ரியா அளவிற்குநவீன கவிதையில் கையாண்டவர்கள் யாருமில்லை. இதைத்தான் மனத்தடை இல்லாமல் எழுதியவர் என்கிறார் விக்கிரமாதித்தியன். தன் அசிங்கங்களுக்கான அழகான கவிதைகளை எழுதியவன் என்கிறார் வண்ணதாசன்.

தமிழ் மரபின் நீட்சியாகச் சங்கக் கவிதைகளின் தொடர்ச்சியைக் கலாப்ரியாவிடம் காண்பவர்கள் உண்டு. காட்சி சித்தரிப்பு என்பதற்கும் அப்பால் இரண்டு கவிதைகளிலும் வேறொரு அம்சத்திலும் பொதுமை உண்டு. இரண்டுமே முழுக்கவும் உலகியல் தளத்தில் தமது கவித்துவத்தைக் கண்டடைய முயல்பவை.

அப்பாலைத் தத்துவத்திலோ அனுபூதி தன்மை யிலோ அவ்வளவாக நம்பிக்கை கொள்ளாதவை. இவர் கவிதைகளில் இறைவழிபாடும், சடங்குகளும், சமயவிழாக்களும் இடம்பெறினும் அவை முற்றிலும் வாழ்வோடு உள்ளடங்கியதாகவே வெளிப்படுகின் றன. இத்தனைக்கும் கலாப்ரியா விரதமிருந்து மாலை போட்டுக்கொண்டு தொடர்ச்சியாகச் சபரிமலைக்கு யாத்திரை போகிறவரும் கூட.

‘எம்பாவாய்’ என்கிற தலைப்பில் அவருடைய சற்றே நீண்ட கவிதை ஒன்று உண்டு. நகரோரத்துக் குடிசைப் பெண்கள் ஆண்டாளின் வம்சங்கள் சொறி உதிர்க்கும் கறுப்பு நாயைத் துணைக்கழைத்து ஊரைவிட்டு வெளியே கக்கூஸ் தேடிப்போவதை அருளிச் செய்த திருவெம்பாவை எனும் குறிப்போடு முடியும் அக்கவிதை மேலெழுந்தவாரியான நோக்கிற்குத் திருப்பாவையை நகையுணர்வுடன் நகல் செய்திருப் பதுபோலத் தொனிப்பினும் அதன் உட்கிடையாக உறைந்திருப்பது ஆற்றாமையும் விமர்சன மும்தான்.

ஆங்கிலக் கல்வி வாயிலாக உலகின் பிற பகுதிகளில் காணப்பெறும் இலக்கியத்தின் போக்குகளை அறியவந்த ஒரு சாராரின் காரணமாகவே இந்திய மொழிகளில் நவீனத்துவம் சாத்தியமாயிற்று. அவ்வகையில் படித்த மத்தியத்தர வர்க்கத்தினருடைய கனவுகளையும், ஏக்கங்களையும், ஏமாற்றங்களையும், இயல்புகளையும், இயலாமைகளையும் பிரதிபலிப் பனவாகத் தமிழ் நவீன கவிதையின் செல் திசையும்தொடங்கியது. பிற்காலத்தில் பெண்கள், விளிம்புநிலையினர், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் ஆகியோரின் குரல்களும் கூடி ஒலிக்கத்தொடங்கிவிட்ட போதிலும் கூட இன்னமும் அவற்றில் உயர்த்திப் பிடிக்கப்படுவது மத்தியத்தர வர்க்கத்தின் மதிப் பீடுகளே என்றால் அது மிகையாகாது. அவ்விதமாக நோக்குவோமாயின் தமிழ் நவீன கவிதையின் நிகழிடம்பெரும்பாலும் ஒரு அறை அல்லது தனியன் ஒருவனின் மனம். அவனது நினைவேக்கங்களும் நெஞ்சொடு கிளைத்தலும்தான் பொதுவான கவி மொழி. கலாப்ரியா இதிலிருந்தும் பேரளவு விலகி நிற்கிறார். இவருடைய கவிதைகளின் நிகழிடம் பெரும்பாலும் தெரு அல்லது ஆள் நடமாட்டம் நிரம்பிய பொதுவிடம் ஏதேனும். இவருடைய கவிதைகளில் நினைவேக்கங்கள் நிறைந்திருப்பினும் அவற்றில் தனிமொழிக்கு பதிலாகப் பலகுரல் தன்மையும் அமைதிக்கு மாற்றாக இரைச்சலும் குறுக்கீடுகளும் இடம் பெற்றிருப்பதைக் காணலாம். மனதின் தவிப்புகள் ஒருபுறம் இருப்பினும் உடலின் தாபமும் வலியும் இவர் கவிதைகளில் ஒத்தி வைக்கப் படுவதில்லை. அவை சிறுமைக்குரிய ஒன்றாகவும் கட்டமைக்கப்படுவதில்லை.

கல்யாணம் ஆகிப்போய் விடுமுறைக்குப் பிறந்த வீட்டிற்கு வந்திருக்கிற அக்காவைப் பற்றிய கோட்டுச் சித்திரமொன்று அவருடைய ‘சிறுத்தொண்டம்’ என்கிற  கவிதையில்  வருகிறது.

ஆனாலும்
தனக்குப் பொங்கல்படி
தரமுடியாததை
மாமியார் சொன்னதாய்
சொல்லி
உன் மூளையில் முளைத்த
மீசையை
இரக்கமின்றிச் சுட்டெரிப்பாள்
என் தோழனே!
‘அக்காக்களால்
பிரியம் கொட்ட
முடிகிறதே தவிர
பால் தர முடிகிறதில்லை’

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 1, பக் 150.

மனம் நிறைந்தால் மாத்திரம் போதாது. உடலின் பசி தனி. அது தணிவதும் முக்கியம் என்பதை உணர்த்துவதாக  அமைந்திருக்கிறது  இறுதி  வரி.

இளமைக்கேயுரிய மூர்க்கத்துடனும் மீறலின் ஆவேசத்தோடும் இவர் எழுதிய எட்டையபுரம், சுயம்வரம், ஞானபீடம் முதலிய நெடுங்கவிதைகள் அன்றைய பொதுப்போக்கினின்றும் வெகுவாக விலகி, வேறுபட்டு நின்றமையால் அவை சோதனை முயற்சிகளாகக் கருதப்பட்டுத் தயக்கத்துடன் பரி சீலிக்கப்பட்டன. ஆனால் அக்கவிதைகள்தான் அவற் றினுடைய முரண்பட்ட அழகியல் கூறுகள் காரணமாக இன்று இவருடைய சாதனைப் படைப்புகளாக மதிப்பிடப்பெறுகின்றன.

பிரமிள், நகுலன், தேவதேவன் என வேறு பலரும் நீள் கவிதைகளை எழுதிப் பெயர் பெற் றுள்ளனர். எனினும் அவர்களுடைய கவிதைகளின்ஒருமைப்பட்ட மையப் படிம அமைப்பாக்கத்தினின் றும் வேறுபட்ட சிதறுண்ட வடிவமும் இடை வெட்டாகக் கூடி ஒலித்திடும் பலகுரல் தன்மையும் கொண்டவை இவருடைய நெடுங்கவிதைகள்.இவற்றை ‘நவீன காவியங்கள்’ என்கிற அடைமொழி யால் சுட்டும் பிரம்மராஜன் இக்கவிதைகள் ‘ஒரு புறம் சரித்திரத்தையும் இன்னொரு புறம் தினசரி வாழ்வின் யதார்த்தத்தையும் இணைக்கின்றன’ என் கிறார். இம்மூன்று காவியங்களினுடைய நிகழ்புல மாகவும் அவற்றினூடாக நேரிடும் காட்சிகளாக வும் புனையப்பெற்றவை நவீன மயமாகிக்கொண் டிருக்கும் கிராமங்களும் அவற்றினுடைய மாறிக் கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கைச் சித்திரங்களுமே ஆகும்.

‘பாரதியால் வேதபுரமாகக் கற்பனை செய்யப் பட்ட விஷயமே என்னால் எட்டயபுரமாக உணரப் பட்டது. அதைப் போன்றே இந்தியத் தன்மை எந்தஊராகவும் எட்டயபுரத்தை உருவகிக்கலாம்’ என் கிறார் கலாப்ரியா. அதே போல இவருடைய ‘சுயம் வரம்’ பற்றி விவாதிக்கையில் ‘இந்தக் கவிதை அடிப் படையில் மிகப் பழையதின் மிகப் புதிய சாயையாகத் தோன்றுவதன் இயல்பைக் குறிப்பிட வேண் டும்’ என்கிறார் நகுலன். இந்தக் கூற்று கலாப்ரியாவின் கவிதைகளை நெருங்கிக் காண கூடுதல் வெளிச்சத்தைத் தருகிறது.

இந்தத் தேவதாஸுக்காய்
யாராவது இவளை உடனே
மீட்டுதலில் உடையும்
வீணைத் தந்தியென
மிக மென்மையாய்க்
கொலை செய்யுங்கள்
இன்னொரு பிறவியில்
நீங்கள் ‘தேவதாஸ்’
ஆகும்போது
உங்கள் கடைசிக் காலத்தில்
வண்டியோட்டி
நன்றி கடன்
செலுத்துகிறேன்.

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 1, பக்.90.

என்பது போன்ற கலாப்ரியாவின் தொடக்கக் காலக் கவிதைகள் சிலவற்றில் தாகூருடைய தன்ணுணர்ச்சிப் பாடல்களின் சாயல்களைக் காணலாம். அவ்வாறான பாதிப்பை அவருமே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார். என்றாலும் வெகுவிரைவிலேயே அவர் தன்னைச்சட்டை உரித்துக்கொண்டு தனக்கான சுயமானவெளிப்பாட்டு மொழியை வரித்துக்கொண்டு விடு கிறார். தான் எழுத வந்த தொடக்கத்தில் நா.காமராசன், லா.ச.ரா., சி.மணி, ஞானக்கூத்தன், நீலமணி,கல்யாண்ஜி ஆகியோரின் மொழியால் கவரப்பட்ட தாகக் குறிப்பிடும் கலாப்ரியாவின் கவிதைகள் மிகை எதார்த்த படிமங்களும், எதிர்முரண்களும், வன்முறையின் தெறிப்புகளும் கூடிய தனித்துவமான நடையால் முன்மாதிரியற்ற ஒன்றாகவும், பிறரால் எளிதில் பிரதி செய்ய முடியாததாகவும் அமைந்தன.

ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமில்லாதது போலத் தோன்றும் உதிரிக் காட்சிகளை ஒற்றியெடுத்து ஒரு மைய உணர்வின் இழையால் கோர்த்திடும்போது உருப்பெறும் மலர்ச்சரம் போலான வடிவில் அமைந்த பனி, மூலை தேடி மூலை தேடி, எம்பாவாய், ஸ்ரீ பத்மநாபம், ரிஷ்ய சிருங்கம் போன்ற சற்றே நீண்ட கவிதைகள், பிறகு சோதனை முயற்சிகளாகச் செய்யப் பட்ட குறுங்காவிய வடிவங்கள் இவை எல்லா வற்றிலுமே பொதுவாக ஒரு விலகின பார்வையை யும் விட்டேற்றியான வெளிப்பாட்டு மொழியையும் காணலாம்.

இவருடைய தொடக்ககாலக் கவிதைகளும் நீள்கவிதைகளும் குறுங்காவியங்களும் அடங்கிய முதலாவது பெருந்தொகை நூல் சற்றேறக் குறைய 40 ஆண்டுகளாக எழுதியவற்றை உள்ளடக்கியது. அச்சில் சுமார் 250 பக்கங்கள் கொண்டது. அநேகமும் அவர் மாணவராகவும் வங்கிப் பணியிலும் இருக்கை யில் எழுதப்பட்டவை எனலாம்.

பணி ஓய்விற்குப் பிறகான கடந்த பத்து பனிரெண்டு ஆண்டுகளில் எழுதிச் சேர்த்தவைதாம் சுமார் 600 பக்கங்கள் அடங்கிய இரண்டாவது பெருந்தொகை நூல். ஒப்பீட்டளவில் நோக்கினால் முதல் தொகுப்பைக்காட்டிலும் இரு மடங்கு கனதி யானது. இது வெறும் அளவு மாற்றம் மாத்திரமல்ல அவருடைய கவிதைகளின் பண்பு மாற்றமும் கூடத்தான்.

இதற்கு ஒருபுறக் காரணமாக இவருடைய பணி ஓய்வைச் சுட்டலாம் என்றாலும் அது பௌதீகமானது, இரண்டாம் பட்சமானது மட்டுமே. முதன்மையான காரணமென்று கலாப்ரியா முன்வைப்பது இணைய வழித் தொடர்பையே. அதன் வழியாகப்பல புதிய இளைஞர்களை வாசிக்க முடிந்தது. அவர் களிடமிருந்து பல புதிய செய்திகள் அறிய முடிந்தது. அது எழுதுவதற்குப் புதிய உத்வேகத்தை அளித்தது என் கிறார். முகநூலில் முனைப்புடன் எழுதியது அதற்கான உடனடி எதிர்வினைகள் ஆகியன தொடர்ந்து இயங்குவதற்கு ஊக்கம் தருவதாக இருந்தது என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.

இக்கட்டத்திலான கவிதைகள் எண்ணிக்கையில் கூடுதலாகவும் அதே சமயத்தில் அளவில் சிறியன வாகவும் அமைந்தவை. அநேகமாக மனதில் எழும் ஒரு படிமத்தை முன்னும் பின்னுமாக விரித்தெழுத முனைப்புக் காட்டாமல் வெறும் படிமம் என்கிற அளவிலேயே சுருங்கச் சொல்லி அமைத்துவிடுகிறார்.

மொழியிலும் பெரிய விந்தைகளையோ, பழைய சீற்றத்தையோ இவற்றில் காணமுடிகிறதில்லை. என்றபோதிலும் விண் பருந்தொன்றின் தரை தாழல் போல அசாதாரணமான அவதானங்கள் மிகவும் அநாயசமாகச் சிற்சில வரிகளில் பற்றிப் பறித்துவிட முடிகிறது.

சும்மா ஓட்டி ஓட்டி
ஆதுரமாய்
தடவி நிறுத்துகிறார்
அவளின் தையல் இயந்திரத்தை
சமீபத்தில் தனித்துப்போனவர்

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 2, பக். 425.

‘வாழ்க்கை இயந்திரமயமாகிவிட்டது’ என்கிற சொற்றொடரே ஒரு தேய்வழக்காக மாறிவிட்டிருக்கும் காலத்தில் ஒரு இயந்திரம் இல்லாமல் போய்விட்ட ஒரு மனித இருப்பைப் பதிலீடு செய்வது என்பது மிகவும் சிக்கனமாகச் சொல்லப்பட்டு விடுகிறது  இச்சிறிய காட்சி  வழியே.

எஸ்ரா பவுண்ட் சொல்லியிருக்கிறார், ‘ஒரு கவிஞனின் காரியம் ஒன்றே ஒன்றுதான். அது ஒருநல்ல படிமத்தை உருவாக்குவது. அப்படி ஒன்றை அவன் உருவாக்கிவிட்டால் போதும்.

மீத வேலைகளை அதுவே பார்த்துக்கொள்ளும்’ அப்படிப்பட்ட அழகான பல படிமங்களை இவருடைய பிந்தைய காலக் கவிதைகளில் நிறையவே காணலாம்.

பகீரென்று இருக்கிறது
செண்பகப் பூவை
கடையில் குவியலாகப்
பார்க்கிற போது

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 2, பக்.338.

சில பூக்களைதான் நீங்கள் தொடுத்து சரமாகவோ மாலையாகவோ கட்டலாம். செண்பகப் பூ அப்படி யான ஒன்றல்ல. ஒரு தனிப் பூவே அதன் அழகிற்காகவும் அதீதமான வாசத்திற்காகவும் தாங்கமுடியாதது எனும்போது அதைக் குவியலாகப் பார்ப்பது மனதை சமன்குலையச் செய்துவிடும்தானே? கலாப்ரியாவின் பல காட்சிப் படிமங்களுக்குச் செண்பகப் பூவைப் போலவே கடுத்த நெடியும் கண்ணைப்பிடுங்கும் அழகும் உண்டு. அதனாலோ என்னவோஅவற்றைத் தொடுத்துக் கட்ட முனையாமல் உதிரியாகவே மணக்கட்டும் என்று விட்டுவிட்டது போலச் செறிந்து கிடக்கின்றன இவருடைய பிற்காலக் கவிதைகள். சமவெளியினூடாகப் பரவிப்போகையில் வேகம் குறைந்து நிதானமாக நகரும்நதியை ஒத்தவையாக இவற்றின் நடை அமைந்திருக்கிறது. மொழியில் முந்தைய ஆவேசமும் அலட்சியமும் வடிந்து பிறிதொரு வகையில் கரிசனமும்கனிவும் கூடியிருப்பதைக் காணமுடிகிறது. மேல்எழுந்தவாரியான ஒரு வாசிப்பிற்கு ஒப்பனைகளற்ற இக்கவிதைகள் வீச்சுக் குறைவானதாகத் தோன்றக் கூடும். ஆனால் அலையற்ற நீர்ப்பரப்பின் கண்ணிற்குப் புலப்படாத ஆழத்தை இவை  தக்க வைத்துள்ளன  என்பதே  நிஜம்.

கண்களைக் கட்டிக்கொண்டு
கத்தி எறிபவன்
காட்சி முடித்து
கைத்தட்டல் வாங்கிக்
கண் அவிழ்க்கிறான்
இரவு கலவியை விட
இந்தப் பயப் பரவசம்
பரவாயில்லையென
எழுந்து நீங்குகிறாள்
அசையாது பலகையில்
சாய்ந்திருந்த அவன் மனைவி

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 2 - பக்.562

கலாப்ரியா தனது கவிதைகளினூடாக இடக் கரடக்கல் ஏதுமின்றிப் பட்டவர்த்தனமாக எழுதிப் போகும் பாலியல் சங்கதிகள் பலவும் எழுத்துமரபிற்கு வேண்டுமானால் மீறலாகத் தொனிக்க லாமே தவிரப் பேச்சு வழக்கில் இவையெல்லாமேஇயல்பாகப் புழக்கத்திலிருப்பனவேயாகும். அவைநமது நடுத்தர வர்க்கத்து ஒழுக்கப் பாவனைகளுக்கப்பாலான வேறொரு யதார்த்தத்தைக்குறிப்புணர்த்துபவை.

இத்தன்மையை முன்னிட்டே ‘இன்று தமிழ்க்கவிதையில் விலக்கப்பட்டவை, தவிர்க்கவியலாத வையாக மாறவும், வெளிப்படைத் தன்மை வரவேற்கப்படவும் கலாப்ரியாவின் கவிதைகளே காரணம்’ என்று சுகுமாரன் குறிப்பிடுகிறார்.

கிராமத்துக் கட்டுக் கதைப் போலத் தோற்றம் கொள்ளும் பின்வரும் கவிதையிலும் உட்கிடையாக ஒளிந்திருப்பது பாலியல் துய்ப்பு பற்றியதொரு குறிப்பே எனினும் சொல்லப்பட்ட விதத்தால் அது இயல்பான ஒன்றாக வாசக ஏற்பினை பெற்று விடுகிறது. அதிர்ச்சி மதிப்பு தொனிக்க நேரடியாக எழுதப்படும் கவிதைகளைக்காட்டிலும் பூடகமாகச் சொல்ல முனைகிற இதுபோன்ற புனைவுகளுக்கு நீட்சித்த விளைவு உண்டு.

புதிதாகக்
கதிரறுக்கப் போனவள்
இடது சுண்டு விரலை
அரிந்துகொண்டுவிட்டாள்
அப்படியே வரப்பின்
எலி வளைக்குள்
போட்டு மூடிவிட்டாள்
புது நீர்ப் பாய்ந்த
ஒரு காலையில்
மஞ்சள் செடியாய் அது
பிஞ்சு விட்டிருந்தது
பொறுத்திருந்து
தோண்டினாள்
ஐந்துக்கு ஆறாக
விரல்கள் கிடைத்தன
மாட்டிக்கொண்டு
சந்தோஷமாக இருந்தாள்
புதிதாக ஒருத்தி
கதிரறுக்கப் போகிறாள்

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 2 - பக்.486

இவருடைய பிற்காலக் கவிதைகளில் அவதானிக்க முடிந்த இன்னொரு விஷயம், தன் கண்ணில் படுகிற காட்சிகள் எல்லாவற்றையும் கவிதையாக்க முனைகிற துடிப்பு. அது முடியாதபோது உண்டாகிற தவிப்பு குறித்த பதிவுகளை நிறையக் காணமுடிகிறது. எழுதுவது குறித்த எழுத்து என்ற வகைமையில் அடங்கும் பல கவிதைகள் பிந்தைய தொகுப்பில் உண்டு. பெயரும் புகழும் கூடக் கூடத் தன் படைப்பின் போதாமை பற்றியும் தன்னுடைய திறன் குறித்து அதிருப்தி உணர்வும் உள்ளுக்குள்கொள்ளாத கலைஞர்களே இருக்கவியலாது. அவ் வாறான கவிதைகளில்  ஒன்றுதான்  பின்வருவது.

காற்றில் மோப்பம் பிடிக்கும்
பசிக்காவிட்டாலும்
இலை தழை முறிக்கும்
தந்தம் நீளமாகயிருந்தால்
ஓய்வாயொரு நிமிடம்
தொங்கவிட்டுக்கொள்ளும்
தானே தன் தலையில்
மண்ணள்ளிப் போட்டுக்கொள்ளும்
எப்போதும் எதையும்
துழாவிக்கொண்டேயிருக்கும்
ஆனைத் தும்பிக்கை
படைப்பு மனம்?

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 2 - பக்.511

தமிழ்க் கவிதை வெளியில் அரை  நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக இயங்கி வருபவர் கலாப்ரியா. இவ்விதமாகத் தொடர்ச்சியாக நீண்டகாலமாக எழுதி வரு பவர்கள் என்று விக்கிரமாதித்தியன், தேவதேவன், கல்யாண்ஜி, சுகுமாரன் என வெகு சிலரையே இவ்வரிசையில் வைத்துக் காண முடியும். கலாப்ரியா வினுடைய தனிப்பட்ட படைப்பு இயக்கம் என்பதை இப்போது திரும்பிப் பார்க்கையில் தமிழ் நவீனக் கவிதை வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகவும் அது மாறி நிற்பதைக் காணலாம். அருவியெனத் துள்ளலுடன் தொடங்கி வழி நெடுக நனைவித்தபடியே நிதானமாக நகரும் நதியை ஒத்தது கலாப்ரியாவின் பயணம்.

சில வருடங்களாக அவர் கட்டுரை, நாவல்கள், சிறுகதை என உரைநடையில் நிறைய எழுதத் தொடங்கி விட்டபோதிலும் கவிதையின் மீதான அவருடையதாபம் தணிந்துவிட்டாற்போலத் தோன்றவில்லை. ‘சமீபமாக நான் உரைநடையிலும் சில முயற்சிகள் மேற்கொண்டேன். அதற்கு எதிர்பாராத வரவேற்பு இருந்தாலும், எனக்குத் தோன்றியது நான் கவிதையை விடக்கூடாது என்பதுவும்விட முடியாது என்பது வும் ஒரு பொறியாக முகிழ்த்து கவிதையாக உருவாகும் கணம் தருகிற உணர்ச்சிகள் அளவிட முடியாததாக இருக்கிறது. அதை மகிழ்ச்சி என்றோ வலி என்றோ வன்முறை என்றோ ஆட்படுதல் என்றோ அனுபூதி என்றோ சிற்சில சொற்களில் அடக்கிவிட முடியாது’ என்று தனது நேர்காணல் ஒன்றில் குறிப்பிடுகிறார். இந்த விடமுடியாத நெடிய உறவு காரணமாக அவருடைய எழுத்தில் கூடும் அயற்சியையும் ஆழமின்மையையும் சிற்சில இடங்களில் நாம் காணமுடிகிறது என்றபோதிலும், இத்தனை வருடங் களாகப் பழகித் தோய்ந்த புலன்களின் கூர்மை காரணமாகத் தன்னியல்பாகக் கூடி வருகின்ற வரிகளில் நாம் வசமிழக்கின்ற தருணங்களும் பலஉண்டு. எப்போதாவது நிகழ்கின்ற அத்தகைய அபூர் வத்தைப் பற்றிதான் பேசுகிறது, பின்வரும் கவிதை.





பாடத் தெரிந்த சினேகிதன்
கேளாமலே பாடுவதும்
ரேகை பார்க்கத் தெரிந்தவன்
தானாகவே பலனுரைப்பதும்
வாயுரைக்க வந்த மருத்துவன்
நோய் நாடித் தானே
வாய்ப்பச் செய்வதும்
எழுதுவது கவிதையாவதும்
எப்போதாவதுதான் நிகழும்.

கலாப்ரியா கவிதைகள் தொகுதி 2 - பக்.576

சங்க இலக்கியம், நீதி நூல்கள், காப்பியங்கள், பக்தி இலக்கியம், சிற்றிலக்கியம், தனிப்பாடல்கள், மரபுக் கவிதைகள், நவீனக் கவிதை என்று நீளும் தமிழ்க் கவிதை மரபில் எல்லாப் புற மாறுதல்களுக் கப்பாலும் ஒரு சாராம்சமாகத் தொடரும் அக உயிர்ப்பின் ஒரு துடிப்பை கலாப்ரியாவின் கவிதைகளிலும் நாம் கேட்க முடியும்  என்பதே  இதன் சிறப்பு.

பாதத்தில் ஈரம் படருவதைப் போலிருந்தது. உறக்கம் மெல்ல வடிந்து அசபு ஒருமுறை திரும்பிப் படுத்தான். கால் பெருவிரலால் போர்வையைத் தேடி னான். அகப்படவில்லை. அம்மாதான் இப்படிச் செய் வாள். குளிர்ந்த காற்றுப் பாதத்தைத் தழுவ அம்மாபோர்வையை எடுத்துச் சென்றிருந்தாள். அசபு கட்டிலுக்குக் கீழே பார்த்தான். அப்பா இன்னமும் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவரது தலையணைக்கு அடியில் ஒரு சிகரட் பாக்கட் நசுங்கிக் கிடந்தது. சீராகக் குறட்டை விட்டுக் கண்ணை மூடியிருந்தாலும் எதையோ பார்ப்பது போலப் பாவைகள் உருண்டுகொண்டிருந்தன. அசபு நெஞ்சுக்குக் குறுக்காக முழங்காலை உயர்த்தியபடி ஜன்னலை நோக்கி திரும்பிக் கொண்டான். சாம்பல் நிற அதிகாலை வானம்.இன்னும் ஒரேயொரு நட்சத்திரம் மட்டுமே எஞ்சி யிருக்கிறது. அதுவும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போதே மறைந்து விடுமளவு குறைந்த சரிகை வெளிச்சத்தையே பிரதிபலிக்கிறது. அசபு எவ்வளவு கவனமாகப் பார்த்தாலும், ஒரு நட்சத்திரம் வீட்டுக்குப்போய்விடுகிற கடைசித் தருணத்தைப் பார்க்கவே முடிந்ததில்லை. தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதால் கண்களிலிருந்து நீர் வடிந்து கொண்டிருக்கும் பிரச்சினை வந்த நேரத்தில் அப்பா இவனது கட்டிலை ஜன்னலையொட்டி நகர்த்தி வைத்து ஜன்னல் வழியான ஒரு உலகைக் காட்டினார். அந்தக் கட்டிலில் அசபு யாரையும் படுக்கவிடுவதில்லை. பழைய மரத்தாலான அந்த ஜன்னலின் வழியே ஒரு சதுரத்துண்டு ஆகாயம் அசபுவிற்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியங்கள் கொண்டதா யிருந்தது. ஜன்னலின் கீழ்விளிம்பிலிருந்து தோன்றி மேல் விளிம்பில் சென்று மறையும் பறவைகள், அபூர்வமாகக் கடந்து செல்லும் எரிநட்சத்திரம் எனமுடிவில்லாத ஓவியங்கள் மாறுகின்ற கித்தானைப் போல் அந்த ஜன்னல் இருந்தது. இரவு நேரங்களில் ஆற்று மணலில் இருக்கின்ற காக்கைப் பொன்துகள் அளவிலான நட்சத்திரத்தை அசபு நுணுக்கி நுணுக்கிப் பார்த்து கண்டுபிடிப்பான். அம்மாவை கூப்பிட்டுக் காட்டுகையில் அவளால் அதைப் பார்க்கவே முடியாது. ஒரு கட்டத்தில் அவள் சலித்தபடி திரும்பிப் போய்விடுவாள். அப்போது, தன் கண்களுக்கு மட்டுமே தெரிகின்ற அந்தக் குட்டி நட்சத்திரத்தைப் பார்த்தபடி ஜன்னல் திட்டில் உறங்கிவிடுவான்.அசபுவிற்குப் பயமும் அழுகையும் வரும். மிகவும் தனியனாகிவிட்டதைப் போலவும் அம்மா வரமுடி யாத இடத்தில் சிக்கிக்கொண்டதாகவும் நினைத்து அஞ்சுவான்.

தானிய மண்டிகள் அடைத்துக் கிடக்கின்ற கிட்டங்கித் தெரு. நொதித்து அடங்கிக் கிடக்கும் திராவகத்தைப் போன்ற கலங்கலான அசூயை விரிகின்ற சகதிக்காடாகவும், அந்தச் சகதியிலேயே ஊறிக்கிடக்கின்ற தானிய முத்துக்களும், அவிழ்த்து விடப்பட்டு நடுரோட்டிலேயே உறங்குகின்ற திமிர்பசுக்களும், ஆங்காங்கு நிறுத்தி வைத்துச் சென்றுவிட்ட கைவண்டிகளும் கிட்டங்கித் தெருவிற்கு அசோபையை மட்டுமே தருகின்றன. தூசி படிந்த ஜன்னல் திட்டுகளில் கேவுகின்ற புறாக்கள் கிட்டங்கித் தெருவிற்குச் சாம்பல் நிறத்தை தங்களுடைய குரல்களால்  கொண்டு  வருகின்றன.

அசபு ஜன்னல் திட்டில் முகம் வைத்திருந்தான். கீழே சமையலறையில் அம்மா கத்தினாள்.

“அசபு, இன்னிக்கு போவப்படாது.”

அவள் கூறிய பிறகுதான் கிட்டங்கித் தெருவின் முனையை உன்னித்தான். பூட்டிக் கிடந்த சிமிட்டி கடை கிட்டங்கியின் முன் டூமன் நின்றிருந்தான். புகையைப் போல விரவிக்கிடந்த சிமிண்ட் படலத் தின் நடுவே சூம்பித் தனியாகத் தொங்கிய தனதுவலது காலை தூரிகை போலச் சுழற்றி வினோத வட்டங்களை வரைந்தபடி இருந்தான் அவன். மாடிஜன்னலிலிருந்து அசபுவிற்கு அவை பிரம்மாண்ட மான பூக்களைப் போலத் தோன்றின. சிமிண்ட்படலம் குளிர்கால ஏரியின் மேற்பரப்பைப் போலும், அதன் மீதான பூங்கொத்துகளின் வட்டத்திற்கு நடுவே மாட்டிக்கொண்டு அலைபவனாக டூமனும் தெரிந் தனர்.

டூமனால் கூற முடியாத முன் வரலாறு:

அவனுக்கு ஒரு பெயர் இருந்தது. எல்லா ஊர்களிலும் கொழுத்த குழந்தை ஒன்றிற்குப் பிரியமுடன் வைக்கப்படுகிற பெயர் அது. அவர்களது வீட்டிற்குப் பின்புறம் சிறிய வாரச்சந்தை கூடுகின்ற தினங்கள் கருவாட்டு மணம் மிகுந்திருக்கும் காலை வேளைகளைக்கொண்டவை. அந்தச் சிறிய வீட்டின் ஜன்னலைத் திறந்தால் வாரச்சந்தையின் எளிய காட்சிகள் ஊடாடும். அம்மாவிற்கு இவனது ஐந்து வயதுவரை சூம்பிய கால்மீது தீராத சோகமிருக்க, தெளிவான இவனது பேச்சுமொழி ஒன்றே அவளுக்கு ஆறுதலாயிருந்தது. ஆறுவயது சிறுவனின் மொழியானது கண்களால் பார்க்கப்படுகின்ற நிகழ்காலத்திலேயே இருக்கும் என்பதைப் பொய்யாக்கும் விதம் டூமன் ஏதாவதொரு புள்ளியில் லயித்தபடி இறந்தகாலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் யூகமாகப் பேசும்போது அம்மாவிற்கு மேலும் அழுகையும் சிரிப்புமே வரும். வாசலில் கையேந்தும் யோகியர் அனைவரும் ஒச்சமான பிள்ளைக்குச் சூட்சுமத்தில் ஒரு கண் விழித்திருக்கும் என்பார்கள்.

டூமன், சந்தை நாட்களின்போது தவறாமல் சென்றமர்கிற இடம் சிச்சாபாய் மைதடவும் பேட்டை வாசல். சிச்சாபாய் வாசனைத் திரவியங்கள் விற்பவர்.அவரிடமிருக்கும் சின்னஞ்சிறிய சீசாக்களில் மிட்டாய் நிற திரவங்களை நிரப்பிக் கைக்குட்டையின் நுனியில் தேய்த்து வாசனையைச் சதா காற்றில் அப்படியும் இப்படியும் அசைத்து விரியச் செய்பவர். சிச்சா பாய்க்கு இன்னொரு தொழிலும் இருந்தது. அவர் வெற்றிலை மைதடவும் குறிகாரர். நீரிறைக்கும் வாளி காணாமல் போனாலும், கிடை விட்டிருந்த பட்டி ஆடுகளில் குட்டி ஒன்று குறைந்தாலும், அரக்கு நிரப்பப்பட்ட தண்டட்டியில் இரவோடு இரவாக ஒன்று குறைந்தாலும் அவரிடம் தெண்டனிட்டு மை போட்டு விடுவது கிராமவாசிகளின் வழக்கம். அப்போதெல்லாம் சிச்சா தனது நறுமணப்பெட்டியை மூடிவிடுவார். அந்தக் கைக்குட்டையை மடித்து வைத்து விடுவார். வேட்டை நாய் நாசி தூக்கிநுகர்வது போலச்  சில  நிமிடம்  காற்றை  நுகர்வார்.

“திரவிய வாடை போயிடுச்சா”வெனத் திரும்பத்திரும்பக் கேட்டுக் கொள்வார். அவரது நாசி மேலும்வானை நோக்கியே இருக்கும். சில கணங்களுக்குப் பிறகு அங்கே மெலிதாய் ஒரு கந்தக நெடி அல்லதுமூட்டமிடுகிற வாடை சூழும். முற்றிய வெற்றிலை யின் நடுவே, துளி கண் மையை வைத்து ஆட்காட்டி விரலால் வட்டமாகக் குழைத்தபடி சிச்சாவின் உதடுகள் கசந்த சிரிப்புடன் யாரையோ வரவேற்கும். சுற்றி அமர்ந்திருக்கும் கிராமவாசிகள் அப்போதுமூர்ச்சையான அளவிற்கு அமைதி காப்பார்கள். சிவந்து கலங்கிய கண்களுடன் சிச்சாவின் தலை அவருக்கு மட்டுமே கேட்கின்ற தாளமொன்றிற்கு அசைவது போல மை குலைக்கின்ற விரல் ஓட்டத்துடன் இணைந்தபடி லயம் பிடிக்கும். ஒரு கணத்தில் அவரது கண்கள் உறைந்துவிட்ட கண்ணாடிப் பாளம் போலாகி மெல்லத் தணிந்து வெற்றிலையின் வட்டக்கருப்பை உன்னிக்கும். அப்போது அவரது கண்களின் உயிர்ப்புச் சுத்தமாக இல்லாமலாகி நீர் உறைந்துவிட்ட குளத்தைப் போன்ற அசையாத கண்களுக்குள் ஏதோ ஒரு மர்மவிசாரணை நிகழ்வதைப் பார்த்தவாறிருப்பார்கள், சிச்சாவின் கண்களில் அப்போது ஒரு ஜன்னல் திறக்கும். சிச்சா அந்த ஜன்னல் வழியே எட்டிப் பார்ப்பார். ஜன்னலுக்குக் கீழே செல்கின்ற எண்ணற்ற மனித தலைகளுக்கு நடுவே அவர் தேடி வந்திருப்பவனை அடையாளமிட்டு காட்ட வந்திருக்கும் அவரது பிரத்யேக ஒற்றன் வழக்கம் போலத் தனது முகத்தை வேறுபுறம் திருப்பிக்கொண்டு, குறிப்பிட்ட ஒருவனை அடையாளம் காட்டுவான். சிச்சா பணிவான குரலில் அவன்தானா என இருமுறை கேட்டு உறுதி செய்து கொள்வார். பின்னர் அந்த ஜன்னலை மூடிவிட்டு, தனக்குள் திரும்பி நடந்து வந்தவராகத் தலையை உதறிக்கொண்டு சுயநினைவிற்குத் திரும்புவார்.

எப்போதும்போல டூமன் அச்சமும் சுவாரசிய முமாகச் சிச்சாவைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்தத்தினத்தில் வந்திருந்த பெண் அவரது காலைக் கட்டிகதற ஆரம்பித்தாள். அவளை எழுப்பிவிடச் சிச்சா முயலவே இல்லை. அமைதியாக நறுமணப் பெட்டி யை மூடி, கைக்குட்டையை வீசி எறிந்துவிட்டுத் தரையில் அமர்ந்தார். மார்பு துடிக்க அழுதவளின் முகத்தைப் பார்த்தவாறு, “ஒத்தை பிள்ளையல்லோ... ஒத்தை பிள்ளை” என அரற்றி விம்மத் தொடங் கினார். அந்தப் பெண்ணுடன் வந்திருந்தவன், சற்றுத் தூரத்திலேயே முழந்தாளிட்டு மண்ணில் முகம் கவிழ்த்தவாறு “ஐயா வழிகாட்டி கூட்டி வாங்கையா” எனக் கதறினான். சிச்சா தலையைஉதறி நிமிர்ந்தார். அந்தப் பெண்ணிடம் மச்சம் கேட்டார்.

அவள் சிறிய கால் தண்டையையும், பெயர் சொல்லாது கோர்த்த கைகாப்பையும் அழுதபடி எடுத்துநீட்டினாள். கைகள் நடுங்கியவாறு அதை வாங்கி நுகர்ந்தபடி கண்களை மூடிக்கொண்டார். தலைதன்னிச்சையாக நிமிர நாசி விடைத்தபடி கரி மணத்தைத் தேடியது. ஒவ்வொரு முறையும் சிச்சாதனக்குள் மூழ்கிச் சென்று திரும்புகின்ற முகச் சலனங்களைத் துளித்துளியாகப் பார்த்தபடி அதிலேயே ஊறிக் கிடக்கும் டூமனின் கண்கள் இன்று ஆவேசமாக நுகர்கின்ற நாசியிலேயே தேங்கிக் கிடக்கும்போது டூமனுக்குள் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. துளி அசைந்துவிடாத பார்வையுடன் அவன் தன்சூம்பிய காலை இழுத்தபடி சிச்சாவின் அருகில்சென்றான். காதில் எதுவோ சட்டென ஒட்டிஅடைத்து விட்டது போன்ற கூர்அமைதி மூளைக்குள் பரவியது. வெற்றிலையில் மை துலக்கிய சிச்சாவின் விரல்கள் நின்றன. அவரது முகம் தளர்ந்தது. கூசிய கண்களைத் திறந்தபடி அவர்தன் காலுக்குக் கீழே புதிய மிருகமெனச்  சுற்றுகிற  டூமனைப்  பார்த்தார்.

மெல்ல அவனது தலைமயிரைப் பற்றி நிமிர்த்திக் கண்களைப் பார்த்தார். அவனது வாயிலிருந்து கர் கர் என்ற வினோத ஒலிக்கசிவு வந்துகொண்டிருக்க சிச்சா காதருகே குனிந்து ‘கரிமணம் வந்துட்டுதா’ என்றார். டூமன் கர் கர் என்றான். சிச்சா அந்த மச்சங்களை உள்ளங்கையில் குவித்து டூமனின் நாசி அருகில் நீட்டினார். டூமனின் நாசிகள் காற்றைக் கொத்துவது போல் விடைத்து அடங்கின. அவனது கண்கள் அல்லி மிதக்கும் ஒரு குளத்தின் பச்சையம் படிந்த ஆட்கள் இறங்காத மூலைக்குச் சென்றன. டூமனிடம் கொஞ்சமே மிச்சம் இருந்த தன்னிலை பதறியது. அதன் பச்சைய விரிப்புகளும், நீர் படலத் தின் மேல் சிறிய நாகங்களைப் போல் சுருண்டு வந்து கற்பாளங்களைக் கொத்துகின்ற அலைகளும் அதன் ஆழங்களைப் பீதியாகப் பிரதிபலித்தன. இவன் தன் கண்களை அங்கிருந்து விலக்க விரும்பினான். யாரோ டூமனின் தலையை நீருக்குள் அமிழ்த்தத் தொடங்கினர். நாசியில் பச்சையப் படலங்கள் ஓங்கரிக்கச்  செய்கின்ற  கசப்புடன்  ஏறின.

அவன் கத்த முயன்றான். ஆனால் கண்கள் திறந்தபடி நீருக்குள் மூழ்க, அந்தக் கண்களுக்குள்ளேயே ஒரு நீர்க்குமிழிக்குள் அமர்ந்து செல்பவனைப் போல அவன் இருந்தான். அசைவற்ற ஆழநீர்ப்பரப்பின் கருமையினூடாக அவன் ஊறிக்கிடந்த ஒரு பொம்மையைக் கண்டான். அதன் கண்கள் பாதித் திறந்திருக்க உதடுகள் பாதிச் சிரிப்பில் நின்றிருந்தன. யாரோ டூமனின் தலையைப் பிடித்து உலுக்கினார்கள். சிச்சாவின் கண்கள்தான் முதலில் துலக்கமாகின. டூமனின் உடல் இன்னமும் உதறிக்கொண் டிருந்தது. விழித்தபடி கனவு காண்பவனைப் போல அவனது கண்கள் சிச்சாபாயிடம் பேசியபடி இருக்க உடல் அனிச்சையாய் வெட்டிக்கொண்டிருந்தது. சிச்சா அவனது பின்கழுத்தை அழுத்தி வருடினார். அவனது கண்கள் குளத்து நீரின் ஆழத்திலிருந்து மேலேறிக்கொண்டிருக்கும் உயிர்த்தவிப்பைக் காட்ட சிச்சா அவனது காதில் “மேலேறு மேலேறு” எனக் கத்தினார். டூமனின் கால்கள் வெறுந்தரையில் ஏதோநீருக்குள்ளிருந்து மேலேறுவது போலத் துடுப்பிட்டன. டூமன் பேசுவதை நிறுத்திவிட்ட பிறகு, அவனது கண்களுக்குள் சதா நீர்ப்படலம் ஒன்றை திரையாக்கி அதில் புறக்காட்சிகள் நடுங்கி நெளி வதை மட்டுமே பார்த்தான். அவனுக்கு எதிரிலிருக்கும் பொருட்களும் மனிதர்களும் அந்த நீர்த்திரையின் ஓட்டத்தில் பிம்பங்களாக உதிர்ந்து கொண்டேயிருந்தனர். ஆரம்பநாட்களில் இது மிகு அச்சம் தரும் காட்சியாக இருந்தது. ஏதோ தின்பண்டம் வாங்கி வருகின்ற அப்பா அந்தப் படலத்தில் கையை விரித்தபடி டூமனை நோக்கி வருகிறவர் ஒரு புள்ளியில் சரேலென நீர் வேகத்தில் இழுபட்டு மறைகிறார். பிறகு மிகச்சிறிய ஒரு புள்ளி வர்ண திட்டைப் போல உருப்பெறுகிறது. மெல்ல மெல்ல அதிலிருந்து ஓர் உடல் வளர்கிறது. சற்றே வயதான ஒரு மனிதனாக அது மாறுகிறது. அந்த மனிதன் எங்கோ பார்த்தபடி யாரையோ அழைக்கிறான். அவனது பற்கள் சிதைந்த வாயிலிருந்து கோழை வழிய, அதைக் கோணலாகத் துடைத்து முகமெங்கும் இழுவி கொள்கிறான். அவனது குரலை யாரும் பொருட்படுத்தியிருக்கவில்லை போல. இன்னமும் வயதின் ஆவேசத்துடன் மிளிரும் அவனது கண்கள் எல்லோரையும் எதிரிகளைப் போலப் பார்க்கின்றன. அவனது கண்கள் சீறச் சீற உடல் மேலும் தவங்குகிறது. சீற்றம் மட்டுமே எஞ்சிய முகத்தில் ஒரு வயதான நாகத்த